خاطره خوبان

در سال ۱۳۰۳ و در زمانی که میخواستند رضاشاه را بجای احمدشاه به سلطنت برسانند، برای تأیید انقراض سلسله قاجاریه و انتصاب او به سلطنت بعنوان سر سلسله خاندان پهلوی از تمام علمای بلاد امضا میگرفتند. در یزد هم یکی از بازاریان از طرف بعضی کسانی که به اصطلاح در کار سیاست روز وارد شده بودند، مأمور شد تا از آقا سیّد یحیی در این مورد امضا بگیرد، اما او نپذیرفت و جواب رد داد، تا اینکه روزی رئیس شهربانی آنزمان به منزلش میرود و طومار را عرضه میکند و او هم آنرا امضاء میکند. بعد که از او میپرسند: چه شد که آنرا امضاء کردی؟ گفت: آنهایی که نباید امضا کنند آنرا تأیید کرده بودند و امضای من دیگر اثری نداشت، و اگر هم امضاء نمیکردم، باز هم او را بسلطنت میرساندند، اما بدانید او نهایت ۱۷ سال حکومت میکند و بعد هم، کسانی که امروز برای این پادشاهی او کار میکنند او را برکنار میکنند و از همین راه یزد او را به خارج از کشور میفرستند. درست رضاشاه بعد از ۱۷ سال در شهریورماه ۱۳۲۰ شمسی، عزل شد و از راه قم، اصفهان، یزد، کرمان و بندرعبّاس به جزیره موریس تبعید گردید/ زندگینامه سید یحیی، از کتاب خاطرات خوبان.

تفاوت این دور اغتشاشات با دور قبل، عدم همراهی مردم با این خائنین به کشور است. با هشیاری مردم به جز چند شهر کوچک هیچ همراهی مردمی از این اوباش صورت نگرفته. آشوب گرها در گروه های کوچک آموزش دیده کاملا مسلح برای کشته سازی هم از مردم و هم از پلیس، وارد نقاط شلوغ درگیری شده و به کشتن تعدادی از نیرو های انتظامی و بسیجی و مردم عادی میشوند. از اهداف این گروه های مسلح، همراه کردن مردم در حمله به پاسگاه و مراکز دولتی است تا ضمن وادار کردن پلیس به مقابله مسلحانه، با نامردی از پشت سر مردم را هدف قرار خواهند. این گروه ها مرتبط با موساد و سازمان تروریستی منافقین، پژاک و جیش الظلم هستند و هیچ رحمی نسبت به مردم ندارند و با شدت عمل کامل فقط قصد کشته سازی دارند. طبق دستور ابلاغی از طرف موساد، هر شب تجمعات رادیکال تر و این کشتار مردمی روز بروز بیشتر میشود. به هیچ عنوان در نقاط درگیری و کوچه های اطراف آن تردد نکنیم تا جزو اهداف کور گروهک های مرتبط با موساد قرار نگیریم.

نماز بخش ۱۷
یکی از بزرگان برای حاجتی نامه ای به این مضمون برای کسی نوشت: حاجت خود را پیش از آنکه به تو عرضه دارم به خداوند عرضه داشتم، و چون دنیا دار و محل أسباب است، از خدا خواستم که حاجتم را به دست تو بر آورد. پس اگر حاجت مرا بر آوردی باید خدا را شکر کنم، و اگر ترا نیز شکر گویم بامر اوست، زیرا او فرمود اگر کسی احسانی به تو نمود او را شکر گزار باش، والا مشکور واقعی خداست. و اگر حاجت مرا بر نیاوردی، هیچ گله ای از تو ندارم، زیرا میدانم که تا خدا مقدر نکند که قضای حاجت من به دست تو جاری شود، تو نمیتوانی کاری بکنی. بنابر این نوعاً مردم باید در پی اسباب دنیا بروند، اما نه اینکه از مسبب غافل باشند و چنین گمان برند که از سبب کاری ساخته است. دو نفر کاسب هر دو شاغل یک نوع کسب هستند و در یک بازار دکان دارند، اما رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در حق یکی میفرماید: الکاسب حبیب الله یعنی: کاسب دوست خداست، و در باره دیگری میفرماید: کلب الیهود خیر من أهل السوق، یعنی: سگ یهودی بهتر از کسبه بازار است. کاسب اول شخصی است که میداند رزاق خداوند است، اما این عالم دنیا عالم اسباب است. و نیز در حدیث وارد شده است که عبادت ده قسم است و نه قسم آن کسب روزی حلال و یک قسم ادعیه و کارهای دیگر، و نیز چون زن و فرزندانی دارد که نفقه آن به عهده او است، لذا برای انجام کار به دکان میرود، اما خرید و فروش او به طریق شرع است، یعنی به خرید و فروش اجناس حرام نمیپردازد، با بچه معامله نمیکند، دروغ نمیگوید، بیع ربوی نمیکند، جنس بد را بجای جنس خوب نمیفروشد. وقتی به این نحو به کسب میپردازد، این عبارت در باره اش صدق میکند که «هذا حبیب الله» اما کاسب دوم، شخصی است که وقتی می‌بیند که رفقایش خانه و فرش دارند، غذاهای خوب میخورند و زنهای زیبا پیدا میکنند، به قصد تحصیل این مزایا و منافع به دکان میرود و میخواهد به هر نحو که میسر شود پول پیدا کند، اگر چه بوسیله دروغ و بیع ربوی و خوب جلوه دادن اجناس بد باشد. خلاصه اینکه هیچ ملاحظه احکام شرع را نمیکند و تمام هم او جمع مال است. در اینصورت، سگ یهودی بر چنین کاسبی شرف دارد، زیرا که فرمود: انما الاعمال بالنیات، یعنی مدار صحت و فساد عمل به نیت قلبیه است نه بصورت کار. مثال به کاسب و دکان و بازار زدم، اما همه کارها بهمین نحو است. دو نفر با شنیدن ندای حی علی الصلوة بسوی مسجد می‌شتابند. یکی به این نیت که امر حق را اجابت کند، چون شنیده است که نماز در مسجد و یا درک جماعت ثوابش بیشتر است و بمسجد میرود. و دیگری چون می‌بیند که مردم به مقدسین توجه دارند، برای آنکه به مردم نشان دهد که من نیز مقدسم و آدم خوبی هستم به مسجد میرود و میخواهد با این ریاکاری و حیله گری منافعی از سوی مردم عاید او شود. او ابدأ بفکر خدا و مناجات و فرمانبرداری نیست، بلکه تمام فکر و نیت او ریا و خودنمایی است. اولی را عابد خدا گویند و دومی را عابد هوی و مطیع شیطان. ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا. و حال آنکه ممکن است صورت نماز این عابد بهتر از صورت نماز آن مخلص خدا پرست باشد. افرأیت من اخذ الهه هواه، یعنی: آیا دیده ای کسی را که هوای نفس خویش را خدای خود قرار داد؟
رگ رگ است این آب شیرین و آب شور
در خلایق میرود تا نفخ صور

مستند شنود بخش ۱۳
آقا امینی خواه: و اینجا دیگه تا قبلش شما تو اون تجربه عزرائیل در واقع... آقا صادق: بدن من، فیزیک من داشت میدید. آقا امینی خواه: و اشرافت نسبت به همین وقایعی بود که خودت گذرونده بودی با این تن؟ آقا صادق: بله خودم. آقا امینی خواه: پس اشراف به اعمال خودت داشتی. ولی اینجا اشراف پیدا کردی نسبت به پیرامون؟ آقا صادق: پیرامون، جامعه، نفرات، همه... روح من اون بالا چسبیده بود. بعد خب من دیدم هرکاری میکنم نمیتونم برگردم به بدنم. پیش خودم گفتم، خب برم به مادرم سر بزنم. داداشم هم که خوابه، دلم برای مادرم تنگ شد، چون تو اعمالم دیده بودم مادرم خیلی به دادم رسیده بود. آقا امینی خواه: دعای مادر و ... آقا صادق: دلم خیلی برای مادرم تنگ شد. به آنی بالا سر خونه مون ظاهر شدم. بدون هیچ لحظه ای. یعنی این تفاوت داره با اونجایی که بعد میگم خدمتتون تو بحث ملائکه. اینجا بدون هیچ لحظه ای، بدون هیچ گذشت زمانی، من بالا سر خونمون حاضر شدم و خونمون رو بدون سقف میدیدم. یعنی من زیر سقف بودم مثلاً یه همچین چیزی.. و میدیدم مادرم خیلی مُضطر بود، خیلی مضطرب بود. آقا امینی خواه: این نکته مهم بود یعنی احساس میکردی بالا سرت یه چیزی هست ولی زیر پات چیزی نیست؟ آقا صادق: آره زیر پام چیزی نبود. بالاترم رو اصلاً نمیتونستم ببینم. آقا امینی خواه: میدونستی خیلی بیکران بالا سرت یه اتفاقاتیست. آقا صادق: بعد مادرمو دیدم که داشت کاراشو میکرد بیاد بیمارستان، بهش گفته بودن من حالم بد شده، از ماموریت برگشته، حالش بد شده، تو بیمارستانه، فکر میکرد من تیر خوردم یا مجروح شدم، یا اصلاً شهید شدم نمیخوان بهش بگن، خیلی مضطر بود و گریه میکرد و زاری میکرد. زنگ زده بود آژانس بیاد. اون موقع ها هنوز اسنپ نبود. آژانس بیاد، بلند شه بیاد بیمارستان بقیةَ الله. از بالا میدیدمش. مادرم بلند شد
هی میرفت از بالای پنجره نگاه میکرد، آژانس نیومد. هی دو سه بار رفت و برگشت. بعد دیدم آژانس اومد. آژانس یه پیرمردی بود اومد . یه پرایدی داشت، پراید سفید. مادرم دوید رفت پایین. بعد یادش اومد کیف پولشو نیاورده. برگشت بالا اون دوتا رو برداشت. کیف پول و دستکش هاشو برداشت رفت، تو پراید نشست و شروع کرد گریه کردن. قرآن دستش بود. قرآن میخوند. شروع کرد گفت بیمارستان بقیةَ الله بریم سریع، و پیرمرده گفت چی شده مادر؟ چرا گریه میکنی؟ گفت پسرم تو بیمارستانه تو آی سی یوئه، حالش خیلی بده و من میدیدم مادرم چقدر مُضطر بود. عذاب میشدم،
سختی میکشیدم اون بالا. خیلی استرس داشتم. استرس که میگم یعنی خیلی ناراحت بودم که چرا مادر من اینقدر مُضطره. من که سالمم. من که باکیم نیست. مشکلی ندارم، من خوبم. بعد هی مادرم گریه میکرد، پیرمرده شروع کرد حمد خوندن برای من. بعد مادرم رسید جلو در بیمارستان. اورژانس بیمارستان بقیةَ الله، اومد که بیاد داخل، نگهبان نگذاشت. آقا امینی خواه: شما تو آسمون حرکت میکردی دنبال مادرت؟ مشایعت میکردی؟ آقا صادق: من مشایعت میکردم مادرم رو. آقا امینی خواه: یا از همون جایی که بود احساس میکردی مثل دوربینی که داره فوکوس میکنه میاد جلو، این شکلی میدیدی؟ یا نه یه سیر خطی دنبال مادرت میاومدی؟ آقا صادق: من حس میکردم من ثابتم. آقا امینی خواه : آهان، پس مثل دوربینی که فوکوس میکنه میره؟ آقا صادق: آره من ثابت بودم. هرجا رو که میخواستم میدیدم. البته این اینجا بود، بعد که رفتم سراغ بابام، من حرکت میکردم. دیدم مادرم رفت جلو در قسمت اورژانس، نگهبانه نگذاشت. گفت ایشون اصلاً نمیتونه، ملاقات ممنوعه. در صورتی که داداشم پیشم بود. بعد مادرم میگفت بابا این پسرم پیششه. گفت زنگ بزن بیاد بیرون تا بذارم تو بری. نمیشه اصلاً اورژانس ممنوعه نمیتونید برید. هی مادرم میخواست بیاد تو، نمیذاشتن. من رفتم تو اتاق که ببینم چرا داداشم نمیاد، که داداشم بیاد بیرون، مادرم بیاد تو. نگاه کردم دیدم داداشم خوابه، دوباره برگشتم بیرون، دیدم هی مامانم داره شمارشو میگیره. بعد میدید خاموشه موبایل، استرس میگرفت مادرم. هرچی استرس میگرفت، من بیشتر استرس میگرفتم، من بیشتر اذیت میشدم. دوباره برگشتم تو اتاق. یهو رفتم تو بدنم. نمیدونم چی شد که رفتم تو بدنم و وقتی چشمو باز کردم یه کمی، دیدم پشتم به
داداشمه. یعنی مثلاً اون دید زاویه اونجا یه چی دیگه بود، این اصلاً شد بدن. یواش همون جور که پشتم به داداشم بود (میدونستم دستش کجاست) میزدم به دستش، چون سرم رو نمیتونستم حرکت بدم. گردنم خشک شده بود. دیدی گردن آدم میگیره؟ اینجوری خشک شده بود و اینجوری دست زدم داداشم بیدار شد. گفتم داداش بلند شو مامان دم دره، شما برو بیرون مامان بیاد، بعد یه دقیقه تا فهمید من به هوش اومدم گفت: عه.. به هوش اومدی؟ خب خدا رو شکر، شروع کرد به خوشحالی کردن، میخواست بره با دکتر حرف بزنه بگه به هوش اومدم و اینا، من بهش گفتم داداش برو بیرون مامان دم دره. گفت تو از کجا میدونی؟ تو که خواب بودی، بیهوش بودی که؟ گفتم داداش برو بیرون مامان دم دره، هی دائم بهش میگفتم توجه نمیکرد. گفت: خب مامان زنگ میزد. گفتم خب موبایلت خاموشه. دست کرد جیبش، موبایلشو دید، عه.. خاموشه. گفت تو از کجا میدونی؟ گفتم برو بیرون مامان دم دره. دیگه رفت بیرون، مامانم پشت سرش اومد تو. شاید به ۳۰ ثانیه نکشید که مادرم اومد تو اتاق، شروع کرد گریه کردن و دست منو گرفت. فکر میکرد بیهوشم. پشتم به مادرم بود، دیگه دست منو گرفت شروع کرد حمد خوندن، قرآن خوندن. من دیگه آرامش گرفتم. اینقدر آرامش گرفتم که دوباره بیهوش شدم. رفتم تو حالت همون سیاه یا خلسه که میگن کلاً مَشاعر تعطیل میشه. من بعد اینکه به هوش اومدم
به داداشم گفتم، داداش یادته اینجوری شد؟ من اینو گفتم، گفت اصلاً من نمیدونم تو از کجا فهمیدی اینارو! کُپ کرده بود! داداشم چون اینارو از من دیده بود هرچی میگفتم باورش میشد. هرچی میگفتم دیدم، میگفتم اینو دیدم اونو دیدم ، باورش میشد. فردای اون روز یا نمیدونم چقدر بعدش، چون نمیدونستم چقدر بر من میگذشت تو اون حالت سیاهی یا عدم مَشاعر یا شما هر چی بهش میگید، تو حالت خلسه یا خواب عمیق یا هر چی اسمشو بذارن که هیچی کار نمیکرد... تو اون فضا بودم، دوباره دیدم گوشه بیمارستان گوشه سقف چسبیدم. دوباره چشم باز کردم دیدم اونجا هستم و دیدم، عه بدنم افتاده و یکی از دوستان بالا سر منه به اسم حسین. دیدم حسین بالا سر منه و تعجب کردم چرا این بالا سر منه؟! مگه
داداشم پیشم نبود؟! این از کجا فهمیده من بستری شدم؟! و پیش خودم اون بالا صحبت میکردم. بعد یه دفعه دلم برای بابام تنگ شد، گفتم برم پیش بابام...

پرستوهای جاسوس قسمت پنجم
یولاند بیکمن: او در فرانسه به دنیا آمد و در کودکی به همراه خانواده‌اش به لندن نقل مکان کرد. به زبان‌های انگلیسی، آلمانی و فرانسوی مسلط بود. با شروع جنگ جهانی دوم، او به نیروی هوایی زنان پیوست و در آنجا اپراتوری بی‌سیم را یاد گرفت. بدلیل مهارت‌ زبانی‌ و توانایی کار با بی‌سیم به فرانسه اعزام شد. در سال ۱۹۴۳ میلادی، با گروهبان جاپ بیکمن از ارتش آلمان ازدواج کرد اما اندکی پس از ازدواج‌ از شوهرش خداحافظی کرد و برای به دست‌آوردن اطلاعات به پشت خطوط دشمن در فرانسه اعزام شد. در ژانویه ۱۹۴۴ میلادی، توسط گشتاپو دستگیر شد. در پایگاه‌ گشتاپو او را مورد شکنجه قرار دادند اما او به حرف نیامد. سپس او را به زندانی در پاریس منتقل کردند. دوباره در آنجا از او بازجویی کردند و او را شکنجه دادند. او را در سلولی زندانی کردند. به گفته هم سلولی‌اش، هدویگ مولر، او بقدری آسیب دیده بود که به ندرت میتوانست از سلول بیرون برود. او و دیگر عوامل دستگیر شده را به زندان زنان در کارلسروهه آلمان منتقل کردند. بیکمن در طول اسارت خودش را با طراحی و قلاب‌دوزی سرگرم میکرد. با سوزنی انگشت خودش را سوراخ میکرد و با خون خود بر روی دستمال توالت نقاشی میکرد. پس از مدت کوتاهی او را به اردوگاه کار اجباری داخائو منتقل و سرانجام، در سپیده‌دم روز ۱۳ سپتامبر همان سال، او را بهمراه چهار زن دیگر تیرباران کردند و اجسادشان را سوزاندند.
تزیپی لیونی یا پرستوی سنگدل: لیونی در 8 ژوئیه ۱۹۵۸ میلادی در تل آویو، فلسطین اشغالی، بدنیا آمد و در یک خانواده سلطنتی صهیونیست بزرگ شد. لیونی فعالیت خود را بعنوان یک عامل ممتاز موساد در پاریس آغاز کرد. وی در اوایل دهه ۸۰ میلادی، بخشی از گروه پوششی در پاریس بود. در آن زمان، پاریس کانون مبارزه عوامل موساد با فلسطین و افرادی که به صدام بعثی ملعون در دستیابی به فناوری هسته‌ای یاری میرسانیدند، بود. لیونی، درست مانند همه جاسوس‌های حرفه‌ای، تا کنون از نقش خود در موساد دم نزده است اما برخی کارشناسان بر این باورند که او یکی از عوامل مسموم‌کردن دانشمند هسته‌ای عراقی در سال ۱۹۸۳ میلادی بوده است. بنا بر مصاحبه‌ای در روزنامه اسقاطیلی یدیعوت‌آحارونوت، او یکی از مسؤولان عملیات خشم خدا در دهه ۸۰ میلادی بوده است. خشم خدا نام عملیاتی مخفیانه بود که برای انتقام از عوامل حمله به المپیک مونیخ از سوی موساد اجرا شد. در طی این عملیات ده‌ها نفر که مظنون به دست داشتن در این حمله بودند، اکثراً بیگناه ترور شدند. لیونی در مصاحبه‌ای از فشار ناشی از کار کردن بعنوان یک عامل مخفی موساد و نقشش در مأموریتی مخفی در طول جنگ با لبنان گفته است. او حتی نمیتوانسته به اعضای خانواده‌اش بگوید که یک جاسوس است. وی میگوید که کار کردن برای موساد مانند زندگی همزمان در دو دنیای متفاوت بود. از یکسو، بسیار به فعالیتی که انجام میدادم افتخار میکردم و احساس میکردم دارم به امنیت اسرائیل کمک میکنم. از سوی دیگر، باید دهانم را بسته نگه میداشتم و در این باره کلمه‌ای حرف نمیزدم. او بگفته خودش، حاضر بود در راه کشورش دست به قتل بزند. به گفته لیونی، کشتار و ترور، با اینکه اقدامی قانونی نیست، اگر در راه کشور باشد، کاملاً مشروع است. این بیشرف به این فکر نمیکرد که فلسطین متعلق به مردم آن سرزمین است نه یهود، و چیزی که باعث فریب یهودیان شده، مخلوط شدن نژاد پرستی با آموزه های دینی است، به همین خاطر بدترین جنایات را بعنوان احکام دینی مرتکب میشوند، این پرستوی سنگدل، روابط بسیار گرمی با خاندان آل ثانی داشته است، پس از کناره‌گیری ایهود اولمرت از مقام نخست وزیری رژیم اسقاطیل و در پی رسوایی‌های مالی سیاسی، رقابت میان لیونی که در آن زمان وزیر خارجه این رژیم بود و شائول موفاز، وزیر حمل و نقل این رژیم برای ریاست بر حزب کادیما شدت گرفت. پس از گلدا مایر، لیونی دومین نخست‌وزیر زن این رژیم شد. نقطه مشترک دیگر مایر و لیونی، فعالیت جاسوسی در موساد بود. یکی از القاب لیونی زن آهنین بود که به این دلیل که وی بعنوان یک آدم‌کش و تروریست با سابقه مشهور بود، این لقب به وی داده شده بود. شهرت دیگر لیونی که به وی داده شده بود، گلدا مایر دوم بود که وی در واکنش به این نامگذاری گفته بود من گلدا مایر دوم نیستم، بلکه لیونی اول هستم. لیونی در دهه هشتاد میلادی نیز عامل موساد در اروپا بود و با اسم رمز اسپارو (یعنی گنجشک)، با استفاده از روابط جنسی، اطلاعات درخواستی موساد را از شخصیت‌ها و سیاست‌مداران اروپایی جمع‌آوری میکرد. بگفته لیمور لیونات (نماینده کنست): لیونی یک همجنس‌باز است و با رایس روابط عاشقانه دارد. علاوه بر این، لیونی از حامیان سرسخت همجنس‌بازان در اسقاطیل بوده است. خود لیونی نیز متهم به همجنس‌بازی و داشتن ارتباط جنسی با سیاستمداران زن است. مهم‌ترین این اتهامات، ارتباط لیونی با کاندولیزا رایس وزیر خارجه پیشین آمریکاست. براساس اخبار منتشر شده، وزیر پیشین آموزش کابینه رژیم صهیونیستی و عضو کنست (مجلس) این رژیم لیمور لیونات، لیونی را به داشتن رابطه با رایس و علاقه این دو مقام سیاسی به یکدیگر متهم کرد. رایس نیز هیچگاه وجود چنین رابطه‌ای را نه‌ تنها تکذیب نکرد، بلکه تصریح کرد که یک همجنس‌باز است و برای شریک جنسی خود نیز یک آپارتمان در نیویورک تهیه کرده است.

زرسالاران یهودی و پارسی، استعمار بریتانیا و ایران، پلوتوکراسی (پلوتوس= ثروت) و اُلیگارشی (گروهک اقلیت سالاری) یهود بخش دوازدهم
مهاجمان اروپایی و بازرگانان مسلمان: تا آغاز سده شانزدهم میلادی، تجارت مشرق زمیــن بطـور عمـده در دست بازرگانان مسلمان بود. در این دوران، جهان اسلام بر تجارت اروپا نیز سایه خود را گسترده بود. در اروپا تنها تجــار ونـیزی و جنوایی و یـهودیان مسـتقر در بنـادر ایتالیـا کانونهای جدی تجاری محسوب میشدند که آنان نـیز درواقـع بـه عنـوان واسـطه های انتقال کالاهای تجار مسلمان به بازارهای اروپا عمل میکردند. در این دوران رابطه تجاری اروپا و شرق بطور عمده از سه راه اصلی انجام میگرفت: ۱- راه دریای سرخ، نیل، اسکندریه، ونیز و جنوا ۲- راه خلیج فارس، بغداد، حلب، قسطنطنیه، ونیز و جنوا ۳- راه طرابوزان، ولگا، دن، منطقه بالتیک که از سده چهاردهم معمول شد. دقیقا به این دلیل است که بنادر ایتالیا به کانون اصلی تجارت آن زمان بــدل شـد و در قله فرهنگ و سیاست اروپای عصر خود جای گرفت. بیشتر شکوه و مکنت ونیز از ناوگان بازرگانی آن بود... هیـچ شـهر اروپـایی دیگـری نمیتوانست تجارتی به این عظمت داشته باشد. کشتیهای ونــیزی در عـده زیـادی از بنادر- از طرابوزان در دریای سیاه گرفته تا کادیث، لیسبون، نروژ و حتی ایسلند- دیــده میشدند. در ریالتو، مرکز تجارت ونیز، میشد بازرگانان نیمی از جهان را دید. بنوشته خانم زیگرید هونکه، محقق آلمانی، ونیز اگر با مسلمانان تجارت نمیداشت نمیتوانست آن چیزی بشود که شد. بدون دارچیـن و زیـره، قرمـز دانـه و نیـل، هـرگز نمیتوانست نقش پیروزمندانه و مقتدرانه خود را به عنوان بــزرگـترین قـدرت اقتصـادی مغرب زمین بازی کند. در جنوا و فلورانس نیز وضع به همینگونه بود. بر شالوده این تجارت جهانی بــود کـه در جنوب ایتالیا یک الیگارشی بسیار ثروتمند مالی- تجاری شکل گرفت و در دامـان خود فرهنگی جدید را پرورش داد که به فرهنگ رنسانس شهرت یافت. ایران در قلب این شبکه تجاری شرق و غرب جای داشت و به تعبیر کُرزن سرزمین رابط بود. شکوفایی بنادر مهم جهانی چون هرمز و کیش در این دوران دقیقا بـه دلیـل جایگاه استراتژیک این جزایر در شبکه تجاری فوق است. لذاست کـه سـده ۱۵ میلادی را اوج تکاپوی کانونهای تجاری بنادر ایتالیا، و یهودیان مستقر در این بنادر، در ایران مییابیم با تمامی پیامدهای سیاسی آن. در تمامی این راهها، کالا از طریق زمین یا مسیرهای کوتاه آبی (بندر به بندر) حمــل میشد، در دست تجار گوناگون دست بـه دست مـیگشت و سرانجام از طریـق تجـار ایتالیایی و یهودی با قیمتی نه چندان ارزان به بازارهای اروپا میرسید. درواقع، بازارهای اروپا یکی از منابع اصلی رونق و ثروت تجار مسلمان از یکسو و تجار ونیزی و جنوایی و یهودی، که انحصار خود را بر بازارهای اروپا برقرار کرده بودند، از سوی دیگر بود. این رونق تجاری با شکوفایی و گسترش فرهنگی توأم بود: طی سه سده پیش از ورود اروپاییان، موجی نویـن، نـیرومند و رو بـه رشـد از گسترش اسلامی در خاوردور و آفریقا پدید شد که عاملان آن نه پادشاهان و سرداران کشورگشا که بازرگانان صلحجوی مسلمان بودند. مورخین سده هفتم هجری/ سده ۱۳ میلادی را دوران گسـترش اسـلام در مالزی میدانند. این موج فرهنگی چنــان گسـتره و عمـق داشـت کـه در آسـتانه سـده پانزدهم میلادی سواحل مالاکا را، که از اوایل سده ۲ هجری/ ســده ۸ میـلادی کانون تکاپوی تجار ایرانی و عرب بود، به مرکز اصلی اسلام در خاوردور بدل ساخت. ایرانیان در این میانه سهمی بسزا داشتند و نقشی سترگ و ماندگار در اشاعه فرهنگ اسلامی- ایرانی در آسیا و آفریقا ایفا نمودند. ابن بطوطه به جزیره جــاوه میرسـد: نـایب صـاحب البحر (جانشـین فرمـانده نـیروی دریایی) جاوه فردی است بنـام بـهروز؛ و سـایر رجال عالیرتبـه ای کـه بـه اسـتقبال ابن بطوطه میآیند قاضی امیر سید شـیرازی و تـاج الدین اصفهانی و جمعی دیگـر از فقها یند. ابن بطوطه به سوماترا میرود؛ شهری بزرگ و نیکو. حکمران جاوه مسـلمانی است شافعی مذهب و دوستدار فقها کــه آنان برای قرائت قرآن و مباحثه پیش او میروند... مردی فروتن است که برای نماز جمعه پیاده میآید. نفوذ فرهنگ اسلامی - ایرانی در جزایر اندونزی و مالزی را از سنگ قبرهایی میتوان دریـافت کـه در آن نامهـای ایرانی و اشـعاری از سـعدی حـک شـده اسـت. مورخیــن مینویسند حکایات محمد حنفیه در مالزی رواج بسیار داشت و برای رفع خطر و افزایش محصول خوانده میشد. در تواریخ مالایا آمده است که چون در سـال ٩١٧ق /. ١٥١١ میلادی . پرتغالیها مالاکا را محاصره کردند، در دربـار مالاکـا بـرای دفـع شـر پرتغالیـان متجـاوز حکایات محمد حنفیه میخواندند. مقصد بعدی ابن بطوطه چین است. او به بندر مَعظم زیتون (تسه ئوتـون، فوکیـدون کنونی) میرسد که این نیز از کانونهای مهم تکاپوی تجار ایرانی است. قاضی مسـلمانان شهر، تاج الدین اردبیلی، مردی فاضل و کریم است و شیخ الاســلام کمـال الدین عبـداالله اصفهانی از صلحای روزگار. شرف الدین تبریزی، از بزرگان تجار شهر، تـاجری خـوش معامله است که قرآن را از حفظ داشت و زیاد بــه قرائـت آن میپرداخت. از مشایخ بزرگ این بندر، برهان الدین کازرونی است که در بیرون شهر در زاویه ای مقیم است. در شمال و شرق آفریقا نیز وضع بدینگونه بود: پیشینه ورود اسلام به شرق آفریقا دیرتـر اسـت؛ کـانون اصلی آن زنگبـار اسـت و حاملان اصلی آن بازرگانان ایرانی زنگبار از گذشته های دور یک منطقه شکوفای تجاری بود و سهم اصلی را در تجـارت آن تجار شیرازی به دست داشتند. پیشینه مهاجرت شیرازیها بــه زنگبـار بـه سـده های نخستین اسلامی میرسد. آنان اولین حکومت بزرگ را در این منطقه بنیاد نهادند و بـه تأثیر از آنان در سده های ۳ و ۴ هجری/ ۹ و ۱۰ میلادی مـوج گـروش سیاهپوستان شرق آفریقا به اسلام آغاز شد. سیاهان برهنه گرد لباس اسلامی میپوشیدند و در روابط خود با یکدیگر طبق موازین اسلامی دادوستد و رفت و آمد میکردند و رئیس و مرئوس با هم به مسجد میرفتند و به درگاه حق تعالی سجده میبردند... ورود آنان به قدرت اسلام و افزایش نظم و قانون و رواج کار تجارت و رغبت سیاهان به اسلام کمک شایان توجهی نمود. چنین بود کــه شرق آفریقا هم به صورت مراکز مهم بازرگانی در هند و خاوردور و هــم بـه صـورت یک واسطه بازرگانی بین مراکز تجارتی اقیانوس هند و آسیای جنوب شرقی درآمد. تأثیر ایرانیان بر شرق آفریقا تا بدان حد است که برخی مورخین از تمــدن شـیرازی در شرق آفریقا نام میبرند.

برنادت سوبیرو قسمت هشتم
در کتاب آمده، برنادت گفت: او دعایی آسمانی به من آموخته که به زمین تعلق نداشت. دعایی که روح زمینی نداشت. او برای من دعا کرده بود. او به من قول شادمانی داده بود نه در این دنیا که در دنیای ماوراء. در تمام این دیدارها، او با من نه با فرانسوی سطح بالای مقامات لورد، که با لهجه معمولی لورد، یعنی زبان من، صحبت کرده بود. بانوی نورانی به من آموخت که نیایش و دعا و قداست خیلی ساده و بی تجمل است، سه دکتر برجسته به لورد آمدند که مرا معاینه کنند. و یک سیاستمدار بهمراه آنها بود که از من سوالاتی کند. او گفت که مادر مقدس نمیتواند با لهجه محلی صحبت کند. عیسی مسیح و مریم مقدس آن زبان را نمیدانسته اند. و من به او گفتم که اگر آنها نمیتوانند پس ما چطور میتوانیم؟ سه دکتر اظهار کردند که من از نظر مغزی و احساسی تعادل دارم. ولی از بیماری آسم رنج میبرم. مادرم میتوانست این بیماری مرا به آنها بگوید و زحمتشان را کم کند. برگ برنده مقامات همیشه این یک جمله بود: ما میتوانیم تو را به زندان بیندازیم. آنها انگار فراموش کرده بودند که من در سلول زندان کاچوت که در واقع زندان بلااستفاده پلیس بود، با تمام افراد خانواده ام در یک اتاق زندگی میکنیم. آنها میخواستند با این تهدیدها مرا از میدان به در کنند، اکثریت مردم حس کرده بودند که بانوی نورانی ما آمده که لورد را تقدیس کند. وقتی مردم به این واقعیت اطمینان پیدا کردند، از شادی در پوست خود نمیگنجیدند. در تمام طول مدت ظهورات، هیچ جرم و جنایتی در شهر صورت نگرفت و مردم به کلیسا هجوم آورده بودند و نزد کشیش ها اعتراف میکردند. رمق کشیش های ناحیه تقریبا کشیده شده بود و خیلی خسته شده بودند. بانو به من گفته بود که همیشه یک شمع مقدس با خودم به غار بیاورم و بعد دوباره آنرا با خودم به خانه ببرم. اما در روز ۲۵ مارس او از من خواست که شمع را همانطور روشن، در غار جا بگذارم. و تا به این روز همیشه شمعها در ماسابیل بر افروخته بودند‌. من متوجه شدم که بانو گاه گداری از بالای سر من به جمعیت نگاه میکند و از بین جمعیت نفر به نفر را نگاه میکند و به مردم لبخند میزد گویی دوستانی عزیز و آشنا هستند! او فراموش نکرده بود که مقامات شهر چقدر باعث پریشان حالی و نگرانی والدینم شده اند. همه آنها عاقبت به دیدارها و ظهورات ایمان آوردند و همگی در حالی از دنیا رفتند که صلیب مسیح را در دستانشان میفشردند. سه هفته بدون دیدار بانو گذشته بود و من میدانستم که باز هم او را خواهم دید. میدانستم که بدون خداحافظی نخواهد رفت. در این اثنا، مردم مرا اذیت میکردند، پلیس مراقب من بود، بازرس عمومی تقریبا مرا از پا در آورده بود و والدین بیچاره ام چه عذابی از دست مقامات شهر میکشیدند، فقط در حیات ابدی آشکار خواهد شد. علیرغم توطئه ها و طرح ریزی نقشه های جورواجور، اتفاقات حیرت انگیزی رخ داد که مردم در ایمانشان استوار شدند. بچه کرازین بوهوهارت، یک طفل دوساله، در شرف مرگ بود و تابوت کوچولویش در حال ساخت بود. کرازین کودکش را به ماسابیل آورد و برای پانزده دقیقه او را در آب سرد چشمه غوطه ور کرد. روز بعد، لوییس کوچولو سرشار از جان و زندگی راه میرفت. دکتر دوزوس و دکتر ورگز بچه را معاینه کردند و هر دو پزشک تصدیق کردند که شفای کودک با توجه به دانش پزشکی، توضیحی ندارد. بانو خداحافظی میکند. در ۱۶ جولای من در سکوت، جلوی کلیسای منطقه زانو زده بودم و از خدا بخاطر سومین عشای ربانی ام تشکر میکردم که ناگهان یک جوشش ناگهانی از احساسات آشنا مرا بسوی غار فراخواند. احساس میکردم که بانو مرا میخواند. حکومت غار ماسابیل را حصار کشی کرده بود و یک تابلو علم کرده بودند که رویش نوشته بود ورود به این منطقه ممنوع است. من با شتاب به چمنزار کنار ماسابیل رفتم. زانو زدم و شمع را روشن کردم. من شروع به ذکر گفتن کردم که بانو در حالی که به من لبخند میزد در غار ظاهر شد. روز عید مقدس بود (عید کوه کارمل) او زیباتر از هر موقع دیگری بنظر میرسید. احتمالا این آخرین باری بود که او را روی زمین میدیدم. و من این را میدانستم. من از روی حالت تکان دادن سرش وقتی که گفت خداحافظ، حس کردم که این آخرین دیدار ماست. او بهشت را در قلب من به جا گذاشت و تا به امروز در قلب من باقی مانده. ۱۲ روز بعد کمیسیونی برای بازجویی و بررسی ظهو تشکیل شد. دکتر دوزوس، لیست شفاهایی که در طول استفاده از آب چشمه مشاهده کرده بود، تهیه کرد. او به خیره سری و یک دندگی متهم شد ولی او براحتی واقعیت ها را گفت و اقرار کرد این شفاها فراتر از دانش پزشکی است و توضیحی ندارد. واقعیت ها، تسلیم ناپذیرترین چیزهای دنیا هستند. آنها را نمیتوان انکار کرد و به راحتی از بین نمیروند. دکتر دوزوس از جانب یک منبع غیر منتظره حمایت میشد. ناپلئون سوم که رفتار بسیار بدی با کلیسا داشت و حتی نشریه های کلیسا و انجمن وینسن دی پال را توقیف کرده بود، دستور داد که تابلوی حکومت را در بیاورند، نرده های اطراف غار را بکنند و غار ماسابیل به مردم پس داده شد. حکومت هم به آرلز انتقال داده شد. کارگران با شور و اشتیاق نرده ها را خراب کردند و جمعیت به ماسابیل هجوم آوردند. بانو دوباره پیروز شد. آنروز بعد از ظهر شمعها به افتخار بانو در ماسابیل افروخته شدند. بارها مقامات تصمیم گرفتند برنادت را بازداشت کرده وبه زندان و یا بیمارستان روانی بیفکنند اما مردم و پدر پیرامل مانع میشدند، در یک مورد مقامات به ملاقات پدر پیرامل رفتند. آنها تصمیم داشتند برنادت را بازداشت کنند و به بیمارستان روانی تاربس بفرستند ولی برای این کار نیاز به تاییدیه کشیش ناحیه داشتند وگرنه برایشان دردسر ساز میشد. آنها به او پیشنهاد کردند که بهتر است برای به زندان انداختن دردسر ساز کوچولو، با هم متحد شوند. پدر پیرامل فریاد زد که من وظیفه ام را بعنوان پیشوای روحانی منطقه خودم و نگهبانی گروه خودم خوب میدانم. پزشکان خود شما هیچ ناهنجاری و آنرمالی در وجود برنادت گزارش نکرده اند. قبل از اینکه یک مو از سر دخترک کم کنید اول باید مرا به زمین بزنید از روی جنازه ام رد شوید و لگد کوبم کنید... قابل ذکر است که هرچند حکومت وقت با برنادت مخالف بود اما بالاخره حکومت اعتراف کرد که ضدیت و دشمنی ما پوچ و بی اساس بوده.. خب.. متن کتاب واضح هست که این مکتوبات ضدّ و نقیض هیچکدام کلام برنادت نیست، او نه تنها به مدت ۵۵ بعد مرگش مورد تنفر کلیسا بود، بلکه در زمان حیاتش توسط مردم بعنوان دیوانه و دروغگو اذیت و آزار میشد، برنادت فقط از آدم کوتوله ای نورانی گفته که تنها خودش آنرا دیده، امّا این داستان سرایی و افسانه سازی کار کیست؟ جواب روشن است، همان کلیسایی که جسد پوسیده و خشکیده او را مومیایی کرد، و علت این کار خود را ترسناک بودن صورت جنازه عنوان کرد، و بعد در کمال وقاحت آنرا در اتاقک طلایی و شیشه ای قرار داد، و بعد اینرا معجزه قلمداد کرد، همو تلاش کرد تا این آدم کوتوله را مریم مقدس جا بزند، در آن محل نیز مجسمه بزرگی را از حضرت مریم سلام الله علیها قرار داد تا اذهان عمومی را از آدم کوتوله به مریم مقدس (س) منحرف کند. من مخصوصاً این بخش کتاب را قرار دادم تا تناقضات و دروغگویی ها راحت تر دیده شود.

مناقب و مطاعن، مدایح و مثالب
تحقیق در کتب تسنن پیرامون ترور ابوبکر و عایشه.
بخش ۲۱
پزشک ابابکر را چه کسى به قتل رسانید؟ حکومت‌ها براى دست یابى به اهداف خود و پنهان داشتن کارهاى خود وسیله هاى مختلفى را به کار میگیرند. پزشکان از بالاترین کسانى هستند که براى ترورها از ایشان استفاده میشود و به بیان دیگر میتوان گفت بالاترین شاهد براى کشف جرایم نیز همین پزشکان میباشند. به همین سبب دوستان قربانیان و حکومت هاى پیشین، اقدام به قتل این طبیبان میکنند، براى مثال، در تاریخ پزشکان میخوانیم که پزشک پس از آن که امام حسن (علیه السلام) را معاینه کرد گفت: جگر این مرد از زهر پاره پاره شده است (تاریخ دمشق، ج ۱۲) دوستان عبدالرحمان بن خالد بن ولید اقدام به قتل ابن اثال نصرانى (پزشک) کردند که به دستور معاویه عبدالرحمان را کشته بود (اسدالغابه، ج ۳، الاستیعاب، نسب قریش) پزشک نصرانى در زمان هارون الرشید نیز پس از مشاهده جنازه مطهر امام موسى بن جعفر (علیه السلام) به مردم گزارش داد و خبر از کشته شدن آن حضرت بوسیله زهر داد. هم چنین جمال الدین افغانى بوسیله پزشکى که سلطان عثمانى فرستاده بود کشته شد. پس از آنکه ابابکر مسموم و بیمار شد (الطبقات، ابن سعد، ج ۳، مختصر تاریخ دمشق ابن عساکر، ج ۱۳، ص)، حارث بن کلده، پزشک مشهور عرب علت را دریافت، زیرا مردم از ابابکر پرسیدند که آیا پزشک (حارث) را حاضر کنیم؟ گفت: او مرا معاینه کرده است. گفتند: چه گفته است؟ گفت: گفته است هر کارى میخواهم انجام بدهم. زیرا این مسمومیت علاجى ندارد، ابن کلده به ابوبکر گفت: غذاى مسمومى را خورده اى که یکسال تمام در سم ماند و ترا خواهد کشت. ابن کلده پزشک نیز از آن زهر خورد و مرد، دولت عمرى ابابکر را شبانه بخاک سپرد و وصیتنامه اى به دست عثمان برایش ترتیب داد. عمر، گروه مخالف حکومت ابابکر از حزب قریش را معرفى کرد. عمر گفته است: بخدا سوگند اگر از زیدبن خطاب و یارانش پیروى میکردم، ابابکر به هیچ وجه شیرینى ریاست را نمیچشید (شرح نهج البلاغه، معتزلى، ج ۲، الشافى، مرتضى) ظاهر این سخن آن است که برادرش و یاران او بر ضد ریاست ابابکر تلاش میکرده اند، لیکن او به نظرات این گروه اشاره اى نکرده است که آیا خواستار خلافت حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) بوده اند یا خواهان حکم عمر؟ عمر بن خطاب، خودش نیز از مخالفان حکومت ابابکر بود وى تصریح میکند: واى بر شخص بى ارزش بنى تیم که با ستمکارى بر من پیشى گرفت و مرا از آن دور کرد، به همین جهت، عمر جزء اولین گروهى که با ابابکر بیعت کردند نبود بلکه بشیربن سعد و مغیرة بن شعبه و اُسیدبن حضیر و ابوعبیدة بن جرّاح، اولین بیعت کنندگان بودند (الطبقات، ابن سعد، ج ۳) از این بالاتر آن که عمر در سقیفه دعوت به بیعت با ابن جرّاح کرد ولى ابن جراح این کار را زشت شمرد و نپذیرفت. عمر در سقیفه به ابن جرّاح گفت: دستت را بگشا تا با تو بیعت کنیم. او گفت: اى عمر! از ابتداى اسلامت ندیده بودم خلاف کنى؟ آیا با وجود صدیق (ابابکر) میخواهى با من بیعت کنى؟! (الطبقات ابن سعد، ج ۳، انساب الاشراف، ج ۱) عمر گمان میکرد اگر ریاست را به ابن جرّاح پیشنهاد کند و از ابابکر کناره جوید، ابن جرّاح از او سپاسگزارى میکند و آنرا به خود عمر میدهد لیکن این تلاش ناکام ماند وبالاخره کینه خود را نسبت به ابن جرّاح آشکار کرد و او را از حکومت شام بر کنار کرد و معاویه را به جایش گماشت (تاریخ طبرى، ج ۳)

صحیفه سجادیه بخش ۲۰
انسان و حس پشیمانی، توبه: وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی دَلَّنَا عَلَی التَّوْبَةِ الَّتِی لَمْ نُفِدْهَا إِلَّا مِنْ فَضْلِهِ، فَلَوْ لَمْ نَعْتَدِدْ مِنْ فَضْلِهِ إِلَّا بِهَا لَقَدْ حَسُنَ بَلَاؤُهُ عِنْدَنَا، وَ جَلَّ إِحْسَانُهُ إِلَیْنَا وَ جَسُمَ فَضْلُهُ عَلَیْنَا: حمد و ستایش خدای را که توبه را به ما شناسانید، که آن را به دست نیاورده ایم مگر از فضل او. و اگر از تفضل‌های او جز همین توبه را به شمار نیاوریم، باز می‌بینیم رفتار او با ما زیبا، و احسانش بر ما عظیم و فضلش بر ما بزرگ است. شرح: مراد از «دَلَّنَا عَلَی التَّوْبَةِ» دلالت تشریعی نیست که در شرع از ما خواسته است توبه کنیم. مراد دلالت تکوینی است به دلیل عبارت «الَّتِی لَمْ نُفِدْهَا إِلَّا مِنْ فَضْلِهِ» یعنی توبه را به دست نیاوردیم، توبه را مالک نشدیم مگر از فضل او. لغت: اَفاد، یفید، هم متعدی آمده مانند: افاد فلان فلاناً العلم: فلانی به فلانی علم داد. و هم لازم آمده است مانند: افاد فلان المال: فلانی مال را به دست آورد، مالک شد. توبه یعنی «برگشتن به سبب پشیمانی». و پیشتر بیان شد که منشأ پشیمانی روح فطرت است، و روح غریزه فاقد پشیمانی است و لذا حیوان چیزی به نام پشیمانی ندارد. امام علیه السلام در مقام حمد و ستایش (نه در مقام سپاس) (پیشتر در فرق میان ستایش و سپاس (حمد و شکر) گفته شد که حمد همیشه از یک اندیشه و شناخت در قدرت خدا، ناشی می‌شود، انگیزش حمد شناخت است. اما انگیزش شکر فقط برخورداری از نعمت است با صرفنظر از قدرتی که در آفرینش آن نعمت به کار رفته است) می‌گوید «حس پشیمانی» را به ما داده است. این اندیشه ای است در انسان شناسی و فطرت شناسی. و نمی گوید «الحمد لله الذی فتح لنا باب التوبه» تا مرادش تشریع توبه و پذیرش آن باشد، همان طور که در حدیث آمده است: «هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ قَابِلِ التَّوْبَة، و «سَامِعُ الدُّعَاءِ قَابِلُ التَّوْبَة، که هر دو در تشریعِ توبه و پذیرفتن آن هستند. و شاهد دیگر این که می‌گوید: اگر از همۀ نعمت‌های خداوند صرفنظر کنیم و تنها همین توبه را در نظر بگیریم باز می‌بینیم که نعمتش بر ما عظیم است. یعنی اگر انسان و انسان شناسی را فقط از زاویه حس پشیمانی و توبه بررسی کنیم می‌بینیم که این حس محصول عقل و تعقل است، چه نعمتی عظیمتر از عقل و تعقل، و نیز می‌بینیم که این حس یکی از فرق‌های اساسی انسان و حیوان است، پس بزرگترین نعمت است. و اگر این جمله را به معنی تشریعی بگیریم درست نمی شود، زیرا توبۀ تشریعی وقتی است که با یک امر یا نهی مخالفت شده باشد، و با صرفنظر از اوامر و نواهی که همگی نعمت‌های خدا هستند، چیزی به نام توبه و جائی برای توبه نمی ماند. در حالی که سخن امام علیه السلام مطلق است شامل همۀ نعمت‌ها می‌شود یعنی با صرفنظر از همه نعمت‌های تکوینی و تشریعی، تنها توبه نعمت بزرگی است. بدیهی است که این بیان توبه را یک «امکان و توان تکوینی» در نظر گرفته است. محتوای صحیفۀ سجادیه جمله به جمله معجزه است و لذا بحق لقب «اخت القرآن» برایش داده اند. اما نمی دانم لقب «زبور آل محمد» را چه کسی کی و کجا به صحیفه داده است؟ اهل بیت علیهم السلام در ترازوی حقیقت در یکی از دو کفة ثقلین قرار دارند عِدل قرآن هستند، به همان میزان که قرآن بر همة کتب پیشین رجحان دارد اهل بیت نیز بر همة انبیای پیشین برتری دارند. و این است که جوان ۱۵ سالة فاطمی یحیی بن زید، به متوکل می گوید: این کتاب را به مدینه برسان زیرا می‌ترسم این علم به دست بنی امّیه بیفتد. نمی گوید این دعاء گر چه محتوای صحیفه دعاترین دعاها است، لیکن همگی این دعاها به محور حمد است به محور اندیشه، شناخت و ستایش است. استدراک: البته امام علیه السلام در توبه بحث می‌کند که گفته شد معنی آن «پشیمان شدن و برگشتن» است، موضوع سخنش پشیمانی محض نیست، پشیمانی وقتی برای انسان مفید است که لجاجت نکند و برگردد. و پشیمانی بدون برگشت نه تنها نعمت نیست بل نقمت است نقمتی که حیوان دچار آن نمی شود و شخص پشیمان بدون برگشتن، مصداق بَلْ هُمْ أَضَل میگردد.

جن در قرآن
اعتقادات قبایل مشرک در مزاحمت جنیّان: وَ اَنَّهُ کانَ رِجالٌ مِنَ الاِْنْسِ یَعُوذوُنَ بِرِجالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزادوُهُمْ رَهَقا (جن) مراد از پناه بردن انس به جن بطوری که گفته اند این است که در عرب رسم بوده که وقتی در مسافرت در شب به بیابانی بر میخورند از شر (جانوران) و شر سفیهان جنی به عزیز آن بیابان که سر پرست جنیان است پناه میبردند و میگفتند: من پناه میبرم به عزیز این وادی، از شر سفهای قومش، و از مقاتل نقل شده که گفته اولین کسی که پناهنده به جن شد طائفه ای از یمن، و سپس قبیله بنو حنیفه بودند، و آنگاه در همه عرب شایع گردید. بعید نیست مراد از پناهنده شدن به جن این باشد که برای رسیدن به مقاصدشان به کاهنی مراجعه نموده، از او بخواهد اجنه را به کمک دعوت کند. داستانی هم که از بعضی‌ها نقل میکنند و ذیلاً از نظر میگذرد به همین معنا برگشت میکند، و آن داستان این است که رسم بوده هرگاه از اذیّت و مضرّت جن میترسیدند به رجالی از انس مراجعه میکردند. فَزادوُهُمْ رَهَقا، یعنی رجال جن گناه رجال انس و طغیان و یا ذلّت و ترس آنان را زیادتر کردند. المیزان، ج۳۹،

مواد مخدر و انگلیسه عنگلیس بخش پنجم
از زمان وضع قانون برای مواد مخدر در ایران تا قبل از انقلاب اسلامی، قوانین مختلفی به تصویب رسید.
گزار‌‌ش‌ها نشانگر آن است که تا سال ۱۳۵۰ معتادان ایرانی اکثراً تریاکی بوده‌اند، ولی از آن سال به بعد هروئین در ایران گسترش پیدا ‌کرد. بطوری که تریاکی‌ها نیز کم کم بعلت کسب لذت بیشتر درصدد تغییر نوع اعتیاد خود از تریاک به هروئین شدند، بطوری که می‌بینیم از سال‌های ۱۳۵۴ به بعد هروئین تقریباً فرمانروای مطلق اعتیاد در ایران است. با گسترش سلطه و نفوذ استعمار غرب و به ویژه آمریکا و انگلیس در ایران، اینان با سرمایه‌گذاری بلند مدت و رواج هر چه بیشتر اعتیاد تلاش کردند با از بین بردن نیروی جسمانی و شخصیت افراد، آنها را تضعیف و از صحنه خارج نمایند. تا زمینه‌ی سلطه و غارت خود را بیش از پیش فراهم کنند. در دوره‌ی پهلوی هر چند حرکت‌هایی بطور نمایشی و جهت عوامفریبی در راستای مبارزه با مواد مخدر و اعتیاد به منصه ظهور رسید، لیکن در حقیقت آنها خود جزو مروجین و توسعه‌دهندگان مواد مخدر در ایران و همدست باندهای بین‌المللی قاچاق مواد مخدر بودند و در این رهگذر اشرف پهلوی سرآمد همه بود. وی سردسته باند بین‌المللی قاچاق مواد مخدر در ایران به شمار میرفت و گاهی بین او و دار و دسته‌ی غلامرضا برادر ناتنی‌اش و برخی رجال سیاسی دست‌اندر کار، رقابت‌ها و اختلافاتی بروز میکرد. اشرف پهلوی در چند نوبت هنگام ورود به دیگر کشورها به ویژه در فرودگاه‌‌های ژنو و پاریس توسط مأمورین گمرک بازرسی شد، لیکن هر بار با توسل به مصونیت درباری بودن و نفوذ برادرش محمد‌رضا و گرفتن وکیل و بهره‌گیری از تهدید و ارعاب و خرج مبالغ هنگفتی پول از جیب ملت ایران خود را رهانید و دهان روزنامه‌ها و نشریات خارجی که خبر همدستی او را با باند قاچاقچیان بین‌المللی درج کرده بودند میدوخت. درباره‌ی سیاست‌ها و عملکرد رژیم پهلوی توجه به این نکات ضروری است:۱ـ همدستی درباریان با قاچاقچیان بین‌المللی، بطوری که زمانی در یک عملیات حدود ۱۸۹ تن تریاک در ایران کشف شد، اما دولت ایران آن را نیم تن گزارش کرد و بقیه را جهت توزیع به مقر اشرف خواهر شاه انتقال داد.۲ ـ محدودیت‌ها و سخت‌گیری‌ها درباره‌ی مواد مخدر بیشتر به منظور تسویه حساب‌ و دستگیری باندهای رقیب در امر مواد مخدر بوده است.۳ـ به علت دست اندرکاری برخی مهره‌های رژیم، دولت علاقه‌ای به مبارزه با مواد مخدرشان نمیداد.۴ـ ضعف مرزبانی و ضعف کارآئی سازمان‌های اجرایی محسوس بود. با این وجود رژیم پهلوی سعی داشت تا با انعکاس اخبار دستگیری و اعدام قاچاقچیان در رسانه‌های داخلی و به ویژه خارجی یک موج بزرگ تبلیغاتی را جهت پوشش کارهای اصلی خود که همانا همدستی با قاچاقچیان بین‌المللی و توزیع مواد مخدر از طریق وزارت بهداری به بهانه تأمین سهمیه روزانه معتادین بالای ۵۰ سال بود، به راه انداخته و در مطبوعات داخلی و نشریات خارجی و صاحب نام اخبار دستگیری و اعدام قاچاقچیان بطور متوالی و تکراری درج میشد و آنها با آب و تاب زیاد از این اقدامات بعنوان کارهای بنیادین و اساسی و ریشه‌کن نمودن مواد مخدر و اعتیاد یاد میکردند و ایران را جزو کشورهای خط مبارزه با اعتیاد مطرح میکردند. در یک مورد که حمایت مالی رژیم پهلوی از روزنامه لوموند به تعویق افتاده بود، این روزنامه با درج خبر همدستی اشرف پهلوی با قاچاقچیان بین‌المللی روبرو شد. اگر چه وکلای اشرف برای مقابله با روزنامه‌ مذکور و حل مشکل بوجود آمده از راه تطمیع وارد عمل شدند. به هر حال این اقدامات نتوانست پرده بر روی سیاه‌کاری‌های رژیم پهلوی در راستای اشاعه اعتیاد در ایران بکشد و در بهمن ۱۳۵۷ عمر این رژیم با قیام مردم به پایان رسید و مواد مخدر و اعتیاد هم به مانند سایر موارد فساد و ناهنجاری‌های اجتماعی از این رژیم به یادگار ماند و این میراث شوم هنوز هم از جامعه اسلامی ما زدوده نشده و به عنوان یکی از معضلات مهم و اساسی و مشکلات اجتماعی حاضر میباشد.

حدیث :
امام صادق علیه السلام فرمود: همانا خداوند بزرگوارى هاى اخلاقى را به رسول خود اختصاص داد پس خو را بیازمایید اگر آن مکارم در وجود شما باشد خداى را سپاس گویید و در طلب زیادى آنها بسوى خدا زارى کنید. پس عدد آنها را ده عدد ذکر کرده است: یقین و قناعت و صبر و شکر و بردبارى و خوش خلقى و سخاوت و غیرت و شجاعت و مردانگى.
حدیث :
امام صادق علیه السلام مى فرماید امام سجاد علیه السلام مى فرمود: همانا شناختن اینکه دین مسلمان به کمال رسیده است به چند امر است : ترک سخن نمودنش در امور بیهوده و بى مربوط و کم جدال نمودنش و بردبارى اش و شکیبایى اش و خوش خلقى.
حدیث :
معمر بن خلاد گوید: از امام رضا علیه السلام شنیدم که میفرمود: عبادت به نماز و روزه زیاد نیست، بلکه عبادت به تفکر نمودن در کار خداى عزوجل است.

روابط ما

روابط ما با دیگران بازتاب ارتعاشی هست که ما داریم. درحقیقت دیگران وجود ندارند. بلکه واقعا تمامش رابطه ما با خودمان است. البته ما میتوانیم افرادی که با آنها رابطه داریم را عوض کنیم، اما این افراد جدید هم باز همان خصوصیات را خواهند داشت! آدم اگر روانشناس خوبی باشد چاره‌ای ندارد جز اینکه با خودش آشتی کند، میدانید قشنگترین جای زندگی کجاست؟ آنجاست که به دلمان فرصت میدهیم،

به دلمان این جرأت را میدهیم که دوباره به زندگی اعتماد کند، بدى ها را فراموش کند، و دوباره منتظر یک اتفاق ناگهانی خوب باشد. کافیه یه بار دیگه داستان زندگیمون رو مرور کنیم؛ و به این فکر کنیم که خیلی جاها واقعاً نمی ارزید، اون همه حرص خوردن، اون همه ناراحتی، اون همه عقب افتادن، اون همه غصه خوردن، اون همه اشک ریختن، بعد به خودت بگی: از اینجا به بعد دیگه بیشتر از این خودم و روح و روانم رو اذیت نکنم.
بهائیت کثیف ترین فرقه و نوکر یهود هستند که با
تاسیس ارتش ٨۰۰۰ نفریِ سایبریِ فارسی زبانان اسرائیل
ترویج فساد اخلاقی مثل همجنس بازی و تشویق جوانان به زنا در فضای مجازی، و با تأسیس کانال های مبتذل اخلاقی و منحرف سیاسی، مثل بسوی دموکراسی در تلگرام، مقاصد شوم خود را به پیش میبرند. نگاهی به پروتکل شماره چهار.
پروتکل شماره۴ یهود:
اجتماعی در موقعی سعادتمند خواهد بود که متدین و به رهبری روحانیت گام بردارد، ولی هرچه مردم از دین دور شده و به اصطلاح متمدن تر شوند، به نفع ما خواهد بود، بدین سبب ما باید عقده (خداپرستی) را از اذهان مردم بیرون کرده و آنها را بسوی مادیت سوق دهیم. برای آنکه ملتهای غیر یهودی متوجه سیاست پشت پرده ما نشوند، باید آنها را به کارهای صنعتی و تجارتی سرگرم کنیم تا به (دشمن مشترک) خود پی نبرند. نتیجه این عمل آن است که ثروت ملتهای غیر یهودی که همچنان در بانکها بیکار مانده است، به وسیله معاملات ربوی به خزانه‌های ما تحویل میگردد.

نماز بخش ۱۶
نقل است که در زمان بهلول، روزی شخصی تفسیری را که بر قرآن کریم نوشته بود نزد خلیفه میبرد. بهلول در راه با او مصادف شد و پرسید کجا میروی؟ گفت: تفسیری را که نوشته‌ام نزد خلیفه میبرم. بهلول گفت: مدتی بود که میخواستم تفسیر آیه: ایاک نعبد و ایاک نستعین را بدانم، بگو ببینم که در تفسیر این آیه چه نوشته ای؟ آن شخص لختی اندیشید و از همانجا بسوی منزلش بازگشت. بهلول پرسید: کجا رفتی؟ گفت: همانجا که تو مرا فرستادی.
ایاک نعبد بر زبان، دل در خیال این و آن
کفر است اگر گویی یکی، شرک است اگر گوئی دو تا

دسته ای از بزرگان مثل حضرت خلیل الرحمن هستند که وقتی جبرئیل به هنگام برافروختن آتش نمرود نزد او آمد و گفت: هل لک حاجه: آیا حاجتی داری؟ فرمود: بلی. گفت: بخواه. فرمود: اما الیک فلا: اما نه به تو، بلکه حاجت من به خدا است. پرسید: پس چرا از خدا نمیطلبی؟ فرمود: حسبی عن سؤالی علمه بحالی: چون او از قلبم خبر دارد، دیگر من به او چه بگویم؟ اما این کار هر کس نیست. چه نیکو گفته است:
کار پاکان را قیاس از خود مگیر
گرچه باشد در نوشتن شیر شیر
این کار همان بزرگان است، و باقی مردم باید بدانند که چون تمام امور به دست خدا است و عالم دنیا عالم اسباب است، وقتی مریض شدند باید به طبیب مراجعه کنند، اما بدانند که شفا دهنده خدا است، نه طبیب.

پس از مرگ نوشته لیون دیی بخش پنجم
در هر عصری میتوان حدس زد که از تعداد معتقدین حقیقی روز بروز کاسته میگردد. عقیده را که مثلا قد ما نسبت به خداوند داشته اند ساده و دارای اهمیتی بزرگ بود، ولی بواسطه بخشی از امور عقیدۀ مذکور رفته رفته بکلی تغییر یافت و امروزه بعیدست که قدرت و نفوذ خود را کاملا از دست داده است. بعضی از اشخاص بواسطه افکار پست خود چون دیدند که وصول حقیقت برایشان غیر ممکن است. تصور کردند که برای فهم مسائل غامضه بایستی حتماً همه چیز را با معلومات ناقص خود تطبیق نموده آنها را از روی کوچکی فکر خود مقیاس گیرند و بدین قسم شأن خدا را پست شمرده و مقام او را با خود یکسان دانسته اند وهوی هوس‌های نفسانی سست خود را باو نسبت داده و طبیعت و گیتی را کوچک پنداشته اند و بواسطه منشور جهالت خود شعاع صافی و شفافی را که از حقیقت میتابد و دارای خاصیت و فوائدی است بالوان مختلفه که هیچکدام به تنهائی آن خاصیت و اثر را ندارند و نمایش حقیقت را نمیدهند تجزیه نموده اند. مباحث روشن مذهب حقیقی بواسطه هوی و هوس‌های عده تیره و تار گشته و افسانه ها و تصورات موهوم ایجاد بعضى سوء تفاهمات و خطایائی نموده است. و مانند سد آهنین مانع پیشرفت و تکامل ملل گشته است. اشخاصی که خود را حامی حقیقت می‌پنداشتند و بواسطه عوام فریبی و جلب منفعت شخصی نور حقیقت را از انظار مردم مستور نموده و ایشان را بغلال سوق میدادند بالاخره همان گمراهی دامنگیر خود ایشان گشته و آنها را بسیاه چال ابدی افکند. معنای حقیقی مذهب را عقاید تعبدی ضایع کردند و منافع طبقاتی مقصود حقیقی اخلاقی بصورت‌های باطل در آوردند و از همین جاست که خرافات زیادی پیدا شد اجحافات و آئین بت پرستی ایجاد گشت و بواسطه مشاهده همین منظره است که عده زیادی منکر حقیقت گشته و دست از مذهب کشیده اند. معهذا عکس العمل قضیه فوق بما چنین میفهماند. مذاهب که در ملافه احکام و عقاید بی اساس خود باقی و راکد مانده اند مانند اجساد مومیائی شده میباشند که در نوارهای قدیمی پیچیده و مکفون شده اند و در همان اوقاتیکه همه چیز در همه چیز در اطراف آنها رو بتکامل میرود مذاهب مذکور برعکس هر روز رو بضعف رفته و تنزل میکنند و نفوذ آنها به هیچ وجه دیگر در اخلاق و حیات اجتماعی دارای منشأ و اثری نبوده و محکوم بموت و زوال ابدی میگردند، ولی مثل همه چیز مذاهب از بین نمیروند مگر برای آنکه دو مرتبه بعرصه وجود آیند عقیده را که مردم از اطلاع بحقایق دارند روز بروز یعنی هر قدر زمان بگذرد بیشتر بسط و توسعه مییابد بهمین واسطه مذاهبی که برای ازمنه خود بوده اند تغییر کرد و تبدیل شکل داد تا متناسب با ترقیات واحتیاجات اجتماعی بنی نوع انسان بوده باقی بماند. هر قدر ترقیات بشر بیشتر میشود قضایای جدیدتری برای افکار شامخ تر مهیا میگردد و درک قضایا در نتیجه اکتشافات علمی و نمو و توسعه قوای تفکری و عقلانی بهتر میسر میگردد. ماها امروزه در عصری قدم بعرصه وجود گذارده ایم که فصل جدیدی در فلسفه و اجتماع افتتاح میگردد ترقیات مادی و عقلانی مستلزم ترقیات اخلاقیست. یکدنیا احساسات بشر امروز مضطربانه بایک هیجان فوق العاده شدیدی قدم بعرصه وجود میگذارد و باندازه قوی و پرشور است که حدی برای آن نمیتوان تصور نمود. دو قوۀ بزرگی را که تا کنون بشر نتوانسته بود کاملا بدانها پی برد و دربارۀ آنها زدو خورد‌هایی مینموده است و جامعه بواسطه آندو مشوب و تیره میگشته دو حس عقلند که دارای اثرات روحی بشری و مانند خود روح فنا ناپذیر و پاینده میباشند و امروز آنها خود را به بشر شناسانیده اند. مذهب بایستی از روی علم پیشرفت کند. زیرا علم نیز هرگاه از جنبه مادیات خارج گشت میتواند بر حقیقت اسرار واقف گردد بدین معنی که عقیده ظهور خواهد نمود دارای تمایلات حقیقی و طریقه ایجاد خواهد نمود عملی و تجربی که متکی باصول حقایق است و در این صورت بهیچ وجه نمیتوان حقیقت را انکار نموده و مؤکداً میتوان عقیده مند شد باینکه اختلافات زیادی از قبیل اختلاف بعضی از عقاید و عدم توافق برخی از اصول فلسفی از میانه خواهد رفت و عقیدۂ روحانیت و طبیعت نیز با یکدیگر موافقت نامی حاصل خواهند نمود در نتیجه این اتفاق و اتحاد کلیه مسائل مختلفه وغامضه حیاتی و گیتی و حل تسویه شده و پی بردن بمعضلات و مشکلات سهل و آسان گشته و بنحوى اتم واکمل میتوان با حقیقت روبرو گشت. در واقع بشر بواسطه پی بردن باسرار مکنونه در آن زمان دارای نجاح و کامرانی کامل ومالک مذهبی طبیعی و خطری خواهد گشت که خیلی ساده و خالص که عاری از هر گونه آلایش میباشد همین مذهب است که میل مفرط وسرشار نیکوکاری را بعموم عقلا خواهد آموخت و برای وصال بشاهراه تکامل و توسعه قواء عقلانی بشر وهوى وهوس نفسانی را از خود دور میسازد در نتیجه چنین مذهب عالی و قطعی سرمایه سعادت عموم خواهد گشت بدین معنی که کلیه مذاهبی که تاکنون بر علیه یکدیگر رایت مخالفت بر می‌افراشتند و یا آنکه بطور موقت ظهور مینمودند و در حقیقت باعث نفاق و گمراهی بشر گشته بوده اند مانند انهاری در قلب مذهب مذکور که بمنزله بحر محیطی سرازیر گشته و معدوم حرف وی خواهند شد.

پرستوهای جاسوس قسمت چهارم
سارا آرونسون: پرستوی قهرمان قوم یهود سارا آرونسون یکی از اعضای شبکه جاسوسی یهودی نیلی بود که در طول جنگ جهانی اول به انگلیس خدمت میکرد. گاهی او را قهرمان نیلی میخوانند. او در شهر زیخرون یاکوف در فلسطین اشغالی (که در آن زمان بخشی از امپراتوری عثمانی بود) بدنیا آمد و در همان شهر نیز سقط شد. وی مدت کوتاهی نیز در استانبول زندگی کرد. در مسیر بازگشت از استانبول به حیفا، آرونسون، شاهد آنچه به قتل عام ارامنه شهرت یافت، بود. بنا به گفته حییم هرزوگ، او پس از مشاهده این رویداد، تصمیم گرفت به نیروهای انگلیس بپیوندد. پایه‌گذاری حلقه جاسوسی سارا، بهمراه برادرانش آرون و الکس و یکی از دوستانش حلقه جاسوسی نیلی را پایه‌گذاری و رهبری کرد. زمانی که برادرانش برای مأموریت میرفتند، او عملیات جاسوسی در فلسطین را رهبری میکرد. گاهی نیز خودش برای گردآوری اطلاعات برای انگلیس در سرتاسر قلمرو عثمانی سفر میکرد، و اطلاعات بدست‌آورده را در مصر به آنان تحویل میداد. در سال ۱۹۱۷ میلادی، الکس که از انتقام عثمانی‌ها وحشت داشت، از او خواست تا در مصر تحت حکومت انگلیس بماند اما او بدون توجه به این هشدار، برای ادامه فعالیت‌های شبکه نیلی به زیخرون یاکوف بازگشت. در سپتامبر ۱۹۱۷ میلادی، نیروهای عثمانی، کبوتر پیغام‌رسان او را به همراه پیامی رمزنویسی‌شده برای انگلیس گرفتند و پیام را رمزگشایی کردند. در اکتبر، عثمانی‌ها شهر را محاصره و مردم بسیاری از جمله سارا را دستگیر کردند. سارا آرونسون پس از چهار روز شکنجه و برای محافظت از همکارانش، توانست به ضرب گلوله، خود را بکشد، و اینگونه ریق مرگ را سرکشید.

زرسالاران یهودی و پارسی، استعمار بریتانیا و ایران، پلوتوکراسی (پلوتوس= ثروت) و اُلیگارشی (گروهک اقلیت سالاری) یهود بخش یازدهم
درباره مآخذ منتشر شده و اسناد و منابع منتشرنشده ای کـه در ایـن پژوهـش مـورد اسـتفاده قـرار گرفتـه اسـت ترجیـح میدهـم پـس از انتشـار تمـامی کـار و در فصـــل کتابشناسی مندرج در پایان کتاب (جلد پنجم) سخن بگویــم. در اینجـا تنـها بـه ذکـر توضیحی کوتاه بسنده میکنم: منابعی که مورد استفاده نگارنده قرار گرفت با دشواری به دست آمد. چنین نبود کـه کتب و اسناد مورد نیاز فراهم و آماده باشد و محقق کاری جز تحقیق و تدویــن نداشـته باشد. برخی از کتـب مربـوط بـه پارسـیان هنـد را در کتابخانـه های بمبئـی و حتی در دانشگاه لندن کـه یکی از مـهمترین کتابخانه های تخصصی در این زمینه است، نیافتم. معهذا، با گنجینـه ای مهم از منابع کتابخانه دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی انگلیسی چاپ سده ۱۹ و اوایل سده ۲۰ میلادی در کتابخانه انجمن زرتشـتیان تهران آشنا شدم. و این در حالی است که بخش مهمی از منابع کتابخانه فوق، به دلیل وقوع انقلاب اسلامی، در اواخر سال ١٣٥٧ به ایالات متحده آمریکا انتقال یافته است. مآخذ غنی این کتابخانه، که متاسفانه در معرض فرسایش و نابودی کامل است، سهم جدی در تسهیل کار اینجانب داشت. در اینجا لازم میدانم از مسئولین محترم انجمـن زرتشتیان تهران و کتابخانه مذکور به دلیل مساعدتهایی که مبذول داشـته اند تشکر کنم. و نیز باید از آقای حیدر بوذرجمهر که کار فهرست برداری از کتابخانه فوق و جستجو در سایر کتابخانه های تهران را با شایستگی به پایان بردنـد سپاسگزاری کنم و همچنین از خانمها فریده شریفی و نیلوفر حیدری که به مدت چهار سال بــه کـار شـاق تصویربرداری از کتب فرسوده و بعضا آلوده به قارچ اشتغال داشتند و با همت و دقت خود مجموعه ای نفیس را فراهم آوردند. در این دوران از حمایت معنوی و تشویق دوستان ارجمندی برخوردار بوده ام که از تمامی آنان سپاسگزارم. و نیز لازم میدانم از همسر و دو فرزند ارجمندم که بزرگوارانه در رنج این کار سهیم شدند، به ویژه در ١٧ ماه اخیر که شبانه روز در خانه به نگارش مشغول بودم، سپاسگزاری کنم. سرانجام، اگر کتاب حاضر حامل ثوابـی بـرای نگارنده باشد، آن را به روح پدرم، حبیب االله شهبازی، تقدیم میکنم. پیام این کتاب هراس و نومیدی نیست، هشیاری است و آگاهی؛ انزوا از جهان و جهانیان نیست، شناخت واقعیتهای دنیــای معـاصر اسـت بـرای تـداوم زنـدگی آزاد و شرافتمندانه در آن. دنیایی است بزرگ که در آن انسان های شریف، اعم از فقیر و غنی، فراوان اند. نیک و بد دنیای امروز را باید شناخت، از بدیها پرهیز کرد و از خوبیها بهره برد. پرتغالیها در شرق: در واپسین سالهای سده پانزدهم میلادی، ایزابـل ملکه خونریز کاستیل، بـهمراه شوهرش، فردیناند شاه آراگون، سپاهی عظیـم را بسوی آخرین بقایای دولتهای مسلمان اندلس به حرکت در آورد. مورخین مینویسند او کشتزارها را پایمال کرد و پس از غارت و تخریب روستاها، شهر مالقه (مالاگا) را چنان به محاصره گرفت که، به گفته ویل دورانت، مردم اسبها و سگها و گربه هایی را که در شهر یـافت میشد کشتند و خوردند و سپس از گرسنگی دهها و صدها نفر جان سپردند یا بر اثر ابتلا به امراض مردند. مهاجمان پس از فتح شهر ١٢ هزار تن از سکنه آن را به بردگی بردند. در دوم ژانویه ١٤٩٢ شهر غرناطه (گرانادا)، پس از محاصره ای سخت و مقـاومتی قهرمانانه، که نه ماه به درازا کشید، تسلیم شد و واپسین امیر مسلمان غرب اروپا، بـا درد و رنجی جانکاه، بهمراه مادر، همسر، خویشاوندان و پنجاه سوار، راهی تبعیدگــاه خویـش در کوهستانهای اندلس شد. ایزابل و فردیناند در میدان بزرگ شهر زانو زدند و خدای را سپاس گفتند که پس از ٧٨١ سال اسلام را از اندلس برانداخته است. بدینسان آنان سپس بــه کاخ افسانه ای الحمرا، این نماد جادویی و شگفت تمدن اندلس، رفتند. شهری که چشم و چراغ و مایه مباهات سراسر اروپا بود سقوط کرد و این گوهر تابناک تمدن بشری خاموش شد. هفت ماه بعد، در اوت ،١٤٩٢ یک ماجراجوی دریایی ایتالیایی بهنام کریستف کلمب از سوی ایزابل و فردیناند راهی سفری دور و دراز شد تا با غارت هند افسانه ای گنجینـه انباشته حکمرانان آزمند اروپا را انباشته تر سازد. کلمب، بی آنکه خود بداند، قاره آمریکا را کشف کرد و در بازگشت افتخاری دیگر بر افتخارات ایزابل و فردیناند افزود. در این زمان، در گوشه ای دیگر از شبه جزیره ایبری، مانوئل ثروتمند، شاه حریص پرتغال، با رشک نظاره گر پیروزیهای ایزابل و فردیناند بود. او خود از شهسواران جنگهای صلیبی علیه مسلمانان اندلس بود و همو بود که به سان همتایان اسپانیایی اش واپسین بقایای تمدن اسلامی را در غرب اروپا به خاک و خون کشید. دربار پرتغال، کـه پیشتر هنری دریانورد را راهی دریاها کرده و تجارت جهانی برده را بنیـاد نهاده بود، نمیخواست در این مسابقه تاراجگری عقب بماند. مانوئل، پنج سال پس از سفر کلمب، واسکوداگاما را راهی دریاها کرد. گاما در سال ١٤٩٨ به سواحل هند رسید. بدینسان، تاریخ فصلی نوین را گشود که سال ١٤٩٢ مبداء آن است؛ سـال سـقوط غرناطه و کشف آمریکا این حوادث نقطه عطفی در تاریخ تمدن بشری است و آغاز ظهور پدیده ای که زرسالاری جهانی نامیده میشود. و این است سرآغاز داستان ما. مأموریت واسکو داگاما: سفر واسکو داگاما به هند سرآغاز تأسیس امپراتوری مستعمراتی اروپا در شرق تلقی میشود؛ امپراتوری که در سده ۱۶ پایه های آن بنیان نهاده شد و در سده ۱۹ به اوج خود رسید به یک خاندان اشرافی پرتغالی تعلق داشـت. واسکو داگاما در ٣٢ سالگی به خدمت دربار پرتغال درآمد و در رأس ناوگان دریایی این کشور برای مبارزه بـا دزدان دریایی فرانسوی قرار گرفت. مانوئل، پادشاه پرتغال، دو سال پس از آغاز سلطنتش گاما را برای مأموریتی مهم برگزید: ایجاد رابطه مستقیم دریایی با شرق: بنوشته دکتر ریان، استاد دانشگاه لیورپول، گاما به ماجرا جویان دریایی بی دانش چون کلمب شباهت نداشت؛ یک شخصیت سیاسی و نظامی بود و مـأمور اجرای سیاستی بر نامـه ریزی شده بود. انتخاب فردی چون گاما برای این مأموریت نشانگر اهداف دراز مدتی است کـه کانونهای سیاسی و مالی پرتغال دنبال میکردند؛ این یک سفر اکتشافی ساده نبود. در ٨ ژوئیه ،١٤٩٧ گاما در رأس ناوگانی مرکب از چهار کشتی، بندر لیسبون را به مقصد هند ترک گفت؛ در ماه نوامبر دماغه امید نیک را در جنوب آفریقا در نوردید و وارد آبهای قاره آسیا شد. در ٢٢ مه ١٤٩٨ به بندر کالیکوت در ساحل مالابار هند رسید و سرانجام در اوایل سپتامبر ١٤٩٩ پیروزمندانه به لیسبون بازگشت و به تعبیر لرد کُرزن برای پرتغال قرنی سرشار از شهرت و ثروت فراهم ساخت. مورخین مینویسند گاما پـس از دور زدن قـاره آفریقـا، در دو بنـدر ممباسا و مالیندی در شرق آفریقا، پهلو گرفت. او در مالیندی، که مانند سایر بنادر آفریقا و آسیا با خوشرویی پذیرفته شد، یک دریانورد بومی استخدام کرد تا راهنمای او بسوی هنـد باشد. میگویند این دریانورد یک ایرانی شیعه بــه نام شـهاب الدین احمـد بـن مـاجد، از اهالی بندر لنگه و ساکن جلفار (رأس الخیمه) بود. در کالیکوت، حکمران هندوی منطقه به نو رسیدگان پرتغالی با گشاده رویی برخورد کرد و آمادگی خود را برای ایجاد رابطه تجــاری بـا پرتغالیهـا اعـلام داشـت؛ هـرچنـد هدایای او به سلطان چنان حقیر بود که درباریان در زمان اهداء آن میخندیدند. بندر کالیکوت در این زمان، بنوشته جرج امرسون، شهری بــزرگ و باشـکوه بود، مشـرف بـر دریای عربی و مرکز دولتی کوچک و مستقل به همین نام. این سرزمین، که حکمرانان محلی هندو موسوم به سامری (زامُرین) آنرا اداره میکردند، اقتصاد و صنعتی شکوفا داشـت. کالیکوت از دیر باز در صلح و رفاهی کاملا تجاری غوطه میخورد؛ چنان آرامشی بـر آن حکمروا بود که هیچگاه فرمانروایان یا تجار آن در اندیشه ایجاد قلعه یا ناوگـان نظامی مقتدری بر نیامدند. شکوفایی کالیکوت مدیون تجار مسلمان بود که از نخستین سده های هجری در آن مستقر شدند و تا زمان ورود پرتغالیها، در یک دوران طولانی، آن را بــه یکی از مراکـز مهم تجاری جهان آن روز بدل ساختند. از آنجا بود که سـیل کالاهـا بـه جنـوب شـرقی آسیا، چین، آفریقا، عربستان و ایران روانــه میشـد، کـالیکوت از تولید کنندگـان بـزرگ پوشاک مشرق زمین بشمار میرفت و از صادرکنندگان مهم ادویه و سایر کالاها بود. درباره اهمیت صنعت نساجی کالیکوت همیــن بـس کـه پـس از اشـغال ایـن بنـدر بـه دست پرتغالیها، آنان در سطحی وسیع به صادرات پوشاک آن بـه اروپـا پرداختنـد. در سده ۱۷ منسوجات کالیکوت یکی از اقلام مهم صادراتی کمپانی هند شــرقی بریتانیـا به انگلستان بشمار میرفت و پارچه کالیکو نامی شناخته شده در غرب بود. کالیکوت، در کنار مصر، از کهنترین سرزمینهایی است که به تولید پارچه های منقـوش شـهره بود. حدود یک سده و نیم پیش از ورود گاما، یک جـهانگرد مسـلمان از اهالی طنجـه مراکش به نام ابن بطوطه در گزارش سفرهای دور و دراز خود توصیفی دقیق و ماندگار از بنادر مهم آفریقا و آسیا به یادگار نهاده است: ابن بطوطه، که در سال ١٣٤٢ میلادی. از بندر کالکوت دیدن کرده، آن را از بزرگترین بنادر دنیا میخواند که اهل چین و جاوه و سیلان و مهل (مالادیو) و یمن و فــارس بـه آنجا روی میآورنــد و بـازرگانـان ممـالک مختلـف در آن جمـع میشـوند. در زمانیکـه ابن بطوطه به کالیکوت میرسد، ١٣ کشتی چینی در ساحل آن لنگر انداخته اند. هرچند سلطان کالیکوت کافری است سالخورده، که ریش خود را به سان رومیـان میتراشد، ولی بزرگان شهر بیشتر مسلمان و بسیاری ایرانی اند. امیرالتجار شهر، ابراهیـم، از اهالی بحرین و مردی خیر و صاحب فضایل است. قاضی شهر، فخرالدین عثمان، مردی فاضل و کریم است. شیخ شـهاب الدین کـازرونی زاویـه شـهر را اداره میکنـد و نذرهایی که مردم هندوستان و چین در حق شیخ ابواسحاق کازرونی میکننـد به او میرسد. و ناخدا متقال، ثروتمند معروف زمانه، که دارای ثروت هنگفت و کشتیهای تجارتی بسیار میباشد و در هند و چین و یمن و فارس به تجارت میپردازد، در ایـن شهر سکنی دارد. عبدالرزاق سمرقندی، حدود یک قرن پس از ابن بطوطه و نیم قرن پیش از ورود گاما، کالیکوت را چنین میبیند: بندری است امن و آباد قرینه هرمز در جمعیت تجار هر بلاد و دیار و یافتن نفایس بسیار از اجناس دریابار خاصه از ممالک زیربار و حبشه و زنگبار و گـاه گـاه از جـانب بیت الله و سایر بلاد حجاز جهاز آید و مدتی به اختیار در آن بندر توقف نماید... جمعی مسلمانان در آن مقیم شده اند و ده مسجد جامع ساخته، جمعه ها به جمعیت خاطر نماز گذارند و قاضی متدین دارند و بیشتر شافعی مذهب باشند. و در آن شـهر امـن و عـدل چنان است که تجار، که در ثروت نقش بحار دارند، به آنجا از دریا بار مال بسیار آرنـد و از کشتی به در آورده در کوچه و بازار اندازند... امینان دیوان محـافظت نمـایند... و اگر فروشند زکات چهل یک ستانند والا بهیچوجه تعرض نرسانند. واسکو داگاما تصادفاً کالیکوت را بعنوان مقصد سفر دور و دراز خویش برنگزید. این نقطه ای بود که پرتغالیها از پیش آن را شناسایی کرده بودند. قریـب بـه دوازده سـال پیش، به سال، ١٤٨٦ یک مسافر یا جاسوس پرتغالی به نام پدرو داکاویلام به کالیکوت سفر کرده و در بازگشت آوازه ثروت و شوکت آن را به گوش کانونهای سیاسی و مـالی پرتغال رسانیده بود. این نخستین سفر یـک اروپـایی بـه هنـد اسـت و از اینروسـت کـه کالیکوت را اولین نقطه از هند میدانند که یک اروپایی به آن گام نهاده است. واسکو داگاما آنگاه به بنادر کوچن و کانانور در ساحل مالابار، رفت و سـپس راهی پرتغال شد. چنانکه خواهیم دید، سفر گاما به بندر کوچن در بنیانگذاری امپراتـوری مسـتعمراتی غرب در قاره آسیا از اهمیت جدی برخوردار است زیرا کمی بعـد، در ایـن منطقـه، کـه مانند سایر مناطق جنوبی هند آن زمان در زیر نظارت حکومتی مقتدر قرار نداشـت، نخستین گروههای مهاجر یهودی، به همراه بردگان آفریقاییشان، مسـتقر شـدند و بـه رهبری یهودی بنام گاسپار داگاما (یوسف عادل) بــه پایگـاهی اسـتوار بـرای اسـتعمار پرتغال در منطقه بدل گردیدند. تعلق واسکو داگامــا بـه مرکز مهم سیاسی و تجـاری کوچن تا بدانجا بود که بعدها وی در همین منطقه درگذشت. چند ماه پس از بازگشت گاما به لیسبون، مانوئل ثروتمند، پادشاه پرتغال، ناوگانی بزرگ و مجهز، مرکب از ١٣ کشتی، به فرمـاندهی ماجراجویی بنام پـدرو آلـوارس کابرال روانه شرق کرد؛ و این بار با هدف تسخیر. کابرال، که در این سفر گاسپار یهودی نیز همراه او بود، به اشتباه راه غــرب را پیـش گرفت و در ٢٢ آوریل سال ١٥٠٠ میلادی به سواحل برزیل رسید؛ متفرعنانه آن را بـه نام مانوئل تملک کرد و آنگاه راهی هند شد. چنین بود که کابرال با نام کاشف برزیل جایگاهی افتخار آمیز در تاریخ معاصر غرب یافت. کابرال با دعاوی دور و دراز به کالیکوت رسید. او متکبرانه از حکمران هندو خواسـتار اخراج تجار مسلمان از این بندر شد و آنگـاه کـه وی را بـا خفت و خواری راندنـد (و نمیدانیم چه کرد که گویا تنی چند از همراهانش نیز به قتل رسیدند) در کوچن مستقر شد و نخستین قرارگاه پرتغالیها را در آنجا به پا کرد؛ به کمک یهودیانی کـه همـراه او بودند و بردگانی که از سواحل آفریقا به اسارت گرفته بودند. اینان، بـه یقیـن، نیاکـان یهودیان سفید و سیاهپوست کنونی کوچن اند. کوچن در ســده های بعـد، چـه در زمـان پرتغالیها و چه انگلیسیها، یکی از پایگاههای اصلی یهودیان در اقیانوس هند و مرکز مهم فروش برده در مشرق زمین بود.

فاطیما بخش ۱۲
فاطیما در یکی از ملاقاتها با کودکان، اول صحنه‌ای از جهنم را به بچه‌ها نشان میدهد که ارواح پلید در میان آتشی هولناک میسوزند و ضجه میزنند. دوم اینکه بانو میفرماید: خداوند بخاطر کفر گویی نوع بشر بسیار خشمگین است و درصدد است بشر را بخاطر گناهانش با جنگ و قحطی جزا دهد. و روسیه کمونیستی را منشأ نشر افکار کفرآمیز دانسته و میخواهد که این کشور به قلب معصوم او تخصیص یابد. همچنین پیام پیشگویی ترور پاپ ژان پل دوم هست که میگوید: مردی روحانی با لباس‌های سپید گلوله باران میشود. در سال ۱۹۱۹ عبادتگاهى در دهکده فاطیما ساخته شد، و ۳ سال بعد توسط افراد متعصب یهودی منفجر شد، ولى بعد از مدتى دوباره برپا گشت، این عبادتگاه، که در محل ملاقات ساخته شده، تا کنون چند بار کاملاً ویران شده، امّا چه کسانی در پشت پرده این تخریب هستند؟ دقیقاً همان کسانی که بقیع را به چنین حالی در آورده اند. در ۱۳ مى ۱۹۶۷ پاپ ژان پل ششم در پنجاهمین سالگرد آئین فاطیما شرکت کرد. در ۱۳مى ۱۹۸۲ پاپ ژان پل دوم براى تشکر از حفظ جان خود به زیارت شهر فاطیما آمد. از آن زمان تاکنون، فاطیما مورد توجه کلیسا قرار گرفته و هرساله در ۱۳ ماه مى، دوستداران فاطیما از تمامى نقاط پرتغال، و کشورهاى اطراف براى زیارت و نیز دعا و توبه، و طلب شفا و تزکیه روح به این منطقه میایند، در کلیپ ها باید دیده باشید که مسیحیانی بر روی زانو راه میروند، آنان در حال نزدیک شدن به فاطیما هستند. در مورد پیام آن بانوی تجلی یافته به پاپ، آنگونه که واتیکان بعدها اظهار کرد، این بود که برای پایان یافتن جنگی که در جریان است (شاید جنگ جهانی اول) دعا کنید. اما ظاهراً پیام آن بانوی نورانی و مقدس بیشتر از این بوده است که امید دارم این پیام آنچنان که بوده است و بدون تحریف در دسترس همگان قرار گیرد. این نکته قابل ذکر است که مسلمین عموماً نسبت به حضرت مریم (س) بعنوان بانویی پاکدامن مینگرند که دارای شأن و احترام ویژه‌ای است. (آیات متعددی از قرآن مجید و حتی نامیدن سوره‌ای از قرآن بنام این بانوی بزرگ، گواه است بر این مسئله) و تجلی وی را در زمان حاضر بعید نمی­دانند، اما برخی سعی دارند اوصاف مذکور و واقعه مذکور را بر مریم مقدّس (س) تطبیق دهند و فاطیما را فاتیما لقب داده‌اند، آنها معتقدند اوصافی که برای آن بانوی تجلی یافته برشمرده­ اند عموماً در مورد حضرت مریم صدق می­کند و بنابراین مسئله، روشن است که مصداق بانوی تسبیح بدست، حضرت فاطمه است. چرا که طبق روایات، تسبیح دانه دار ابتدا توسط این بانوی مقدس برای شمردن اذکار یاد داده شده توسط پدر بزرگوارش، پیامبر اسلام، در عالم اسلام مطرح گردیده است و دلیل محکمی وجود ندارد که در زمان حضرت مریم (ع)، برای شمردن اذکار، تسبیح بکار برده می­شده است. اما این دلیل ناکافی است و قابل پذیرش نیست.

مستند شنود بخش ۱۲
دیدم گوشه ی سقف بیمارستان بالای سر خودم چسبیدم. به اون گوشه ی سقف چسبیدم. و از بالا بدن خودمو میدیدم. رو تخت افتاده بودم، دستگاه بهم وصل بود. تا قبلش دستگاه هیچی بهم وصل نبود. آقا امینی خواه: اون جسم حجاب بود برای زیر جسم؟ یعنی زیر تخت رو نمید یدی؟ آقا صادق: نه، زیر تخت رو نمیدیدم ولی از اون بالا میدیدم. سقف نداشت بیمارستانش. آقا عمادی: اگه میخواستی میتونستی ببینی؟ آقا صادق: اگه میخواستم، هر جایی که میخواستم رو میتونستم ببینم. یعنی بهم اجازه میدادن. هر جایی که بهم اجازه میدادن و رزقم بود و باید میدیدم رو میدیدم. نه جوری که اختیاری باشه، اختیاری هم نبود. آقا عمادی: پس اونها اراده میکردن که شما به چی توجه کنی؟ آقا صادق: و به هر چی توجه میکردم تا کُنهِ امور میرسیدم. همه چیش برام نمایان بود. هیچ زاویه ی مشغولی نبود. حتی یه سری جاها که مشغول بود مثلاً به دستور اون شخصی که با من صحبت میکرد، زاویه هاش باز میشد. آگاهی پیدا میکردم به همه چی. دیدم اون گوشه ی سقف چسبیدم و نگاه میکردم بدن خودمو از بالا. میدیدم که بدنم افتاده. سرُم بهم وصله. دو سه تا سرُم بهم وصل بود. و اَخَویم (داداش بزرگ بزرگم) سرشو اینجوری گذاشته بود رو مبل. بعد دهنش باز بود. اینجوری خر و پف میکرد. و مثل اینکه تا صبح بالای سر من بیدار بوده. خسته خسته بود، خواب بود و دستش اینجوری رو تخت من افتاده بود و موبایل از توی دستش افتاده بود روی تختم و خاموش شده بود. شارژ تموم کرده بود. و من از اون بالا تا ته حلقه داداشمو میدیدم. حتی میتونستم سلول سلولشو ببینم. حتی میتونستم ببینم مثلاً به چی داشته فکر میکرده. آقا امینی خواه: میتونستم ببینم، یعنی احساس میکردم احاطه دارم، نه اینکه میدیدم. احساس میکنم که من اینقدر محیطم؟ آقا صادق: آره، احاطه داشتم. به همه چی. نه فقط به اَخَویم، به همه چی. و به اون گوشه ی بالا چسبیده بودم. خب من پیش خودم میگفتم خب اون که منم که، پس این کیه این بالاست چسبیده؟ اونم که منم دارم نگاه میکنم. بعد گیج شده بودم، که این جریان چیه؟ آقا امینی خواه: از زاویه کالبدی که روی تخته که نمیتونستی ببینی؟ آقا صادق: از زاویه دید اون نمیدیدم. آقا امینی خواه: اگه میخواستی میتونستی؟ آقا صادق: نه، خیلی تلاش کردم تو اون لحظه که این کارو انجام بدم برگردم به بدنم، نمیتونستم. گیر کرده بودم. مثل اینکه چسبیده بودم اون بالا. مثل اینکه یک بادکنک هایی هست که توش گاز هلیوم میکنن؟ میره میچسبه به سقف پایین نمیاد؟ اینجوری بی وزن بودم و سبک تر و لطیفتر از هوا بودم. آقا امینی خواه: این معجزه ایه که دائما رقم میخوره و ما درکش نمیکنیم. معجزه بازگشت روح به تن. اینو ما اصلاً جدی نمیگیریم. یعنی این که میخوابیم، این برمیگرده به تن... آقا صادق: اینو من بعد از مرگ فهمیدم. تا دو ماه چشمم باز بود. چشم دنیاییم باز بود، نه اینکه بگم روحم میدید، نه. چشمم باز شده بود. آقا امینی خواه: چشم که باز بود یعنی شما توجه به چیزهایی که میکردی، قلبا یه سری ادراکات جدیدی داشتی. نه اینکه با چشم، صورت های متفاوتی ببینی. آقا صادق: نه قشنگ متوجه میشدم که این کیه و کجاست... آقا امینی خواه: یعنی احساس میکردی از یک مرتبه ی بالایی نسبت به او برخورداری، وجوداً در یک افق بالایی هستی و اشراف بهش داری و این زیر و زبرش تو مشت توئه. آقا صادق: دقیقا. انگار زیر و زبرش تو مشت خود توئه. آقا امینی خواه: نمیشه تو دنیا زندگی کرد که این شکلی؟ آقا صادق: به حدی برام مشکل شد که من آرزوی مرگ میکردم، ساعت به ساعت، دقیقه به دقیقه. که خدایا چرا منو برگردوندی. آقا امینی خواه: احساس میکنی از وطنت دور افتادی. آقا صادق: خدایا این چه وضعیتیه؟ این چه دنیای کثیفیه؟ این چه لجنزاریه توش گیر کردیم ما؟ و هر لحظه دوست داشتم برگردم. خب میترسیدم میگفتم خدا نکنه.. الان که منو بردی اونجا، مرگو به من چشوندی. نکنه وقتی من کثیف شدم میخوای برم گردونی. بعد بگی چرا کثیف شدی. آقا امینی خواه: احساس یه بچه ای که توی یه فروشگاه بزرگ که اولین بار تو عمرش وارد شده، گم شده. همچین حسی داشتی؟ آقا صادق: دقیقا، ترس! ترسی که وسط مثلاً یه مشت گرگ گیر افتادم. همه جا برام تله گذاشتن. همه جور شری برای من نهفته شده، فتنه است. اینکه قرآن میفرماید المال و البنون فتنه، همه چی توش فتنه بود. یعنی همه اموال و .... وااای.... و من بسیار میترسیدم از اون فضای تهش،
حساب و کتابش. خدایا مثلاً من الان گیر بیفتم چه جوری میخوای با من حساب و کتاب کنی؟ چرا منو برگردوندی؟ تو که منو بردی. خیلی ناراحت بودم که چرا برگشتم. بعدها اون ایام بعدش. تا اون تایم اصلاً درکی نداشتم که روح من به پرواز در اومد. اینجا روح بود دیگه، من جسم نبودم.

ترامپ مدعی شد که مادورو رئیس جمهور ونزوئلا در یک عملیات هلی برن ویژه توسط نیروی هوایی ارتش تروریست یانکی دستگیر و به آمریکا منتقل شد. معاون رئیس جمهور ونزوئلا، نیکولاس مادورو: هیچ اطلاعی از مکان رئیس‌جمهور نداریم. خواستار ارائه مدرکی هستیم که نشان دهد مادورو و همسرش زنده هستند. وزیر دفاع ونزوئلا: ما مذاکره نخواهیم کرد، تسلیم نخواهیم شد و در نهایت پیروز خواهیم شد. قانون جنگل در این جهان حکمفرماست. براحتی به بهانه‌ی مبارزه با مواد مخدر، به یک کشور مستقل حمله میکنند. شهرها و زیرساخت‌های آنرا بمباران میکنند. رئیس قانونی دولت آنجا را دزدیده و با خود می‌برند! مقامات آنها را ترور میکنند. نفت و گاز و انرژی و ثروت و طلای آنجا را میدزدند. اینها همان دزدان دریایی هستند که سیصد سال قبل، به قاره‌ی سرخپوست‌ها حمله کرده، و ۹۰ میلیون نفر از بومیان آنجا را کشته و بر آنجا مسلط شدند. اشغال یک کشور که کار جدیدی نیست. اینها فقط کت و شلوار شیک می‌پوشند، کراوات میزنند، ادکلن استفاده میکنند و ژست دوستی با مردم کشورها و حقوق بشر و آزادی بیان میگیرند! مثل میمونی که من و شلوار پوشیده، شیک ولی خالی از انسانیت، و بیرحم تر از حیوان. مدیونید فکر کنید بخاطر نفت نیست! انگلوساکسون ها، همان دزدان دریایی سیصد سال قبل هستند که چند قرن متوالی، جهان را غارت کردند. با چنین روشی، مذاکرات فایده ندارد. این وحشی‌های آدمکش، فقط و فقط زبان زور میفهمند. یاسر عرفات ساده لوحانه تمام عمر بدنبال مذاکره بود ولی به کجا رسید؟ اینا فقط زبان زور لازم دارن، حرف اول و آخر در کلام خدا: وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ، خلاصه میشه.

مالک اشتر قسمت ۲۰
فصل سوم: مالک اشتر در دوران خلافت علی علیه السلام تا پایان نبرد جمل: پس از کشته شدن عثمان، مالک در مدینه بهمراه دیگر قیام کنندگان و مهاجر و انصار این شهر با علی علیه السلام بیعت کردند. سخنرانی‌ مالک و نفوذ وی در بین شورشیان در روی آوردن بیشتر مردم به علی علیه السلام تأثیر زیادی داشت. نقش وی در بسیج کوفیان و حمایت آنها از خلیفه برای دفع فتنه انگیزی لشکر جمل، همچنین تلاش و کوشش اشتر بعنوان فرمانده جناح راست لشکر علی علیه‌السلام در نبرد جمل و از پای در آوردن بسیاری از هماوردان و بررسی اندیشه‌ها و اقدامات مالک پس از جمل، از مباحث مطروحه در این پست است. نقش مالک در بیعت مردم با علی علیه السلام پس از قتل عثمان مردم به مولا علی روی آوردند و به اصرار خواهان خلافت وی شدند، اما آن حضرت در ابتدا نمیپذیرفت. خود امام در بیان روی آوردن همگانی مردم بعدها فرمود: ناگهان دیدم مردم از هر سوی روی به من نهادند و پس و پشت هم ایستادند، چندانکه حسنین (ع) فشرده گشتند و دو پهلویم آزرده شد. امام علی علیه السلام که میدانست بنی امیه برگرده مسلمین سوار شده اند و مشکلات زیادی در راه اصلاحات وجود دارد، فرمود: مرا بگذارید و دیگری را بدست آرید که ما پیشاپیش کاری میرویم که آنرا رویه هاست و گوناگون رنگ‌، همانا کران تا کران را ابر فتنه پوشیده است، و راه راست ناآشنا گردیده. در انتخاب حضرت علی علیه السلام علاوه بر مهاجر و انصار که در انتخاب و یا حداقل بیعت با خلفای قبلی نقش داشتند، قیام کنندگان مصری، کوفی و بصری حضور و تأثیر داشتند. برخی روایات بر آن است که کوفی‌ها در ابتدا متمایل به زبیر بودند و بصری‌ها هواخواه طلحه و مصری‌ها نیز هواخواه مولانا علی بودند. این روایت نمیتواند درست باشد، اسناد هم تایید میکند، زیرا شماری از قیام کنندگان کوفی از مدت‌ها قبل، از خلافت مولا علی سخن میراندند (مادلونگ میگوید: علی علیه‌السلام بیشتر از آنکه حکومت خود را مدیون مصریان بداند، مدیون مالک اشتر و کوفیان میدانست) این کلام درست است، مولانا علی فرمودند: اگر یک نفر دیگر همانند مالک اشتر داشتم، معاویه پیروز نمیشد. این کلام هم مقام مالک اشتر را روشن میکند، و هم اهمیت یاری امت را مشخص میکند. دو تن از رؤسای شورشی کوفی که بسیار هم در کوفیان تأثیر گذار بودند، از برترین و مخلص ترین یاران مولاغ علی علیه‌السلام بودند. غیر از مالک اشتر بن حارث، زیدبن صوحان و زیاد بن نضر همگی نسبت به مولا علی ارادت ویژه ای داشتند. زید در حمایت از مولا علی در جنگ جمل کشته شد. در واقع بیش از همه نفوذ مالک باعث حرکت این جمعیت از کوفه شده بود. تقریبا همه منابع به هماهنگی کوفیان با مالک اشاره دارند، اگر چه که تعداد همراهان وی از کوفه را متفاوت نوشته اند. بنابراین در هماهنگی و همراهی آنها با زبیر باید تردید کرد. بصره نیز اگر چه دارای موقعیت تجاری بود و قریشیان مکی بر آن نفوذ زیادی داشتند و در مجموع اوضاع عمومی این شهر در جهت حمایت از علی علیه السلام نبود، ولی کسانی که به مدینه آمده بودند از معترضین بودند و تعدادشان نسبت به جمعیت کل شهر بصره کم بود. در رأس این عده نیز حکیم بن جبله عبدی قرار داشت که از یاران با وفای حضرت امیر محسوب میشد. بنظر میرسد روایتی که مدعی است زبیر، طلحه و مولا علی هر سه برای خلافت مطرح بوده اند، اساس درستی ندارد. طلحه و زبیر علی الخصوص بسبب انتخابشان توسّط عمر بن خطاب برای شورای شش نفره در جهان اسلام دارای موقعیت و شهرت بالایی بودند ولی در نزد اهل مدینه و مخصوصا قیام کنندگان اینگونه نبود. درست است که طلحه و زبیر با شورشیان هماهنگ شده بودند و علیه عثمان وارد عمل شدند ولی تجمل طلبی آنان و جمع آوری ثروت ها، املاک، بردگان و کنیزان نمیتوانست مورد قبول شورشیانی باشد که به رفاه طلبی، بذل و بخشش‌های بی حدّ و حصر خلیفه و عمالش اعتراض داشتند، چگونه ممکن است چنین فئودال هایی را قبول کنند؟ به هر حال جوّ عمومی متمایل به مولا علی علیه السلام بود، هر چند خود آنحضرت در ابتدا درخواست مردم را نمیپذیرفت. برخی افراد در ایجاد این جوّ و درخواست همگانی نقش داشتند؛ از جمله این افراد مالک اشتر بود. بعضی در سخنرانی برای مردم، مولانا علی را از همه صحابه پیامبر بالاتر معرفی میکردند و عده ای نیز وی را مهمترین صحابیِ در قید حیات میدانستند. مالک اشتر یکی از فعالان و تلاش کنندگان در جهت بیعت مردم با مولا علی بود و در سند ضعیفی آمده، به آن حضرت فرمود: ای امیر مؤمنان با تو بیعت میکنم که بیعت کوفه بر عهده من باشد. مالک در ابتدای خلافت امام علی علیه السلام خطاب به مردم فرمود: ای مردم این است وصی اوصیا و وارث علم انبیاء آنکه در راه خدا بس گرفتاری کشید و امتحان داد، آنکه برای او کتاب خدا به ایمان گواهی داد و پیامبرش به بهشت رضوان، کسی که فضایل او به حد کمال رسید و در سابقه و علم و برتریش نه اواخر شک دارند و نه اوایل. مالک اشتر از قراء بود و با الفاظ قرآنی آشنایی داشت و دانستن اصلاحاتی این چنین از سوی وی از مسلّمات است. مالک همواره مولا علی را میستود و وی را اوّلین مسلمانان میدانست. پس حقیقت ندارد که مالک باج خواهی کرده باشد، خصوصاً اینکه سندش ضعیف است. برخی گزارش‌های نقل شده در منابع مبنی بر این که مالک اشتر طلحه را مجبور به بیعت با مولا علی کرد هم، صحیح به نظر نمیرسد. در مورد زبیر در سندی دیگر گفته شده که حکیم بن جبله وی را وادار به بیعت کرده است، لحن روایت از زبان خود زبیر و کاملاً تنگ نظرانه است. این روایات برای آن ساخته شده اند تا طلحه و زبیر، دو صحابه معروف پیامبر و اعضای شورای شش نفره عمر و دو تن از عشره مبشّره به بهشت را از گناه پیمان شکنی مبرّا سازند. در حالیکه نظر برخی از یاران علی علیه‌السلام این بود که امام بر اعراض کنندگان از بیعت سخت بگیرد، اما وی فرمود: هیچ کس را بر انجام بیعت مجبور نمیکنم. نظر مالک اشتر این بود که کسانی که بیعت نمیکنند و یا از آن اعراض میکنند، تنبیه شوند؛ وی خطاب به مولا علی گفت: ای امیر مؤمنان هر چند ما از مهاجران و انصار نیستیم ولی از گروه تابعان هستیم و هر چند آنان از لحاظ تقدم در سلام بر ما پیشی دارند ولی در اموری که مشترک است بر ما برتری ندارند. این بیعت همگانی است و هر کس که سر از فرمان بیرون کشد سرزنش کننده و عیب جوست. اینان را که تخلف میکنند نخست با زبان به این کار وادار و اگر نپذیرفتند زندانی کن. ظاهراً مالک از فتنه گری یهود آگاه بوده، چون علی علیه السلام فرمود: آنان را به حال و عقیده خودشان وا میگذارم. حضرت علی علیه السلام با یارانش مشورت میکرد ولی نظر نهایی را بر اساس ارزش‌ها و اصولی که به آن اعتقاد داشت و نه بر اساس مصالح سیاسی و حکومتی، بلکه بر اساس قرآن و سنّت پیامبر اکرم میداد، در حالیکه بسیاری از مشاورانش مصالح نظام حکومتی را در نظر میگرفتند. دوستان و یاران وی نیز نظر خویش را بر او تحمیل نمیکردند. نظر وچیاوالگری در این زمینه که، اشتر همواره در میان گروه خویش بود و به خود اجازه میداد نظر و خواسته اش را بر مولا علی تحمیل کند، درست نیست، چنین مطالبی از روی دشمنی جعل شده است. شواهد زیادی بر خلاف این نظر وجود دارد، از جمله اینکه اعراض کنندگان از بیعت و یا کسانی که برای جهاد، مولا علی را همراهی نکردند، بر اساس نظر مولا علی و بر خلاف مشورت مصلحتی مالک، آزاد و رها بودند و هیچگاه زندانی نشدند، و هیچ برخوردی با آنان نشد. همچنین جریربن عبداللّه بجلی به سفارت نزد معاویه فرستاده شد، در حالیکه اشتر مخالف فرستادن او بود. طبیعتا تحمیل بیعت بر طلحه و زبیر نیز نمیتوانست مطابق با نظر مولا علی باشد و عملی شود. حضرت علی علیه‌السلام در مورد ادعای زبیر مبنی بر بیعت به اجبار چنین فرمود: پندار با دستش بیعت نموده است نه با دلش، پس به آنچه به دستش کرده اعتراف میکند و به آنچه بدلش بوده ادعا. پس بر آن چه ادعا کند دلیلی روشن باید، یا در آن چه بود (بیعت) و از آن بیرون رفت در آید. البته امام بتوصیه مردم در مورد ابوموسی اشعری عمل کرد، زیرا چاره ای جز آن نبود. مردم کوفه عمارة بن شهاب حاکم اعزامی مولا علی به کوفه را قبول نکردند و گفتند جز به ابوموسی اشعری راضی نمیشوند. پیش از این گفته شد آنها وی را در دوره عثمان بجای سعید مطرح کردند، شاید اشتر ضمانت ابوموسی را بر عهده گرفت و از مولا علی خواست که ابوموسی را به خواست مردم بر امارت کوفه بنشاند. امام وقتی مخالفت ابوموسی را در اعزام کوفیان برای جهاد ملاحظه فرمود، وی را عزل کرد و به اشتر فرمود تو خود ضامن وی شدی و حال مشکلی که او بوجود آورده است را اصلاح کن (یکی از محققین در مورد سخن مالک مینویسد: حاصل سخن مالک این است که اینان اگر چه در پذیرش اسلام بر ما سبقت گرفته اند ولی چنان نیست که در فهم اسلام بر ما سبقت گرفته باشند، در اینجا چالش به سر سابقه دینی و فهم دینی است) نهج البلاغه، محمدبن جریر طبری، احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ابن قبیبه، دینوری، المعارف، صححه و علق علیه محمد اسماعیل الصاوی، الازهر، احمدبن ابی یعقوب ابن واضح یعقوبی، نصربن مزاحم، ابوحنیفه دینوری، فتوح در اسلام، فتح تغلبی، فتح قلوب.

سلمان فارسی بخش ۴۹
سلمان میگوید: رسول خدا (ص) به من فرمود: هر وقت صبح سر از خواب برمیدارى بگو: اللّهُمّ! أنتَ رَبّی، لا شَریکَ لَکَ، أصْبَحنا وَ أصْبَحَ المُلکُ للهِ لا شَریک لَهُ (امالى، شیخ مفید، بحارالانوار) این دعا را، صبح سه بار و شب نیز سه بار بخوان، زیرا خواندن این دعا که اعتراف به توحید و استعانت به ذات مقدّس پروردگار عالم است، موجب مى گردد که گناهان میان صبح تا شب تو آمرزیده شوند.

در کتاب شبهای پیشاور مخاطب به مولف میگوید: در مکالمات فیمابین از دلایل قرآنیه تجاوز ننماییم. مولف: این تقاضای شما مورد قبول عقلاء و علماء نمی باشد؛ یعنی علماً و عقلاً مردود است. برای آنکه قرآن مجید کتاب مقدّسی است موجز و مجمل و مختصر، که معانی عالیه آن محتاج به بیان مبین است و ما ناچاریم در اطراف کلّیات قرآن مجید به اخبار و احادیث معتبره استشهاد نماییم. حافظ مخاطب: صحیح است، فرمایشی است متین، ولی در مواقع لزوم تقاضا دارم به اخبار و احادیث مُجمع علیه استشهاد نماییم و از کلمات و مسموعات عوام اجتناب نماییم و نیز برای آنکه ملعبه ی دیگران واقع نشویم از تندی و عصبانیت خودداری نماییم. مولف: اطاعت میشود. بسیار کلام بجایی فرمودید. از اهل علم و دانش مخصوصاً مثل من که افتخار سیادت و انتساب به رسول الله را دارم سزاوار نیست که بر خلاف سیره و سنّت جدّ بزرگوارم رسول الله صلی الله علیه وآله که واجد تمامی حسن اخلاق و مخاطب به آیه ی شریفه: وَإِنَّکَ لَعَلی خُلُقٍ عَظیمٍ: به درستی که تو صاحب خلق عظیم می باشی. بوده و بر خلاف دستور قرآن مجید عمل نماییم که میفرماید: ادْعُ إِلَی سَبِیلِ رَبّکَ بِالْحِکْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُم بِالّتِی هِیَ أَحْسَنُ: ای رسول ما خلق را بحکمت برهان و موعظه ی نیکو براه خدا دعوت نما و مجادله کن با آنها با بهترین طریق و به نحو احسن. حافظ مخاطب: ببخشید! چون انتساب خود را به رسول الله صلی الله علیه وآله ضمن گفتارتان بیان نمودید و همینطور هم معلوم و مشهور است، ممکن است تقاضای بنده را بپذیرید و برای مزید بینایی ما شجره ی نسب خود را بیان فرمایید که بدانیم نسب شما از چه طریق به پیغمبر منتهی میشود؟ ادامه دارد..

صحیفه سجادیه بخش ۱۹
شریعت سهله و سمحه: برخی که در واقع لیبرال هستند و به لیبرال بودن خودشان توجه ندارند، با عنوان یک مسلمان مکتبی میگویند: اسلام که شریعت سهله و سمحه است نه سختگیر و نه تنگنظر، پس شما هم در اجرای قوانین اسلام سهولت و سماحت نشان بدهید و به اجرای صد در صد آنها اصرار نورزید. آن فرد که در این کشور (ایران) روزگاری به مقام بالائی هم رسیده بود، این سخن را ترجیع بند سخرانی‌ خود کرده بود. او توجه ندارد که اسلام نمیگوید در اجرای قوانین من سهل انگاری کنید، میگوید همین قوانین من را کاملاًٌ اجرا کنید و آنها را تکلیف بمعنی لیبرالی ندانید و در تقابل و تضاد با حقوق و آزادی قرار ندهید، شریعت من سهولت و سماحت را رعایت کرده است و سهولت و سماحت خواهی بیشتر، مصداق سهل انگاری و لیبرالیسم است. و امروز پرده‌ از رازها بر افتاده و برای همگان معلوم شده که لیبرالیسم محصول کابالیسم است و بنیانگذار آن ابلیس است؛ لیبرالیسم یک جهانبینی علمی، انسان شناسی علمی، و یک فرهنگ بر خاسته از اندیشه و خرد نیست. سه اصل سماحتی مهم: در این بخش از سخن امام، علاوه بر حنیفیت، سهولت و سماحت در متن (کمیت و کیفیت) شریعت اسلام که در شرح حدیث: بعثت علی الحنفیة السّهلة، میگوید: خداوند دو اصل سماحتی دیگر نیز در شریعت قرار داده است: ۱- بهنگام تجاوز انسان از دایرۀ حقوق، و پایمال کردن تکلیف، فوراً بعقوبت او نمیپردازد: فَلَمْ یَبْتَدِرْنَا بِعُقُوبَتِه. ۲- از فضل و کرم و سماحت خویش راه برگشت را برای انسان باز گذاشته: وَ انْتَظَرَ مُرَاجَعَتَنَا. و آن را توبه نامیده است و در اینجا فقط به یک نکتۀ ظریف که در سخن امام علیه السلام هست اشاره میشود و آن انتظار خدا است: انتظار خدا برای برگشتن بنده اش. سماحت سوم را نیز (که در میان شرایع انبیاء مخصوص اسلام است) در بخش هفدهم از بیان امام علیه السلام خواهیم دید که سهولت ویژه است. درک این سهولت و سماحت: درک سهولت و سماحت شریعت اسلام بسته به چگونگی تربیت است؛ و رابطۀ هر چیز و هر موضوع با انسان، نسبت محکمی با تربیت او دارد؛ کسیکه غریزی بزرگ شده و غریزی می‌اندیشد و روح فطرتش سرکوب شده، هر تکلیف برای او مشقت آور است حتی لیبرالی ترین تکلیف. شریعت اسلام به نظر او سخت و طاقت فرسا، بلکه وحشتناک است؛ بسته به میزان و نسبت غریزی بودن تربیت اوست. قرآن دربارۀ نماز که جان ستایش است میگوید: وَ إِنَّها لَکَبیرَةٌ إِلاَّ عَلَی الْخاشِعین: نماز خیلی بزرگ و سنگین است مگر برای خاشعان. معنی مقابل خشوع، تکبر است. خاشع یعنی کسی که از بیماری‌های روانی مانند خودخواهی، خود برتر بینی و تکبر، مصون مانده است. این نوع بیماری‌ها در اثر ضعف روح فطرت در شخصیت انسان پدید می‌آیند. برای فرد بیمار نه فقط تکلیف عبادی بلکه هر نوع تکلیف در عرصۀ حقوق بین الافراد و اجتماعی سنگین است. اما برای فرد سالم شریعت اسلام و تکالیفش بس شیرین، گوارا و روح افزا است بطوری که اگر نمازش به تاخیر افتد کسل و افسرده میگردد. همینطور اگر یک حق از حقوق فردی یا اجتماعی را به تاخیر اندازد. سهولت و سماحت شریعت را کسی درک میکند که اقتضاهای روح فطرتش در اثر تربیت غریزی سرکوب نشده باشد.

مشاهدات من در جلسه ارتباط با ارواح (بصورت دنباله دار، بخش ۲۰)
هیچ کس مانع انتقاد نیست؛ امّا. موضوع دیگر که توجّه به آن لازم است، این است که هیچ دانشمند و دانش پژوهى نمیگوید باید در برابر تمام افکار فلان فیلسوف هرقدر عالیقدر و نابغه باشد تسلیم شد. اصولًا تسلیم بلاشرط در مباحث علمى مفهوم ندارد و با روح تحقیق هرگز سازگار نیست. علم و فلسفه باید مرتّباً به پیش بروند و راه پیشرفت و تکامل آن، چیزى جز تحقیق و بررسى و انتقاد نیست. ما نه «ابن سینا» را معصوم میدانیم و نه تمام افکار او را صحیح و مطابق با واقع. ما دائماً به منطق و استدلالات آنها مینگریم و از افکار بلند آنها احیاناً الهام میگیریم، و آنچه را با فکر خودمان صحیح یافتیم، مى پذیریم و الّا رد میکنیم. این سخن خیلى عوامانه است که کسى بگوید: چون گفتار مستدلّ ابن سینا را در بحث ابطال عود ارواح، پذیرفته اى، باید همه سخنان او را بپذیرى. و از آن عوامانه تر این که کسى تمام افکار شخصى همچون «ابن سینا» را بخاطر این که نظریّه اش در فلان مسئله، مردود شناخته شده، یکجا کنار بزند و تمام آراءِ عمیق فلسفى او را بى ارزش بداند. انتقاد نه تنها جایز است؛ بلکه براى یک اجتماع یا یک رشته علمى و فکرى زنده، لازم و ضرورى است؛ امّا کدام انتقاد؟ انتقاد از طرف کسانى که صلاحیّت علمى براى انتقاد دارند؛ یعنى، در آن رشته، صاحب نظر و صاحب تخصّص اند؛ نه از افرادى که الفباى آن فن را هم نمیدانند. وانگهى، انتقاد را نباید هرگز به معنى توهین، تحقیر، هتّاکى، حق کشى، و یا مانند اینها تفسر کرد؛ این طرز فکر بسیار نادرست است. عجیب است در کشورى که براى بوعلى سینا جشن هزاره میگیرند و صدها تن از دانشمندان و شخصیّت هاى بنام جهان در آن مراسم شرکت میکنند و سخنرانى هاى پردامنه از طرف آنها در شخصیّت «ابن سینا» ایراد میگردد و دهها مؤسّسه بزرگ به نام او نامیده میشود و در غرب بیش از شرق براى او احترام قائلند، کسى پیدا شود که حملات تند و بى منطق و دور از ادب به چنین کسی را به گمان خود، وسیله اى براى شهرت طلبى خود قرار دهد و عباراتى که هر کس به آن مى خندد، بگوید؛ مثلًا، بگوید: «ابن سینا اصلًا فیلسوف بمعنى واقعى این کلمه نبود و مکتب خاصّ منظم نداشت... آنچه بنام فلسفه ابن سینا شهرت یافته، جز یک آش شله قلمکار نیست! (اطّلاعات هفتگى، شماره ۱۴۹۸، مقاله اسرار زندگى و مرگ) خوب، آقاى نویسنده! اگر ابن سینا که غربیها او را فیلسوف عرب (اسلام) نام نهاده اند، فیلسوف نباشد، پس چه کسى فیلسوف است؟ شما که بگفته خودتان چهل سال است با آثار او وداع گفته اید و معلوم نیست اصولًا آثار او را خوانده اید یا نه، چگونه با نهایت جسارت میخواهید یک قلم سرخ روى فلسفه ابن سینا بکشید؟ آیا این طرز تفکّر، با هیچ منطقى سازگار مى باشد؟

مواد مخدر و انگلیسه عنگلیس بخش چهارم
با تصویب قانون منع کشت خشخاش در سال ۱۳۳۴ شمسی که مشتمل بر ۵ ماده بود، مبارزه با تریاک جدی‌تر شد و مجازات قاچاقچیان تریاک و تحویل پرونده به دادگاههای نظامی از اقدامات دیگر دولت در داخل مملکت بود و مهلت برای درمان معتادین ۶ ماه تعیین شد. در آن زمان تعداد مصرف کنندگان تریاک در ایران حدود ۵ میلیون نفر و مصرف روزانه ۲ تن تریاک بود. وزارت بهداری که مکلف به درمان معتادین بود هیچگونه اقدام مؤثری برای ترک اعتیاد آنان به عمل نیاورد. فقط تجارت غیر قانونی قاچاق تریاک از خارج به ایران به منظور ارضای تقاضای شدید معتادین به تریاک افزایش یافت. در سال ۱۳۳۷ شمسی برای اولین بار هروئین بوسیله قاچاقچیان سودجوی بین‌المللی برای آلوده نمودن جوانان به ایران وارد شد. به علت این که هروئین بی‌بو، کم حجم و به آسانی قابل حمل و اثرات آن قویتر از تریاک بود، بین جوانان شیوع یافت و در بین معتادین سابق نیز کم کم جای تریاک را گرفت. بعلت ازدیاد قاچاق مواد مخدر، از ترکیه، افغانستان و پاکستان و سایر کشورها به بهانه‌ی جلوگیری از خروج ارز و طلا، در اسفند ماه ۱۳۴۷ قانون تحدید خشخاش و صدور تریاک به تصویب رسید. کشاورزان به سرعت شروع به کشت خشخاش در مناطق وسیع نمودند. قاچاقچیان نیز با تأسیس لابراتوارهای متعدد، شروع به ساختن هروئین کردند و کشیدن تریاک در محافل اشرافی با تشریفات مجلل‌تر از سابق، رایج شد. بموجب تصمیماتی که در سال ۱۳۴۸ گرفته شد، تحت شرایطی به معتادان تریاک سهمیه‌ای میدادند که در نتیجه طبقه‌ای به نام معتاد رسمی پیدا شد. مصرف هروئین هم در سال ۳۷ و ۳۸ شمسی به بعد در ایران افزایش یافت و از آن پس هم مرتباً افزایش می‌یافت. آمار نشان میدهد که بیشترین واردات هروئین از طریق پاکستان و تریاک و حشیش از طریق افغانستان و ماده‌ی اصلی تبدیل کننده‌ی مرفین به هروئین از مرزهای غربی کشور (ترکیه) وارد ایران شده است.

حدیث :
فضیل بن عثمان گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمود: کسى که در کارش اهل مدارا باشد به آنچه از مردم مى خواهد نائل میشود.
حدیث :
امام صادق علیه السلام فرمود: همانا در آسمان دو فرشته اند که بر بندگان گمارده شده اند پس هر که براى خدا فروتنى کند بالایش مى برند و هر که تکبر ورزد فرودش آورند.
حدیث :
جناب عبدالعظیم حسنى از امام جواد علیه السلام روایت کند که فرمود: از پدرم امام رضا علیه السلام شنیدم که مى فرمود: از پدرم موسى بن جعفر علیه السلام شنیدم که مى فرمود: عمر بن عبید بر امام صادق علیه السلام وارد شد، پس چون سلام کرد و نشست این آیه را تلاوت کرد (و الذین یجتنبون کبائر الاثم و الفواحش: و کسانى که از گناهان بزرگ و زشتى ها خوددارى میکنند) سپس خاموش ‍ شد. امام صادق علیه السلام فرمود: چه چیزى باعث شد که ساکت شوى و ادامه ندهى؟ عرض کرد: دوست دارم بدانم که مراد از کبائر در کتاب خداى عزوجل چیست؟ حضرت فرمود: آرى اى عمر! بزرگترین گناهان کبیره شرک ورزیدن به خداوند است ، خداوند میفرماید: هر کس به خدا شرک بورزد خداوند بهشت را بر او حرام میگرداند. و بعد از شرک، نومید شدن از رحمت خداست زیرا خداوند عزوجل میفرماید: (لاییاس من روح الله الا القوم الکافرون: از رحمت خداوند نومید نمیشوند مگر گروه کافران) پس از آن ، ایمن بودن از مکر خدا است زیرا خداى عزوجل میفرماید: (فجزاوه جهنم خالدا فیها: فلا یامن مکر الله الا القوم الخاسرون: از مکر خداوند ایمن نمیگردند مگر گروه زیانکاران) و یکى دیگر از گناهان کبیره آزار رساندن به پدر و مادر است، زیرا خداوند سبحان آزاردهنده به پدر و مادر را ستمگر و تیره بخت گردانده است. و دیگرى کشتن نفسى است که خداوند به ناحق کشتن او را حرام کرده است، زیرا خداوند عزوجل میفرماید: (لعنوا فى الدنیا و الاخره و لهم عذاب عظیم: جزاى کسى که قتل نفس کند جهنم است و در جهنم جاویدان میماند) و دیگرى نسبت ناروا دادن به زن شوهردار، زیرا خداوند عزوجل میفرماید: (کسانى که نسبت ناروا به زنان شوهردار میدهند در دنیا و آخرت مورد لعنت هستند و عذاب بزرگى براى آنان است) و دیگرى خوردن مال یتیم زیرا خداوند عزوجل میفرمایند: (انما یاکلون فى بطونهم نارا و سیصلون سعیرا: خورندگان مال یتیم در شکمهاشان آتش میخورند و بزودى به دوزخ در آیند) و دیگرى فرار از جهاد زیرا خداى عزوجل میفرماید: (و من یولهم یومئذ دبره الا متحرفا لقتال او متحیزا الى فئه فقد باء بغضب من الله و ماواه جهنم و بئس المصیر: و هر که در آن روز به آنان پشت کند جز اینکه به کنارى براى جنگیدن رفته باشد یا براى جا گرفتن در میان گروهى از بازگشتگاهى است) و دیگرى رباخوارى است زیرا خداوند عزوجل میفرماید: (الذین یاکلون الربا لایقومون الا کما یقوم الذى یتخبطه الشیطان من المس: آنانکه ربا میخورند بر نمى خیزند مگر مانند برخاستن کسى که شیطان او را از روى دیوانگى به بیراهه میبرد) ودیگرى جادوگرى است زیرا خداوند عزوجل میفرماید: (و لقد علموا لمن اشتراه ما له فى الاخره من خلاق: و به حقیقت دانستند که هر کس آن را خرید در آخرت هیچ بهره اى براى او نیست) و دیگرى زنا است زیرا خداى عزوجل میفرماید: (و من یفعل ذکل یلق اثاما یضاعف له العذاب یوم القیامه و یخلد فیه مهانا: و کسى که مرتکب زنا شود عقوبت میشود و عذاب او در روز قیامت دو چندان میشود و با خوارى در عذاب جاوید میماند) و دیگرى سوگند دروغ نابکارانه است زیرا خداى عزوجل میفرماید: (ان الذین یشترون بعهد الله و ایمانهم ثمنا قلیلا اولئک لاخلاق لهم فى الاخره: بدرستى که آنان که بهاى اندکى را در عوض پیمان الهى و سوگندهایشان میگیرند بهره اى براى آنان در آخرت نیست ) و دیگرى خیانت و ناراستى است زیرا خداى عزوجل میفرماید: (و من یغلل یات بما غل یوم القیامه: و کسى که خیانت کند در روز قیامت با آنچه که خیانت کرده است مى آید) و دیگرى خوددارى کردن از پرداخت زکارت واجب است، زیرا خداى عزوجل میفرماید: (فتکوى بها جباههم و جنوبهم و ظهورهم: پس پیشانى ها و پشتهایشان داغ کرده میشود) و دیگرى شهادت دروغ و کتمان نمودن شهادت است زیرا خداى عزوجل میفرماید: (و من یکتمها فانه آثم قلبه: و کسى که شهادت را کتمان کند قلبش گناهکار است) و دیگرى نوشیدن شراب است زیرا خداى عزوجل از آن نهى فرموده است همچنانکه از عبادت بتها نهى نموده است و دیگرى ترک نمودن عمدى نماز یا یکى از چیزهایى که خداوند عزوجل واجب ساخته است زیرا رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: (کسى که نماز را از روى عمد ترک کند از کفالت و حمایت خداوند و رسولش خارج شده است)، و دیگرى پیمان شکنى و بریدن پیوند خویشاوندى است زیرا خداى عزوجل میفرماید: (لهم اللعنه و لهم سوء الدار: براى چنین کسانى دورى از رحمت و سراى بدى خواهد بود) امام موسى بن جعفر علیه السلام در اینجا فرمود: (وقتى سخن پدرم امام صادق علیه السلام به اینجا ختم شد) عمر بن عبید برخاست و بیرون رفت در حالیکه از گریه اش بانگ و فریادى برپا بود و میگفت: هر کس به راى خود سخن گوید و با شما خاندان پیامبر در فضیلت و دانش به خصومت برخیزد هلاک خواهد شد.

زندگی کوتاه

هنگام به دنیا آمدن در گوشمان اذان میخوانند، ولی نمازی نمیخوانند! هنگام مرگ برایمان فقط نماز میخوانند، بدون اذان. اذان هنگام تولد، برای نمازی است که هنگام مرگ میخوانند! چقدر کوتاه است این زندگی.. به فاصله یک اذان تا نماز.. پس یادمون باشه که: با زرنگ بازی در آوردن برای بنده های خدا، فقط خدا رو از دست میدیم، دنیای به این کوتاهی ارزش بد بودن نداره.

میگفت: خانمها تو خونه به خودشون نمیرسن ولی بیرون از خونه انقد خوبن که نگووو، خب دیگه، میگفت: مامان بیرون از خونه انقد خوبه که بچه به مامانش میگه بیرون زندگی کنیم.

ای دیر به دست آمده بس زود برفتی
آتش زدی اندر من و چون دود برفتی

چون آرزوی تنگ‌دلان دیـر رسیدی
چون دوستی سنگ‌دلان زود برفتی

زان پیش که در باغ وصال تو دل من
از داغ فـراق تــــو برآســـــود برفتی

ناگشته من از بند تو آزاد بجستی
ناکرده مرا وصل تو خشنود برفتی

آهنگ بــه جان من دلسوخته کردی
چون در دل من عشق بیفزود برفتی
انوری ابیوردی

بهائیت کثیف ترین فرقه و نوکر یهود. همین ها هستند که بعنوان جیره خوار و نوکر، همکاری گسترده با بی بی سی دارند، چرا؟ فقط و فقط برای سم پاشی و شایعه پراکنی برای اهداف پلید یهودیان نژادپرست و کودک کش، هیتلر میگفت: یهود لکه ننگ بشری هست، و تا این لکه ننگ پاک نشه، بشریت روی آرامش نمیبینه، هیتلر نژاد پرست نبود، بلکه مخاطبش یهودیان نژاد پرست بود، میگفت: نژاد برتری وجود نداره، همه ما بنده خدا هستیم، اگه خیال میکنید شما نژاد برتر هستید؟ من بهتون ثابت میکنم که اگه نژاد برتری هست ما هستیم که راستگو و خدا پرست هستیم، از جایی که یهود در پروتکل های خود گفته بودند: بیرحمانه کشتن و زنده سوزاندن انسانها هنر ماست، گفت: منم شما را زنده میسوزانم و دنیا را از شما پاک میکنم تا مزّه ی تقاص و قصاص آنرا بچشبد، تهدیدی که هیچوقت عملی نکرد و حتّی یکنفر یهودی را هم نسوزاند، هولوکاست دروغی بیش نیست، محققین زیادی بعد از کلّی بررسی اعلام کردند: در هولوکاست حتی یک نفر هم سوزانده نشده. امّا این محققین ترور شدند، و در مقابل سازندگان دروغگوی فیلمهای هولوکاست پیاپی جایزه جهانی گرفتند تا با این مظلوم نمایی ها مقاصد خود را پیش ببرند، تاریخ توسط قوم غالب نوشته میشود و هیتلر زنده نماند تا از خودش دفاع کند، امّا اینک هوس مرگ کرده و تیشه به ریشه خود میزند، و ما مردمی هستیم که آنان را ریشه کن و مقدّمات ظهور را فراهم میکنیم، ان شاالله.

سرویس کثیف جاسوسی موساد اسقاطیل رسماً وقیحانه از ما خواسته که هشتصد هزار نفر از همدیگه رو بکشیم، تا بیاد و ما رو، خیر پدرش، مثل مردم سوریه، آزاد کنه؟ عازادِ عازاد؟ برای آگاهی از اینکه هشتصد هزار نفر چقدر عدد بزرگیه، خوبه بدونیم که اسقاطیل با صدها هزار تن بمب (معادل دوازده بمب اتمی) در غزه، بیش از ۸۰ هزار انسان رو کشت و ۲۰۰ هزار نفر رو زخمی کرد، اونم در عرض دو سال و در یک نبرد نابرابر! فکر کنید حالا از ما میخواد که هشتصد هزار ایرانی رو در یک آشوب و جنگ خیابانی و فتنه و شورش و جنگ داخلی از بین ببریم و فدای نجات اسقاطیل از نابودی نهایی بکنیم؟ القصه؛ هشتصد هزار ایرانی هموطن باید کشته بشن که اسقاطیل بتونه ایران رو غارت کنه! مثل ۷۰۰ هزار نفری که تو سوریه کشته شدن تا مردم این کشور از دست بشار اسد آزاد بشن؟ و اختیارشون بیفته دست داعش و آمریکا و اسقاطیل و ترکیه و انگلیس و القاعده؟ ۱۴ قرن قبل مردم نادان از جهالتشون، ‌فحشش را به علی علیه‌السلام میدادند، آنهایی که معاویه ملعون گوسفندانشان را دزدیده بود، امّا مردم ایران فرهیخته تر از این حرفا هستند، چون آشوبگرای خائن و خرابکار حسابشون از مردم معترض معیشتی جداست، توسط مردم همراهی نمیشن و بزودی به زباله دان تاریخ خواهند پیوست، مطمئنم که این روزای سخت مثل سرمای زمستان میگذره و رو سیاهی به ذغال میماند.

چرا خدا آب دهان را شیرین و اشک چشم را شور و آب گوش را تلخ و آب بینی را خنک قرار داده است؟ در جواب امام صادق (ع) میفرمایند: آب دهان شیرین است تا انسان از خوردن و آشامیدن لذت ببرد. آب چشم شور است، برای محفوظ نگه داشتن پیه چشم. زیرا اگر شور نبود پیه چشم آب میشد و فایده دیگر آن، ضد عفونی کردن چشم است. اما آب گوش و رطوبتش تلخ است، برای جلوگیری ورود حشرات ریز، که به خاطر تلخی نمی‌توانند وارد گوش و از آنجا وارد مغز شوند. آب بینی هم خنک است به خاطر سالم ماندن مغز سر انسان تا طیلان و جاری نشود. زیرا اگر آب بینی گرم بود، باعث جاری شدن مغز به داخل بینی می‌گردید. اللّه اکبر خدا بزرگتر است از آنچه در تصور ماست.

پرستوهای جاسوس قسمت سوم
سارا اِما اِدموندز، جاسوس مردنما: یهودی متولد کانادا بود. او دوران کودکی بسیار سختی داشت. پدرش همواره آرزو داشت که پسری داشته باشد و به همین دلیل برخورد مناسبی با او نداشت. اِما نیز برای جلب رضایت پدر میکوشیده رفتار پسرانه‌ای از خود نشان دهد و به همه ثابت کند که زیر این پوست دخترانه، در حقیقت پسری نهفته است. اِما چون هیچگاه نتوانست پدر خود را راضی نگاه دارد از خانه گریخت و به آمریکا رفت و از آن پس آمریکا را کشور اصلی خود دانست. وقتی نخستین فراخوان ثبت نام در ارتش متحد آمریکا ابلاغ شد، اِما تصمیم خود را گرفت. موهایش را کوتاه کرد، لباسی مردانه خرید، نام فرانک تامسون را برای خود برگزید. او پس از چهار بار تلاش برای ثبت نام کردن در نهایت توانست وارد ارتش شود. در سال ۱۸۶۱ میلادی، اِما ادموندز یا فرانک تامسون بعنوان یک پرستار مرد در ارتش آمریکا به خدمت پرداخت. تا اینکه دریافت ژنرال مک‌کللان بدنبال فردی مناسب برای جاسوسی میگردد. فرانک تامسون داوطلب شد و در فرصت کوتاهی که داشت شروع کرد به کسب اطلاعات درمورد سلاح‌ها، تاکتیک‌های جنگی، جغرافیا و شخصیت‌های سیاسی. هنگام مصاحبه بقدری همه را تحت تأثیر توانایی‌ خود قرار داد که به این سمت انتخاب شد. این بود شروع فعالیت او در نقش یک جاسوس. اما تغییر شکل او به همین جا ختم نشد. یکبار برای ورود به ارتش خود را به شکل یک مرد سیاه‌پوست درآورد. برای این منظور پوست خود را با نیترات نقره بحدی تیره کرد که حتی پزشکان بیمارستانی که او قبلاً در آن کار میکرد نیز او را نشناختند. در یکی دیگر از مأموریت‌هایش برای نفوذ به جبهه دشمن، خود را بشکل یک زن رختشوی سیاه پوست درآورد. او ۱۱ مأموریت موفقیت‌آمیز را در کارنامه خود به ثبت رسانید. او در ۱۸۹۵ میلادی به مرگ طبیعی مرد. وی در مورد حس ماجراجویی خود گفته است: من ذاتاً عاشق ماجرا جویی، کمی بلندپرواز، بسیار رمانتیک هستم. اما حسن میهن‌پرستی راز حقیقی موفقیت من بوده است.

زرسالاران یهودی و پارسی، استعمار بریتانیا و ایران، پلوتوکراسی (پلوتوس= ثروت) و اُلیگارشی (گروهک اقلیت سالاری) یهود بخش دهم
کتاب حاضر ثمره هفت سال کاوش است. بخشی از آن بــه جسـتجو و یـافتن منـابع گذشت، بخشی به مطالعه و یادداشت برداری و بخشی به تدوین و نگارش. در کنار این کار به پژوهشهای دیگر نیز اشتغال داشتم. مهمترین آن کتابی است با عنوان زندگی و زمانه شیخ ابراهیم زنجانی؛ جستاری از تاریخ تجددگرایی ایرانی کـه امیدوارم پـس از انتشار متن کامل این مجموعه توفیق اتمام آن را بیابم. سرانجام در ١٧ ماه اخیر تمــامی اوقات خود را به تدوین یادداشت هایم اختصاص دادم. در این مرحله به منابع جدید نیز
رجوع کردم. حاصل کار کتـابی اسـت در پنـج جلـد کـه دو جلـد نخسـت آن اینک در دسترس خوانندگان است و سه جلد دیگر را، پس از تدوین و ویرایش نــهایی، بـه زودی عرضه خواهم کرد. جلد نخست به دو مسئله بنیادین نظری در شناخت تاریخ معاصر ایران اختصاص دارد. اول، استعمار اروپایی، پیشینه و پیوند آن با تحولات جهانی بطــور اعـم و تحـولات مشرق زمین بطور اخص. دوم، سیر پیدایش و تکوین الیگارشی یهودی. در بخــش سـوم، که تمامی مجلد دوم را در بر میگیرد، به مسئله اُلیگارشی یهودی و پیدایش زرسالاری جهانی پرداخته ام. جلد سوم به سه بخش تقسیم میشود: بخشی به سیر تحول و تکاپوهـای الیگارشی زرسالار معاصر در سده نوزدهم میلادی اختصاص دارد با تأکید ویژه بر پیوند آنان بـا تحولات شرق و ایران. در این بخش با برخـی از چـهره های نـامدار مسـتعمراتی بریتانیـا مانند لرد راندولف چرچیل، سر هنری دراموند ولف، سـر سیسـیل رودز، راولینسـونها و غیره آشنا خواهیم شد و پیوند عمیق آنان را با زرسالاری یهودی خواهیم شناخت. علاوه بر روچیلدها، زرسالاران نامدار یهودی دیگر- به ویژه بارون موریس دو هرش، سر ارنســت کاسل و خاندان ساسون- در این بخش معرفی شده اند. در بخش دیگر به پدیده تجـارت جهانی تریاک در سده نوزدهم میلادی، جایگاه برجسته آن در اقتصاد و سیاست دنیــای آن روز و نقش زرسالاری جهانی در این پدیده پرداخته ام. در همین بحث نکــات تـازه ای درباره پیوند تجارت جهانی تریاک با تحولات معاصر ایــران مطـرح خواهـد شـد. بخـش پایانی مجلد سوم الیگارشی جهانی و دنیای امروز نام دارد. این بخش به معرفی برخی خاندانهای مهم عضــو الیگارشی جـهانی معـاصر، پیشـینه و پیوندهـای خویشـاوندی، سیاسی و مالی آنان اختصاص دارد. در این بخش، سهم الیگارشی فـوق در موسسـات و کمپانیهای اقتصادی و مالی و صنعتی امروزیــن، از جملـه در کمپانیهـای تسـلیحاتی، جایگاه آنان در نهادهای دانشگاهی و تحقیقاتی و فرهنگی و هنری و رسانه های عمومی و صنعت سینما مورد بررسی قـرار گرفتـه اسـت. از ورود بـه کلیـات پرهـیز کـرده ام و کوشیده ام تا با استناد به نام و مشــخصات افـراد و پیوندهـای تـاریخی و خویشـاوندی و اقتصادی آنان سخن بگویم. بر اساس منابعی که در دست داشتم وضع کنونی برخی از این خاندانها تا سال ١٩٩٣ میلادی مورد بررسی قرار گرفته است. جلد چهارم به پدیده الیگارشی پارسی و مباحث مرتبط بـا آن اختصـاص دارد. در این جلد علاوه بر آشنایی با تاریخچه الیگارشی پارسی و نقش آن در تحـولات سـده های اخیر شبه قاره هند و منطقه، خاندانهای برجسته عضو این الیگارشی را خواهیم شناخت. بحثی درباره پیشینه پارسیان و آئین آنان عرضه خواهــد شـد و شـرحی دربـاره پیونـد الیگارشی پارسی با ایدئولوژی آریایی گرایی سده ۱۹ و اوایل سـده بیسـتم. در ایـن مجلد با تاریخچه انجمن جهانی تئوسوفی و سه رهبر نـامدار آن (کلنـل الکـوت، مـادام بلاواتسکی و آنی بزانت) و تکاپوهای نظری و سیاسی آن نـیز آشـنا خواهیـم شـد. ایـن در واقع ادامه مبحث دسیسه های سیاسی و فرقه های رازآمیز مندرج در جلـد دوم اسـت که به دلیل پیوند آن با الیگارشی پارسی و ایدئولوژی آریایی گرایی در جلد چهارم مطرح خواهد شد. مباحث نظری مطروحه در این جلد، سهمی مهم در تکوین اندیشـه سیاسی ایرانی در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم داشت و در تحولات فکـری مشـروطه و پس از آن، و سرانجام ظهور سلطنت پهلوی، به شدت موثر بود. در جلد پنجم بطور کامل به ایران پرداختــه ام. بخـش مـهمی از آن بـه تـکاپوهـای الیگارشی زرسالار معاصر در ایران اختصاص دارد و در این میان تـأکید خـاص بـر نقـش الیگارشی یهودی و پارسی و کارگزاران و وابستگان ایرانی آنــان اسـت. در کنـار مبـاحث متنوع دیگر، بحثی مفصل درباره بانک شاهنشاهی ایران و انگلیس و جایگاه برجسـته آن در تحولات سیاسی ایران ارائه خواهم کرد و بخشی مستقل را به کودتای ١٢٩٩ و صعود سلطنت پهلوی اختصاص داده ام. نگارنده امیدوار است پژوهش خود را در زمینــه حادثـه سرنوشت ساز صعود سلطنت پهلوی، که بی شک نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران است، و تحولات جامعه ایرانی در دوران بیست ساله پس از کودتا ادامه دهد و کتــابی مسـتقل در این زمینه عرضه کند. مباحث مرتبط با زندگینامــه سـر اردشـیر ریپورتـر و پسـرش، سر شاپور ریپورتر، نیز در این جلد مطرح شده است. در پیوست های این مجلد علاوه بــر کتابشناسی، تصاویر اسناد و اشخاص نیز مندرج خواهد بود. دو توضیح کوتاه: یک: برای سهولت کار خواننده در انطباق زمانی شخصیتها با حوادث، کوشیده ام تـا زمان حضور آنان را ذکر کنم. این کار به دو صورت انجام شده است: در برخی موارد زمان تولد و مرگ فرد مندرج است. در اینگونه موارد زمان بلافاصله پس از نام شخص ذکر شده. برای نمونه، جرج دوم ( -١٦٨٣ ١٧٦٠)، پادشاه انگلیس، یعنی: جرج دوم (متولد ،١٦٨٣ متوفی ١٧٦٠) پادشاه انگلیس. در برخی موارد زمان آغاز و پایان حضور فرد در منصب خاص ذکر شده اســت. بـرای نمونه، جرج دوم، پادشاه انگلیس ( -١٧٢٧ ١٧٦٠)، یعنی: جرج دوم، پادشـاه انگلیـس از سال ١٧٢٧ تا سال ٦٠ ١٧ دو: در این کتاب، به ویژه در شــرح زنـدگی شـخصیت های انگلیسی، لاجـرم القـاب فراوانی به کار رفته است و این به دلیل رواج نظام بغرنج القاب و عناوین در این سرزمین است. در ایران پیش از مشروطه برای ترجمه القاب اروپایی معمولا معادلهای فارسی بـه کار میرفت. برای نمونه، در نشریات دوران ناصری از مجلس لردهای انگلیس بــا عنـوان مجلس خوانین یاد میشد. در هند نیز چنین بود. یــک نمونـه مـیرزا اسـماعیل دردی اصفهانی است که در ترجمه فارسی تاریخ انگلستان ارل اسکس را خان اسکس و ارل ناتینگهام را خان ناتینگهام نامیده است. او در مقابل واژه پارتی (حزب) نـیز معـادل طایفه را به کار برده و از احزاب ویگ و توری با عنوان دو طایفه ویگ و تــاری یـاد کرده است. این مربوط به آن دوران تاریخی است که اندیشه ایرانی و هندی میان خـود و غرب فاصله چندان نمیدید و لذا به سادگی مفاهیم انگلیسی را با فرهنگ خود منطبق میکرد. برای او لرد همان خان بود، پارتی همان طایفه و امپراتور همان قیصر. با گذشت زمان این وضع دگرگون شد و ذهن هندی و ایرانی اینگونه مفاهیم را تافته جدا بافته ای یافت که مصداق خودی نـدارد. در ایـن دوران کـاربرد شـکل اصلی القـاب انگلیسی رواج یافت. برای نمونه، در اوایل سده بیستم مولفین هندی صحیفه زریــن لـرد کرزن، نایب السلطنه وقت هند، را چنین نامیده اند: هز اکسلنسی دی رایت آنریبل جـارج نتنهیل بیرن کرزن آف کیدلستن ویسرای و گورنر جنرل کشور هند. یعنی: عالیجنــاب جرج ناتانیل، بارون کــرزن کدلسـتون، نایب السـلطنه و فرمانفرمـای کـل کشـور هنـد. بدینسان، القاب حاوی پیامی دیگر شد؛ به سان نامهایی چون کانینگ (مکــار، محیـل)، ساویج (وحشی)، استیل (آهنین)، روچیلد (سپر سرخ)، گلداسـمیت/ گلداسـمید
(زرگر)، ریپورتر (مخبر، گزارشگر)، پتیت (کوچک)، اسپر ینگ رایس (برنــج بـهاره) و غیره که در گوش ما آهنگی رمزآلود و ناشناخته و گاه پرهیبــت داشـت. اینـک روفـوس اسحاق یهودی (لرد ریدینگ) خان منطقه ریدینگ نیست. او هز اکسلنسی دی رایـت آنریبل روفوس ایزاک لارد آف ردینگ ویسرای و گورنر جـنرل کشـور هنـد اسـت. ایـن بیانگر یک چرخش بنیادین در رابطه فرهنگی شرق و غرب است در مقایسه با نیمـه دوم سده هیجدهم؛ آنگاه که رابرت کلایو انگلیسی القابی چون امیرالممالک، سیف جنــگ و ثابت جنگ را از حکمران هندی دست نشانده خود دریافت کرد و با افتخار بر عنـاوین خود افزود.

پس از مرگ نوشته لیون دیی بخش چهارم
تعلیمات خصوصی مدارس مذهبی در حقیقت اشخاص عجیبی از حیث بلندى فکر و قدرت در اعمال تربیت می‌نمود و یک عده برگزیدگان متفکر و مردان کار و عمل پرورش می‌داد که هنوز اسامی آنها در تمام صفحات تاریخ مکرر دیده می‌شود در نتیجه همین ریاضت است که عده زیادی از اصلاح طلبان عالیقدر و مقننین بزرگ ومبتکرین ذی شأن از قبیل کریشنا زرتشت هرمس، موسى فیثاغورت افلاطون، مسیح و غیره پیدا شدند و در حقیقت اشخاص مذکور قصدی نداشتند جز اینکه به پیروان خود بیاموزند حقایق عالیه را که اسباب تفوق و برتری آنها شده بود. ایشان عقاید و افکاری را اشاعه می‌داده اند که عموم مردم از آنها استفاده برند و اصولی را در قوانین اخلاقی انتشار داده اند که جاودانی ولا یتغیر مانده است. ولی پیروان عقاید مذکور نتوانستند ارثی را که استادان ایشان گذارده بودند دست نخورده نگاه بدارند. بدین معنی که پس از مرگ معلمین بواسطه دخل و تصرفات زیاد قوانین مذکور را تغییر و تبدیل نموده بحدی که موضوع حقیقی را بکلی از بین بردند و از این رو هیچکس را میل و رغبتی بمناسبت آنها باقی نگذاردند قاطبه در آنوقت دیده بصیرت نداشتند و قضایای روحی را استنباط نمی نمودند بهمین دلیل مذاهب و قار ونزهت اولیه خود را از دست دادند حقایق ساده را که مذاهب مذکور برای بشر هدیه آوردند در میان تعبیرات مادی و تفسیرات بی مأخذ غرق کردند و از برای جلب توجه عموم و عوام فریبی شاخ و برگ هائی بر آن مزید نمودند خلاصه آنکه رفته رفته اصل حقیقت را در زیر همین شاخ و برگ‌ها و ملحقات بی اساس مخفی و مدفون ساخته و در ورطه فراموشی انداختند حقیقت را می‌توان بقطرات زلال و شفاف باران تشبید نمود که پس از افتادن در انتهای شاخه درختی آویزان گردند تا موقعی که قطرات مذکور در نوک برگ‌ها آویزانند مانند دانه‌های الماس در مقابل روشنائی می‌درخشند ولی همین که بزمین سقوط نمودند با انواع و اقسام کثافات آلوده خواهد گشت قوانینی که از عالم علوی برای ما نازل می‌گردند بمنزله قطرات مذکور بوده و در بدو امر آنها پاک و عاری از هرگونه آلایش بوده اند و همین قدر که بزمین رسیده و بدست بشر افتاد بزودی با بودهاند کثافت آغشته گشته و طهارت اولیه خود را از دست داد. بشر هوی و هوس‌ها و شهوات نفسانیه و اخلاق زشت خود را حتی بدرون معابد هم نفوذ داده و استفاده‌های شخصی نموده است. اغلب ما خود را مورد پرسش قرار میدهیم که آیا اصولا برای بشر مذهب ضروری است یا خیر. کلمه مذهب که در زبان لاتینی بمعنای اتفاق و اتحاد است در حقیقت بمنزله سلسله است که عموم مردم را بیکدیگر متصل نموده و از برای پی بردن باصول مسلم و بزرگ اشیاء ایشان را متحد العقیده و متفق الرأی مینماید. روح انسانی دارای یک نوع عاطفه مخصوصی است که بوسیله آن جاده تکامل را جستجو می‌کند و بواسطه همان عاطفه است که روح تشخیص عدالت و نیکونی را می‌دهد. هر گاه عاطفه مذکور بوسیله علم روشن گردد و یا بواسطه علم تقویت یابد و یا آنکه متکی با صل عقیده آزادی شود بزرگ ترین بلکه بهترین محرک اعمال خیرونیکو بشمار خواهند رفت ولى مع الاسف بواسطه تسلط و نفوذ بعضی از اشخاص این عاطفه بکلی ملوث و تیره گشته و با مادیات آلوده شده و بقسمی است که اغلب رؤسای مذهبی همین را وسیله استفاده شخصی و تسلط خود قرار داده اند. مذهب از برای بشر ضروری و لازم الابقاء است زیرا که حقانیت آن از طبیعت یعنی موجودات خاصه بشر ترشح شده و از روی افکار و آمال شامخ انسان است که خود را معرفی می‌کند، مذهب نیز عبارتست از توضیح قوانین همیشگی جاودانی و از این نقطه نظر بایستی با حکمت و فلسفه توام گردد تا آنکه بتواند از دایره تصور و خیال بدایره عمل قدم گذارده جدی و کاری گردد. ولى مذهب موقعی دارای نفوذ سالم و بی آلایش خواهد گردید و وقتی باعث ترقی و پیشرفت بشر خواهد شد که موهومات و خرافات چندین قرن را از خود بدور اندازد افسانه‌ها و قصه‌های بی معنی و تعبیرات سطحی و مادی را که نه اساسی و نه معنای حقیقی مذهب است بایستی دور ریخت - و اما باید مراقب و مواظب بود که اصل حقیقت را دست نزد و با خرافات اشتباه و سهو نکرد. مذهب اصلی را نبایستی یک تظاهر سطحی پنداشت بلکه باید دانست که آن عبارتست از نهال عاطفه که در قلب بشر یعنی در معبد حقیقی خداوند لم یزل ریشه دوانیده است. مذهب حقیقی آن نیست که حتماً دارای قوانینی خالی از مصلحت و مخالف عقل سلیم باشد نفوذ و متانت احکام شرعی را بایستی از روی پیشرفت و تکامل اجتماعی مقیاس گرفت. مذهب حقیقی با کلیه ادیان موافق است و در رأس همه آنها قرار گرفته می‌گوید: مقام حقیقت خیلی بالاتر از ین است معهذا باید دانست که عموم مردم فاقد اینگونه استعدادهای روحانی بوده و لیاقت وصول بدین گونه مقامات عالیه را ندارند و بهمین دلیل است که بایستی بردباری و نیکخواهی را شعار خود ساخت. هرگاه تکلیف ما را مجبور سازد که معانی بکر را از جنبه عمومی مذاهب مجزا نمائیم بایستی احتراز کنیم از اینکه بارواح رنجور و داشکسته آنهائی که قادر به پی بردن بمباحث معنویه هستند و در عقیده سست خود یکنوع تسلی و دلجوئی مشاهده میکنند صدمه و لطمه وارد نیاورد.

نماز بخش ۱۵
در بسم الله، نکاتی است که باید بآن توجه داشت. اول آنکه مراد از �ذکر� در آیه شریفه: اذا ذکرت ربک فی القرآن و حده ولوا علی ادبارهم نفورا، بسم الله است. زیرا که اسم �الله� اسمی است که جامع جمیع صفات کمال است، و وحدت از آن او است. دیگر آنکه، کلمه بسم مشتمل بر سه حرف ب س م است. عدد حروف �ب� و �م� ۹۲ است و عدد اسم محمد صلی الله علیه و آله وسلم نیز ۹۲ میباشد. زیرا عدد ملفوظی �م� ۹۰ و �ب� ۲ است. عدد ملفوظی �س� ۱۲۰، و عدد اسم علی علیه السلام وقتی که با یاء مشدد خوانده شود نیز ۱۲۰ است. به این ترتیب کلمه �بسم� اشاره به مقام نبوت و ولایت دارد. روایت شده است که وقتی بنده ای میگوید: بسم الله الرحمن الرحیم، خداوند کریم میفرماید: �ذکرنی عبدی� یعنی بنده من مرا یاد کرد. وقتی میگوید: الحمد لله رب العالمین، میفرماید: �حمدنی عبدی� یعنی بنده من مرا حمد نمود. وقتی میگوید: الرحمن الرحیم میفرماید: بنده من با صفات جمیله مرا یاد کرد و ثناگفت. وقتی میگوید: مالک یوم الدین میفرماید: �مجدنی عبدی� یعنی بنده من مرا با صفت جلال و بزرگی یاد نمود. و چون گوید: ایاک نعبد و ایاک نستعین، یعنی تنها تو را عبادت میکنم و بندگی من اختصاص به تو دارد و فقط از تو کمک میطلبم، خداوند میفرماید: این آیه میان من و بنده ام مشترک است. او عابد است و من معبود او، هر چه بخواهد باو میدهم. علت انحصار درخواست کمک از خداوند آن است که اگر خداوند مقدر نفرموده باشد، از هیچکس کاری بر نمی آید، و تمام امور بدست او است (از مه الامور طرا بیده و مصادرها عن قضائه. ما یفتح الله للناس من رحمة فلا ممسک لها و ما یمسک فلا مرسل له: زمام امور و منشأ آن تماما بدست حق و قضای الهی است، دری را که خداوند بگشاید کسی نتواند بست، و آنچه را که خدا بست دیگری نتواند گشود)

سلمان فارسی بخش ۴۸
سلمان میگوید: رسول خدا (ص) فرمود: تَفْتَرِقُ امَّتی ثَلاثَ فِرَق: فِرقَةٌ على الحَقّ: امّت من بعد از من، به سه گروه تقسیم میشوند، که یکى بر حق هستند و انحرافى در آنها پدید نخواهد آمد. آنها من و اهل بیت مرا دوست میدارند و مانند طلاى خالص هستند، که هر چه در آتش حرارت ببینند، به ارزش آنها افزوده میشود (امالى، شیخ مفید) گروه دیگر، راه باطل را پیش میگیرند، زیرا راه حق براى آنها سودى نخواهد داشت. آنها نسبت به اهل بیت من کینه پیدا میکنند، اینان چون آهن میمانند که وقتى در حرارت آتش قرار گیرد، شرارت و سوزندگى آن بیشتر میشود. و گروه سوم، افراد حیران و سرگردانى هستند، مانند افرادى که گرد سامِرى جمع شده، با نیکان معاشرتى نمیگیرند، امّا شعار جنگ و قتال میدهند که پیشواى آنها عبدالله بن قیس اشعرى، ابوموسى اشعرى خواهد بود.

فاطیما بخش ۱۱
این معجزه چنین رقم خورد: به محض ادای دعای تسبیح، آسمان دگرگون شد، بانویی نورانی با پوششی کامل و در حالیکه تسبیحی به دست داشت، از آسمان نازل شد و خود را زنی معرفی کرد که از بهشت آمده‌است و وعده شش دیدار متوالی در روز سیزدهم هرماه را در همان مکان به کودکان داد. در مورد روستای فاطیما: فاطیما ، اسم روستایی است که گفته میشود (حضرت فاطیما، بانوی تسبیح، بانوی نورانی، دختر پیامبر) در آنجا ظهور کرد. و قبل از تجلی بانوی نورانی در روستای فاطیما، اسم این روستا این نبوده است ولی دستهای مرموزی تلاش میکند تا به همه بقبولاند که از قدیم اسم روستا فاطیما بوده است والان تبدیل به شهر شده است و محل تجلی مریم مقدس به کلیسا تبدیل شده. حتی نام فاطیما را بصورت فاتیما مینویسند تا حقیقت را مخفی کنند، ضمن اینکه این کلیسا چندین بار تخریب و نابود شده تا آثارش را محو کنند ولی نتوانستند و مجدداً از نو ساخته شد که در پستهای بعدی کامل توضیح خواهم داد. ابتدا این واقعه را مرور میکنیم و قضاوت را برای خوانندگان میگذارم. واقعه فاطیما از آنجا آغاز میشود که سه کودک چوپان بانویی نورانی را مشاهده میکنند که خود را بانوی تسبیح معرفی میکند و سه پیام مهم برای مردم قرن بیستم دارد. یکسال قبل از تجلی بانو، به دروغ ادعا میشود: فرشته‌ای به بچه‌ها نازل میشود و خود را فرشته صلح کشور پرتغال میخواند، دعایی به بچه‌ها می‌آموزد که با کلمات‌ (کفر آمیز) ای خدای پدر ، پسر و روح‌القدس شروع میشود. و برای بچه‌ها بیاد خون و بدن عیسی مسیح مراسم عشای ربانی انجام میدهد (اگر انجیل تحریف شده است، قرآن تحریف نشده، آنجا که میفرماید: وَمَا قَتَلُوهُ وَمَا صَلَبُوهُ وَلَٰکِن شُبِّهَ لَهُمْ وَإِنَّ الَّذِینَ اخْتَلَفُوا فِیهِ لَفِی شَکٍّ مِّنْهُ مَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلَّا اتِّبَاعَ الظَّنِّ وَمَا قَتَلُوهُ یَقِینًا: ﻭ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﮔﻔﺘﺎﺭِ ﺷﺎﻥ ﻛﻪ ﻣﺎ عیسی ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻛﺸﺘﻴﻢ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭتی ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍﻧﻜﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺍﺭ ﻧﻴﺎﻭﻳﺨﺘﻨﺪ، ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻣُﺸﺘﺒﻪ ﺷﺪ، ﻭ ﻛﺴﺎنی ﻛﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻛﺮﺩﻧﺪ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻭﺿﻊ ﻭﺣﺎﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺟﺰ ﭘﻴﺮﻭی ﺍﺯ ﮔﻤﺎﻥ ﻭ ﻭﻫﻢ ، ﻫﻴﭻ ﺁﮔﺎهی ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻳﻘﻴﻨﺎً ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻜﺸﺘﻨﺪ، النساء ١٥٧. امّا همان تحریفات و جعلیات قدیمی است برای فریب اذهان عمومی، مثلاً قضیه عشای ربانی و شام آخر مسیح، کلام مسیح در مورد آینده و کربلا بود که اینگونه تحریف شده، در صورتی که واقعه کربلا قبل از مسیح در کتاب ارمیا هم آمده است، بگذریم) در سیزدهم ماه مه سال ۱۹۱۷ دو کودک ۹ ساله و یک کودک ۷ ساله پرتغالی به هنگام کار در مزرعه‌ای واقع در منطقه روستایی در کشور پرتغال بانویی نورانی با لباس سفید را مشاهده کردند. آنان در توصیف مشخصات این زن گفته‌اند که او میدرخشید و از پرتوی نورانی که در آسمان میدرخشید پدیدار شد. زن سپیدپوش گفته بود که از بهشت آمده است و دختر پیامبر است و از بچه‌ها خواسته بود که سیزدهم هر ماه به آنجا بازگردند. در جایی هم بچه ها گفته اند: چادر خود را باز کرد و دیدیم از سینه مجروح او خون میریزد (علامتی از پهلوی شکسته بی بی، و این حقیقت در یکی از فیلم‌هایی که در خارج ساخته شده را هم میتوانید ببینید) بزودی ساکنان منطقه از این خبر مطلع شدند و در نخستین روز سیزدهم بعدی، جماعتی برای تماشا گرد آمدند. با این حال تنها همان سه کودک با نام‌های جاسینتا (ژاستینا) فرانسیسکو (فرانچسکو) و لوسیا بودند که زن را میدیدند ولی مردم تنها وقایع حیرت ‌انگیز جوی را مشاهده نمودند. (البته در کتابها و فیلمها پیاپی دروغهایی مانند: مریم مقدّس و باکره مقدّس.. تکرار میشود و مخاطب را بمباران میکند که بگوید: فاطیما همان مریم مقدس است، ولی من میگویم: هر دوی این بانوان بزرگ، مقدس و پاک بودند، پس بجای جنجال بر سر این موضوع، بهتر است در مسیر پاک و نورانی این دو مادر عالی مقام با راستی و صداقت زندگی کنیم و در مسیر بندگی خدا باشیم، نه دروغ، نفس و منیّت خودمان) در سیزدهم ماههای بعد تا ششماه، بانوی تسبیح به بچه‌ها ظاهر میشود و ضمناً در معرفی خود میگوید دختر پیامبر و از اهالی بهشت است. خود را بانوی تسبیح هم معرفی میکند و جالب اینکه سه پیام مهم برای مردم قرن بیستم دارد. میدان آزادی به مرور ماجرای بانوی تسبیح و بازنمایی های هنری آن، در سینما و مجسمه‌ سازی اختصاص دارد. زینب حسینی‌نیا در این جستار ماجرای بانوی تسبیح یا همان معجزه‌ی فاطیما و اختلافات تفسیری آن را بازگو میکند و به همین بهانه، زاویه‌دید بخشی از مهم‌ترین آثار هنری متاثر از این ماجرا را برای ما شرح میدهد.. ادامه دارد..

صحیفه سجادیه بخش ۱۸
ثُمَّ أَمَرَنَا لِیَخْتَبِرَ طَاعَتَنَا، وَ نَهَانَا لِیَبْتَلِیَ شُکْرَنَا، فَخَالَفْنَا عَنْ طَرِیقِ أَمْرِهِ، وَ رَکِبْنَا مُتُونَ زَجْرِهِ، فَلَمْ یَبْتَدِرْنَا بِعُقُوبَتِهِ، وَ لَمْ یُعَاجِلْنَا بِنِقْمَتِهِ، بَلْ تَأَنَّانَا بِرَحْمَتِهِ تَکَرُّماً، وَ انْتَظَرَ مُرَاجَعَتَنَا بِرَأْفَتِهِ حِلْما: سپس امر کرد بر ما تا اطاعتمان را بیازماید، و نهی کرد تا شکر و سپاسگزاری ما را امتحان کند، از راهی که فرموده بود پا بیرون نهادیم، و بر پشت نهی هایش سوار شدیم، با این همه، در کیفر ما شتاب نکرد، و در انتقام از ما تعجیل نکرد، بل با ما به تأنّی و صبر رفتار کرد از روی بزرگواری. و از روی بردباری منتظر شد که به مهر و رحمت او باز گردیم. شرح: رَکِبْنَا مُتُونَ زَجْرِهِ: متون: جمع متن- متن: پشت، کانون، مرکز، اصل در مقابل فرع، درون در مقابل برون و حاشیه. میتوان �رَکِبْنَا، � را �ارتکبنا� معنی کرد که هر دو از یک ریشه هستند: یعنی نه فقط حواشی بلکه متون نهیش را نیز مرتکب شدیم. تکلیف هر امری یک تکلیف است و هر نهیی نیز یک تکلیف است، به تعداد اوامر و نواهی، تکلیف‌ها جمع شده و یک �نظام تکلیفی� از �باید، نبایدها� را تشکیل میدهند. رابطۀ انسان با تکلیف در دو محور قابل بررسی است: کمیت تکلیف‌ها و کیفیت تکلیف ها. پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) میفرماید: بعثت بالحنیفیة السّهلة السّمحة: من با شریعت حنیف مبعوث شده‌ام که سهولت گرا و بزرگواری گرا است (شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج ۱۵ و در کافی، ج ۵ فرمود: بَعَثَنِی بِالْحَنِیفِیَّةِ السَّهْلَةِ السَّمْحَةِ، و در بحار، ج ۲۲ نیز چنین است) یعنی شریعت من سختگیر و تنگ نظر نیست. شریعت حنیف: قرآن در دوازده آیه اسلام را دین حنیف نامیده است، و در یکی از آنها میفرماید: فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنیفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها: پس روی به سوی دین حنیف کن، و این اقتضای فطرت الهی است که انسان‌ها را با آن آفریده است. حنیف: از مصدر �حنف� به معنی �میل�، میل و گرایش درونی- حنیف در این حدیث �فعیل بمعنی المفعول� است، یعنی آنچه میل باطنی انسان آن را می‌خواهد؛ مطابق طبع درونی انسان است. فطرت: در مباحث گذشته گفته شد که گیاه یک روح دارد بنام روح نباتی، حیوان روح دوم نیز دارد بنام روح غریزه، انسان نیز هم آن دو روح را دارد و هم یک روح سوم بنام روح فطرت. فرق انسان با حیوان در وجود و عدم این روح فطرت است که انسان واجد آن و حیوان فاقد آن است. و منشأ همة چیزهائی که انسان دارد و حیوان از آنها محروم است (از قبیل: لباس، اخلاق، خانواده، جامعه، تاریخ، حیاء، زیباشناسی و زیباخواهی، حقوق، پشیمانی از کاری، گریه و خنده) همین روح فطرت است. و همانطور که خنده و گریه، و حس پشیمانی، ریشه در درون و کانون وجودی انسان دارند، اخلاق، خانواده، جامعه، تاریخ، حیاء و حقوق نیز ریشه در درون و کانون وجودی انسان دارند و اصل و اساس هیچکدام از این‌ها اعتباری و قراردادی نیست، گرچه در فروعات با اعتبار‌ها نیز همراه میشوند. اسلام دین حنیف است و دین حنیف دین فطرت است؛ یعنی اوامر این دین بر اساس اقتضاهای روح فطرت است، و همچنین نواهی آن از چیزها و رفتارهائی نهی میکند که روح فطرت از آنها بیزار است و نفرت دارد. اگر در گناهان لذت یا نوعی شیرینی احساس میشود این اقتضای روح غریزه است نه روح فطرت. و چون انسان دارای سه روح است باید حق هر کدام ادا شود و هیچکدام فدای دیگری نگردد، روح نباتی غذا میخواهد، روح غریزی شهوت و شهواتی دارد، روح فطرت هم اقتضاهائی دارد که نام برده شد. اگر کسی فقط به خواستۀ روح نباتی بپردازد، و هیچ توجهی به اقتضاهای غریزه نکند، راهش غلط است. و اگر کسی به خواستۀ روح نباتی و به شهوات روح غریزه، عمل کند و هیچ توجهی به اقتضاهای روح فطرت نکند، این نیز راهش غلط است. توجه به هر سه در کنار هم و رعایت حق هر سه روح بطور عادلانه و خردورزانه، راه درست انسانی است؛ در اینصورت نه حقوق فرد فدای خودش میشود، و نه فدای جامعه. و بالعکس: حقوق جامعه نه فدای خانواده میشود و نه فدای فرد. و حقوق خانواده نه فدای فرد میشود و نه فدای جامعه. دین حنیف آن است که این معادله‌ها را (بدون این که به یکی از این سه روح سختگیری یا تنگنظری بکند) برقرار کند. و برقراری این معادله‌ها نمیشود مگر با �بایدها و نبایدها�، مگر با اوامر و نواهی. و این یعنی تکلیف. تکلیف و لیبرالیسم: برای روشن شدن جایگاه تکلیف در لیبرالیسم، اول باید به اصول جهانبینی و انسان شناسی لیبرالیسم توجه شود: آنچه ما آنها را فطریات میدانیم، در نظر لیبرال‌ها به دو بخش تقسیم میشوند: یک بخش که عبارت است از زیباشناسی و زیبا خواهی، حس پشیمانی، گریه و خنده، مدعی هستند که اینها در حیوان هم هستند. کسانی مثل ویل دورانت در �تاریخ تمدن� و �لذات فلسفه� و دیگر سران اندیشۀ لیبرال کوشیدند که نمونه هائی از اینها را در زندگی حیوان نیز شناسائی کنند، که واقعاً در این مسیر به جائی نرسیدند. بخش دیگر که عبارت میشود از: حیاء، خانواده، جامعه، تاریخ، اخلاق و حقوق، همه اینها در نظر آنان اعتباری و قراردادی تلّقی میشوند که هیچ رابطه ای با درون و کانون وجودی انسان ندارند، منشأ شان ذات انسان نیست، و صرفاً از قراردادها و اعتبارها ناشی میشوند. و از اصل و اساس پدیده ای مصنوعی میشوند نه فطری طبیعی و نه از اقتضاهای آفرینش انسان. در اینصورت ما هستیم و غریزه، و همه نیازها و اقتضاهای انسان، غریزی تعریف میشود. در اینصورت دایره تکلیف هر چه کمتر، بهتر. زیرا تکلیف محدود کنندۀ غرایز است و غریزه حد و مرز نمی شناسد، و دایره حقوق نیز به همین معادله محدود است. تقدم تکلیف و حقوق بر همدیگر: لیبرالیسم مسئله ای را پیش کشیده و میگوید: آیا تکلیف بر حقوق مقدم است یا برعکس؟ سپس در پاسخ میگوید: بدیهی است که حقوق بر تکلیف مقدم است؛ اول تکلیف فرد را بده و به رسمیت بشناس سپس او را به معادلاتی میان حقوق‌های افراد مکّلف کن. اگر براستی انسان حیوان است (گر چه با پسوند: برتر) و انسان فقط روح غریزی دارد، حقوق غریزی او مقدم بر تکلیف است. امّا اگر انسان را موجود متفاوت از حیوان بدانیم به همان میزان که حیوان را از گیاه متفاوت میدانیم، و به روح فطرت معتقد باشیم، در اینصورت حقوق و تکلیف دو مقولۀ ضد همدیگر و در تقابل با یکدیگر تعریف نمیشوند، بلکه دو روی یک سکّه میشوند؛ حقوق عین تکلیف و تکلیف عین حقوق؛ در رابطۀ فرد با فرد، تکلیف این فرد حقوق آن فرد دیگر است، و تکلیف آن حقوق این است. و در رابطۀ فرد با جامعه، تکلیف فرد حقوق جامعه است و تکلیف جامعه (که نماینده اش دولت است) حقوق فرد است. پس در این تعریف از انسان که یک تعریف غریزی- فطری است تکلیف و حقوق هر دو یک مقوله واحد، یک حقیقت واحده، یک واقعیت واحده میشوند، نه دو مقوله و دو حقیقت متقابل و متضاد. و آنچه باید داوری شود صحت و عدم صحت هر کدام از دو تعریف است. بنابراین بحث از تقدم تکلیف بر حقوق و بالعکس که در غرب جریان دارد یک بحث عبث و بی فایده است. زیرا این مسئله فرع بر تعریف انسان است. پس شعار: اول حقوقش را بده سپس تکلیف، تنها در میان کسانی قابل طرح است که به تعریف انسان حیوان است معتقد هستند. و همچنین شعار هر چه حقوق فرد بیشتر و حقوق جامعه کمتر همان قدر بهتر، در میان خود آنان قابل طرح است که به تعریف غریزی معتقد هستند. زیرا براساس آن، جامعه یک پدیدۀ مصنوعی، قراردادی و صرفاً غیر طبیعی میشود، وقتی که خود جامعه ساختۀ دست افراد است، خلقت و آفرینش، و درون وجودی انسان هیچ رابطه ای با آن ندارد، همین افراد نیز میتوانند حقوق آنرا هر طور که بخواهند تعیین کنند، درست مانند یک ساختمان که سازنده آن میتواند نقشه، وسعت، کمیت و کیفیت آن را تعیین کند و اختیار آن کاملاً در دست اوست. اما اگر جامعه یک پدیدۀ فطری باشد که فطرت بشر آنرا جبراً و قهراً میطلبد، و رابطۀ انسان با جامعه، شبیه رابطه اش با غذا است، در این صورت جامعه یک پدیدۀ طبیعی میشود و مقدار حقوق آن را طبیعتش تعیین میکند، همانطور که مقدار غذای انسان را طبیعت انسان تعیین میکند که روزانه یک تن غذا بخورد یا فقط صد گرم و یا به میزان اعتدال طبیعی. و همینطور است مسئلۀ اصالت جامعه و اصالت فرد: اگر تعریف غریزی صحیح است بی تردید اصالت فرد درست است، زیرا حیوان اساساً جامعه ندارد تا چه رسد به اصالت جامعه اش. و بحث مارکسیسم و لیبرالیسم در این مسئله، بیهوده و بی فایده است. و اگر تعریف غریزی- فطری درست است، پس نه اصالت با فرد است و نه با جامعه بلکه امربین امرین است. چون هم جنبۀ غریزی انسان نیازمند حقوق است و هم جنبۀ فطریش. مثلاً هم باید غریزۀ شهوت جنسی که منشاش غریزه است، دارای حقوق باشد و هم باید جامعه که منشاش فطرت است. داوری با دیوانگان است! پدیده‌های مصنوعی محصول عقل، اندیشه و ارادۀ انسان هستند مثل مدرسه، پلیس، جادّه، پل و بیمارستان. اما بروشنی و با تجربۀ عینی مشاهده میکنیم افراد دیوانه که نیروی تعقل را از دست داده اند اگر در روستا باشند به شهر، و اگر در شهر کوچک باشند به شهر بزرگ میروند (این موضوع در روزگاری که دیوانگان به سر خود رها بودند، کاملاً مشهود بود) و این دلیل قاطع است بر اینکه اصل جامعه خواهی و جامعه گرائی در خمیرۀ ذات انسان است نه محصول تعقل ارادی او، و منشأ جامعه درون ذات انسان است نه عقل ارادی صنعتگر. عقل در خدمت این نیاز ذاتی میکوشد که این نیاز را هر چه بهتر در اختیار انسان قرار دهد همانطور که دربارۀ هر نیاز طبیعی انسان این نقش را ایفا میکند. بخش دیگر تکلیف: بحث بالا به محور رابطۀ فرد با فرد و رابطۀ فرد با جامعه و بالعکس بود. میماند تکلیف به معنی عبادت محض که به محور رابطۀ انسان با خداوند است؛ پس از دوران درگیری علم با کلیسا (که در آن حق با طرفداران علم بود) دورانی فرا رسید که طوفان غریزه پرستی (که فرازترین موج آن فرویدیسم بود) تا حدودی فروکش کرد گرچه به اعتقاد بوجود روح فطرت نیانجامید، لیکن اصلی به نام تجربۀ دینی که افرادی مانند برگسن و هایدگر و... در اثبات آن کوشیدند، پذیرفته شد و انسان بعنوان یک موجودی که ستایش و سپاس و رابطه با خداوند از اقتضاها و انگیزش‌های ذاتی طبیعتش است، شناخته شد. امروز اصل این مسئله مورد اجماع است یعنی اصل تکلیف پرستش و لزوم آن مسلّم است. و اگر تعریف انسان تصحیح شود فروعات آن نیز مشخص میگردد. خود آنچه تجربۀ دینی نامیده میشود یکی از ادلّۀ قاطع برای تعریف فطری است، زیرا پرسیده میشود: اگر انسان یک موجود غریزی و حیوان است منشأ این نیایش خواهی چیست و کجاست؟ زیرا واقعیت حیوانی رابطه ای با ستایش، سپاس و نیایش ندارد. اینجاست که باز میرسیم به جایگاه، نقش، اهمیت و کاربرد حمد و ستایش در صحیفۀ سجادّیه که چرا همۀ دعاها با ستایش و حمد شروع شده اند و چرا بخش های هر کدام از دعاها باز با حمد شروع شده اند. و اگر پایۀ انسان شناسی این است که: الحمد لله الذی متّعنا بارواح الحیوة، پس تکلیف- اعم از حقوقی و عبادی- رعایت اعتدال در میان این روح‌ها است، و پاسخ لازم و حیاتی برای نیازهای درونی و برونی انسان است که در شرح حدیث �بُعثت علی الحنفیة السّهلة السّمحه� گذشت. در جهان آفرینش همه چیز مکلف است؛ از اتم تا کره و تا کهکشان، از ویروس، باکتری تا حیوان و انسان. و چون انسان دارای روح فطرت هم هست و همین روح منشأ حس ستایش، عقل و جامعه است، نیازمند نظاممندی عقلانی تکالیف فردی و اجتماعی هم هست تا هم خواسته‌های طبیعی درونی او و هم حقوق طبیعی (فردی و اجتماعی) او محفوظ بماند. و تکلیف عین حقوق است همانطور که بشرح رفت.

علی نامه بخش ۱۵
در مقام امام علی علیه السلام: نگاه سراینده به مقام ولایت مطلقهٔ علوی در این ابیات انعکاس دارد:
اگر با خیانت ببودى على (ع)
نخواندیش یزدان ولىّ وفى
همیدون که بد اختیار خدای
شب و روز بد پیشکار خدای / ۱۴۶ پ
ز موسی و عیسی و نوح و خلیل
نشان داشت آن شهسوار جلیل
به حلم اندرون بود نوح حلیم
به خشم اندرون بود همچون کلیم
بخ هر نذر در بد خلیل از وفا
چو عیسی بد او زاهد و پارسا
به علم اندرون آدم دیگر است
ز نفس محمد یکی گوهر است
چو تخم همه راستی حیدر است
ز روی یقین نفس پیغامبر است
البته این سخنان ناظر است بر حدیث مشهوری که اهل سنّت آن را در مناقب امام علی بن ابی طالب بصورت های گوناگون نقل کرده اند که: من اراد أن ینظر إلى آدم فی عِلمه و إلى نوحٍ فِی فَهمهِ وَإِلىٰ ابراهیمَ فی حِلمه وإلى موسى فی شدّتهِ وإِلى عیسى فى زُهْدِهِ وإلى محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) فی بهائِهِ وإِلى جبریل فی أَمَانَتِهِ و إِلَى الشمس المُضیئة و القمر المضیئى و الکوکَبِ الدرّى فَلْیَنْظُرْ إِلى هذا الرجل، یعنی علی بن ابی طالب. (الفصول، عبدالوهاب بن محمد، نسخه آستان قدس رضوی بشمارۀ عمومی موقت ۱۱۱ تحت عنوان تفسیر) در توصیفی که گوینده از خطبۀ امام علی بن ابی طالب در بصره، پس از پیروزی بر ناکثین دارد، چنین میگوید:
غرایب سخن گفت پس مرتضا
بر آن منبر از گفته مصطفا
از اول بگفت الامان الامان
ایا مردم از حال آخر زمان
نشان قیامت هویدا شود
علمهای بدعت مسمّا شود
ز کین کیمیاها بیامیختند
سر فتنه‌ها را برانگیختند
ایا اهل بصره هم اکنون بود
که بصره چو جیحون پرخون بود
بخیزند ازین جایگه سگ زیان
شود عالم از تیغشان پر زیان
بجنبند زال نبی سر کشان
کند تیغشان بر عدو سرفشان
شود ترک بر بربری سخت چیر
شود کار رومی ز بالا به زیر
یکی سید آید از آن پس برون
ابالشکری زآب و آتش فزون
شود هاشمی پس به بغداد در
که پیوسته با ترک پرخاش گر
شما را بود ویل وای آن زمان
چو چیره شود حیدری در جهان
کشد بیش سیصدهزار از شما
خداوند شمشیر اندر وغا
سپه دار مصر آید آنگاه پس
ابالشکری همچو مور و مگس / ۵۹ ر
تردیدی ندارم که کاتب و یا آخرین راویان این منظومه بعضی مسائل عصری را، در اینجا، وارد این پیش بینی کرده اند، بویژه کلمه حیدری را.

حدیث :
اسحاق بن عمار گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که میفرمود: همانا در تورات نوشته شده است که: اى فرزند آدم ! مرا در هنگام خشمت به یاد آور تا تو را در هنگام خشمم به یاد آورم، پس تو را در زمره هلاک شوندگان به هلاکت نمى رسانم، و هرگاه مورد ستمى قرار گرفتى به انتقام من از دشمنت خوشنود باش زیرا انتقامى که من به نفع تو از وى میکشم بهتر از انتقامى است که تو خود مى گیرى .
حدیث :
امام باقر علیه السلام فرمود: همانا (گاه باشد که ) مردم کوچکترین تندى و تیزى خشم را به جاى مى آورد و در نتیجه کارش به کفر مى انجامد و همانا حسد ایمان را مى خورد همچنانکه آتش هیزم را میخورد.
حدیث :
امام صادق علیه السلام فرمود: اگر مى توانید که شناخته نشوید پس ‍ چنین کنید، و وقتى که تو در نزد خداوند پسندیده و ستوده اى ، ثنا نکردن مردم بر تو، چه زیانى به تو مى رساند و نکوهش نمودن مردم بر تو، چه ضررى براى تو دارد، تا آنجا که فرمود: اگر میتوانى که از خانه ات بیرون نروى چنین کن زیرا بر تو سزاوار است که در بیرون رفتنت به غیبت نیفتى و دروغ نگویى و حسد نورزى و ریا و خودنمایى نکنى و ظاهر سازى ننمایى و چاپلوسى نکنى ، وه که خانه چه کنج عزلت خوبى براى مسلمان است که در آن جلو چشم و زبان و نفس و عورت خود را میگیرد.

کنترل ذهن

یک میخ اگر راست باشه، کج نباشه، هرچه هم ضربه بخورد، بیشتر فرو رفته و محکمتر و مقاوم تر میشه. ما هم اگر ایمان و صداقت داشته باشیم و کج رفتار نباشیم، مثلِ میخ، کج نخواهیم شد، و باضربات بیشتر، محکمتر خواهیم شد، نه کج و خمیده. ایمان همان باور هستش، و سخاوتمندی دنیا به اندازه باور ما وسعت میگیرد، دنیا نه از خود ثروتی دارد نه فقری، این ذهن ماست، که انتخاب گر است، همیشه دست روی بهترین ها بگذاریم، کلید انتخاب در باور ماست.

از دور که می آمد چون کبک خرامان بود
زلفان پریشانش بر شانه نمایان بود
آمد چو به نزدیکم، هوش از سر من بربود
چون گنده سبیل او تا زیر زنخدان بود
انسان گاه به گونه‌ای ناگهانی میان واقعیت‌ها و ناسازگاری موجود در میان پدیده‌ها در ظاهر و باطن و میان آنچه هست و آنچه انتظار آنرا دارد، تناقضی می‌بیند و به خنده می‌افتد. از دیدن ناسازگاری و عدم تجانس‌، ‌شگفت‌زده میشود و میخندد. و در همین مفهوم ارسطو در تعریف خنده گفته است: خنده‌، نتیجه‌ی شگفتی است. و شوپنهاور گفته است: هر بیانی که در او ناسازگاری باشد، خنده‌آور است. پس با دیدن‌ یا شنیدن دو عنصر ناسازگار‌، انسان به شگفتی و بدنبال آن به خنده می‌افتد‌، ‌این خنده معمولا با احساس برتری در رفتار و گفتار و اندیشه نسبت به فرد ‌یا رویدادی همراه است که انسان خود را در مرتبه‌ای والاتر از موضوع خنده می‌بیند و ‌این تحقیر و استهزا را خنده بیان میکند. ‌این خنده‌ی تحقیر آمیز‌، میتواند اصلاحی در پی داشته باشد. هدف خنده‌ی تحقیرآمیز‌، نمایاندن راستی‌ها و کژی‌ها از طریق نهیب‌زدن بر دریافت کننده‌ی توهین است‌،‌ یا خنده و اهانت بر کسانی است که وجودشان اهانت انسانیت است. البته هر خنده‌ای تحقیرکننده و اهانت‌آمیز نیست و خنده‌ی همدردی‌، شادی‌، شرم، شگفتی، تمسخر و... از نمونه‌های گوناگون آن است.

چرا اکثر قریب به اتفاق دانشمندان ایرانی، در عصر اسلامی رشد کردند؟ چرا از ایران باستان، نام صدها پادشاه و جنگاور مانده، اما حتی به تعداد انگشتان دست هم نمیتوان دانشمند پیدا کرد؟ جمشید چوکسی (Jamsheed Choksi) اندیشمند زرتشتی و استاد تاریخ دانشگاه ایندیانای ایالات متحده نوشت که در ایرانِ عصر ساسانی و جامعه زرتشتیان، حقِ داشتنِ سواد، منحصر به برخی اشراف بود و مردم عادی از آن، محروم بودند. اما وقتی اسلام به ایران آمد، این سدّ شکسته شده؛ همه مردم این فرصت را یافتند که درس بخوانند. این سبب شکوفایی علم و دانش در ایران شد. (جمشید چوکسی، ستیز و سازش، ترجمه نادر میرسعیدی، تهران: انتشارات ققنوس) یادمون باشه قرآن به قلم، کتاب و نوشتن قسم خورده و آنها را مقدس میخواند. (قلم، علق، زخرف)

دو کلام حرف حساب: صدای اعتراض ما به گرانی و تورم بگوش مسئولین رسید. حالا میدان رو خلوت کنیم تا نیروهای امنیتی بتونن بساط این جماعتِ سوء استفاده گر رو جمع کنن. آیا ما مخالف آشوب و هرج و مرج و اغتشاش نیستیم؟ آیا ما مخالف جنگ و خونریزی و خرابکاری نیستیم؟ آیا ما مخالف شعارهای ساختار شکنانه نیستیم؟ ما، فقط میخواستیم صدای اعتراضمان بگوش مسئولین برسد و آنها هم برای رفع مشکلات اقتصادی و معیشتی تدبیر کنند، و گامهای عملی بردارند. فقط همین و بس.

تلگرام رسما مدیریت اغتشاشات را برعهده گرفته و حتی در کانال رهبری در تلگرام پست دعوت به اغتشاشات را بصورت اجباری درج کرده که قابل حذف هم نیست! اینم سرگذشت تلگرام که از طرف موساد و دشمن اداره میشه، دولت پزشک جان هم در صدد رفع موانع شبکه های بیگانه هستن ،اندکی تأمل.

دین چیزی جز تولی و تبری نیست، یعنی دوستی با دوستان خدا و دشمنی با دشمنان خدا، و در این میان هیچکس به اندازه یهود خون به دل پیامبر و ائمه جانشین پیامبر که صلوات و سلام خدا بر آنان باد، نکرد، بگونه ای که اگر نگاهی به قرآن بیندازیم، از اول تا آخر دائماً مکرر میگوید: ای بنی اسرائیل، ای بنی اسرائیل، از بس این بنی اسقاطیل شیشه خورده دارند. جالبه بدونید در پروتکل شماره۳ یهود آمده: زمامداری مملکت را هدف احزاب سیاسی قرار داده و بوسیله آن میدانهائی را برای زد و خورد بوجود می آوردم، در نتیجه اضطراب و ناامنی همه را بیچاره کرده و فقر و بدبختی بر تمام کشور حاکم میشود. با جمله (حقوق کارگران) فقرا و بینوایان را دچار بحران کردیم، زیرا فشار زندگی، آنها را از رسیدن به این حقوق ساختگی باز داشته، در نتیجه هم از حقوق روزانه خود محروم شده و هم در اثر اعتماد به کابینه‌های کارگران و تظاهرات بی مورد، فقیرتر و بیچاره تر گشتند. مردم زیر پرچم ما اشراف را که در واقع به نفع آنها بود از بین برده و خود را در ذهن استعمارگران و ثروتمندان نوظهور انداختند. ما پیوسته میکوشیم تا خود را خوب و مدافع کارگران نشان دهیم و بدینوسیله آنها را تحت خِرقه کشیده و از طرفداران کمونیزم قرار میدهیم. از مبادی کمونیزم، دفاع خواهیم کرد تا مردم گمان کنند که خادم آنها هستیم و این همان روشی است که حزب ما (ماسونی) در پیش گرفته است. ملّت یهودی برای آن که رفقای خود را بشکل قهرمان نشان دهد، آنها را از قهرمانان درجه اوّل معرفی میکند. تا توانستیم بساط فقر و بیچارگی را وسیع ساختیم تا مردم همچنان برده و ذلیل اراده ما باشند. از راه تقویت حسّ حسد و کینه توزی عواطف و احساسات مردم را بخدمت گرفته و میگیریم. ملتهای غیر یهودی بدون کمکهای فکری ما نمیتوانند کاری انجام بدهند، حتّی در کوچکترین مسائل زندگی خود نیاز به ما دارند. انقلاب فرانسه که آن را انقلاب کبیر مینامیم بدست ما انجام گرفت، اعلامیه حقوق بشر از تراوشات فکری ما یهود است، اسرار این اعلامیه برای ما خیلی روشن و واضح است، زیرا ما آن را تنظیم کرده و بوسیله آن مردم را بدبخت و بیچاره کردیم/ جالب اینکه مفاد منشور کوروش هیچ تشابهی با منشور جهانی ندارد و دروغی شاخ دار است، نگاهی به تاریخ اروپا و غرب مفاد این پروتکل را برای ما روشن میکند.

سلمان فارسی بخش ۴۷
سلمان، که حدود ده سال در محضر رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم و حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها و نیز سالیان بسیارى را در کنار حضرت امیر مؤمنان علیه‌السلام به سر برده، عقاید، احکام، آداب و اخلاق و موازین بسیار ارزشمندى را آموخته است، به ذکر نمونه هایى از آنها مىپردازم: احترام به مهمان: سلمان فارسى میگوید: به حضور رسول خدا (ص) وارد شدم، آن حضرت به متکایى تکیه کرده بود، پس از آنکه من نشستم، متّکا را براى من قرار داد و سپس (به منظور آموزش یک رفتار اخلاقى اجتماعى) فرمود: یا سلمانُ ما مِن مُسْلمٍ دَخَلَ على أَخیهِ المسلمِ فَیُلْقِی له الوِسادَةَ إکراماً له، إلّا غَفَرَ اللهُ له: اى سلمان! هر مسلمانى به خانه برادر مسلمان خویش وارد شود و آن برادر مسلمان بمنظور احترام و اکرام آن برادر میهمان متکایى قرار دهد، خداوند آن میزبان را مورد غفران و آمرزش خویش قرار خواهد داد. مکارم الأخلاق.

والد، بالغ، کودک درون، بخش ۱۲
تحقیق پیرامون کودک درون: انواع والد و کودک ما دو نوع کودک و دو نوع والد داریم: کودک بیمار و کودک سازگار، والد سرزنشگر و والد حمایتگر. زمانی که ما در مسیر رشد هستیم، با توجه به تربیت والدین و تجربه ای که ما از آنها داریم، والدِ درون ما نقش میگیرد. مثلا اگر والد، مرتب ما را کنترل یا سرزنش میکند، درون کودک به اینصورت شکل میگیرد: حتما من بچه بدی هستم، به اندازه کافی خوب نیستم، مامانم من را دوست ندارد، حالا چکارکنم من را دوست داشته باشد؟ چون مادر همیشه در حال سرزنش کردن است و بصورت مشروط به کودک محبت و نوازش میکند. این همان اصل تربیتی هست که به ما میگوید: بی دلیل بچه ها را امر و نهی نکنید. نوازش مشروط یعنی مادر یا پدر زمانی شما را دوست دارند که بچه خوبی باشید و بچه خوب بودن هم آن چیزی است که مادر و پدر ‌بگویند و تایید کنند، در غیر اینصورت بچه خوبی نیست. تا حدود ۶ الی ۷ سالگی که بچه وارد مدرسه میشود تمام اطلاعات را از والدین میگیرد و بنای شخصیت ما هم، در همین مدت شکل میگیرد و تا آخر عمرباقی میماند. مانند نقش روی سنگ. یعنی ما تصمیم میگیریم که دنیا را تا آخر عمر طبق همان اطلاعات ۳ سالگی تا ۷ سالگی که بدست آوردیم ببینیم. اگر بچه در زمان کودکی احساس ناکافی بودن و خوب نبودن داشته باشد و تا بزرگسالی فکر: من به قدری بد بودم که والدینم همیشه من را سرزنش میکردند، را داشته باشد، نتیجه این میشود که تا آخر عمر در تلاش است که خودش را ثابت کند و همه را راضی نگهدارد. در غیر اینصورت هیچوقت احساس رضایت و خوب بودن را ندارد. نکته: در کودکی والدین برای کودک مهم است ولی در بزرگسالی والدین کنار رفته و کل جامعه برای او اهمیت پیدا میکند. بنابراین شالوده زندگی ما در این چند سال (۳ تا ۷ سالگی) خلاصه میشود. چه مشکلاتی در بزرگسالی برای ما ایجاد میکند؟ این رفتار والدین درون ما نهادینه میشه. بطوری که وقتی ما وارد مدرسه، دانشگاه و جامعه میشویم، والدین دیگر دستور نمیدهند بلکه این رفتار آنها ملکه ذهنمان شده است و خودمان نقش والد را برای خودمان بازی میکنیم و یک والد سرزنشگر یا کنترل گر درونی بنام وجدان داریم. بنابراین زمانی که ما از خانه خارج میشویم با افراد مختلف ارتباط میگیریم، خودمان با صدای درونی والدین و دیدگاه آنها به زندگی و خودمان نگاه میکنیم و خودمان را کنترل میکنیم. هر کاری میکنیم این والد ما را کنترل میکند: فلان جا شرکت نکنی چون وجهه خوبی ندارد، مردم چی میگن؟ و... و مرتب ما را از انجام کارهای مختلف باز میدارد. تکلیف کودک در این وضعیت چه میشود؟ کودک شاد و کنجکاو که دست به هر کاری میزند تا دنیا را بشناسد. آنقدر والد سرزنشگر او را سرکوب کرده و اجازه حرکت کردن نداده است که در اینجا کودک شاد و طبیعی از بین میرود (یعنی کنار میرود و به آن اهمیت نمیدهیم) و کودک به یکی از این حالت ها تبدیل میشود: ۱- لجباز و کله شقّ ۲- لوس و ننر ۳- سرسخت و عقده ای ۴- خجالتی و بدون اعتماد بنفس ۵- منفعل و وارفته ۶- خودشیفته و خود محور. همه اینها تاثیرات کنترل گری نابجای والد است. مثلا یک بچه در کودکی زمانی که خشن و عصبی میشود ممکن است دیگران را کتک بزند یا هل دهد و اگر همین بچه والد سرزنشگر داشته باشد، همین اخلاق را بگونه ای دیگر در بزرگسالی بروز میدهد. مثلا با دیگران با کنایه و تیکه یا با عصبانیت و پرخاش صحبت میکند و متاسفانه این رفتار والد سرزنشگر باعث میشود این فرد رشد نکند و در همان حالت کودکی باقی بماند. به طور مثال این فرد ۴۰ ساله شده اما می‌بینید تا یک مسئله ای پیش می‌آید ناراحت میشود و به او بر میخورد. زمانی که این موارد را درون خود بررسی کنید، متوجه میشوید که به چه میزان کودک درون شما مشغول حکم فرمایی است. مثلا هر چه قدر شما بیشتر از دیگران میرنجید، هرچه قدر بیشتر عصبی، خجالتی، لوس و... هستید.(حالت های کودکانه) خود شما باید تشخیص دهید. چون معمولا جلوی دیگران سعی میکنید نشان ندهید. یه مدت خود را زیر نظر بگیرید . به محض اینکه حالت هایی مثل کودکان داشتید یعنی اینکه افسار رفتارتان دست کودک درون بیمار شماست. بعد از بررسی متوجه میشوید که افسار رفتارهایتان دست کودک شماست یا والد شما. چون مطالب احتیاج به تفکر دارد بصورت کوتاه مطالب را مطرح میکنم تا فرصت تفکر داشته باشی. مرد تنهای شب.

پس از مرگ نوشته لیون دیی بخش سوم
معتقدین و منکرین عقاید مکنونه، ادیان: محرمان باسرار تمام عمر خود را مصروف اینگونه تفحصات می‌نمودند و نه آنکه بمثل امروزه با تعلیماتی ناقص و مطالعات بی سروپا و بی اساس تهیه جوانی کنند و یا آنکه جنگ زندگانی را از وظایف حتمی خود شمرند. برای انجام تکالیف مرجوعه شاگردان یا مرید‌های مخصوصی را در ابتدای طفولیت تربیت نموده و تعلیمات لازمه بایشان میدادند. تا آنکه شاگرد مذکور بتدریج بعرصه رشد و کمال رسیده و بر اسرار حیات واقف میگشتند و رموز علمی و اسرار مکنونه را هریک باندازه فهم و درجه صفات اخلاقی خود فرا میگرفتند اقدام مذکور بکلی فطرت و خلق ایشان را تغییر داده و قواء عقلانی آنها را بکار می‌انداخت. یک نفر محرم باسرار تازمانیکه خیالات شهوانی و اراده‌ نفسانی پلید را از خود دور نمیساخت و تا وقتی که افکار خود را به کارهای نیکو و زیبا معطوف نمیساخت بهیچ وجه نمیتوانست داخل در اسرار بزرگ یعنی داخل در الهام قوانین بزرگ گردد. با مراعات شرایط مذکور میتوانست شمه از قدرت کامله طبیعت را مالک شود و با قوای پنهانی گیتی ارتباط یابد. سرگذشت اسف آور آپولونیوس دوتیان و سیمون ماژه و حقایق دیگری از قبیل معجزات خارق العاده حضرت موسی و حضرت مسیح بهترین شاهد مدعی بوده و در اینخصوص بهیچ وجه جاى شک و تردیدی برای ما باقی نخواهند گذارد این محرمان باسرار دارای قسمتی از قواء سیاله و مانتیکی میبودند از (سمبامبولیسم) انواع و اقسام خواب‌های مصنوعی که علمای امروز اینهمه درباره آنها گفتگو و مباحثه مینمایند و با کمال زحمت شمه از این مراتب و حقایق را بدست می‌آورند دیر زمانیست که علوم شرقی بدانها پی برده و دانشمندان مشرق زمین در این خصوص تحقیقات کامله بعمل آورده اند در این قضیه وسایل عملی نیز موجود بوده که عموم مردم آن را نمیفهمند ولی کیفیات اسپریتسم بسهولت مقصود آنرا بما خواهد آموخت. علم امروزه در نتیجه تجربیات فیزیولوژیکی توانسته است بآستانه عالم پنهانی که قدما آنرا می‌شناختند قدم گذارد و هنوز نتوانسته است کاملا در آن داخل گردد ولی دیری نخواهد گذشت که در اثر مرور زمان و اقدام دلیران وارد این مرحله شده و چیزهائی را که نمیدانند یا منکرند قبول کنند در اینصورت علم ثابت خواهد کرد که در اینگونه حقایق قوانین تغییر ناپذیری حکم فرماست و آن چیزهائی را که بنظر دیگران خارق العاده می‌آید آثار طبیعیه قوا سیالات و موادی هستند که سابق بر این بوجود آنهایی نبرده ولی همه وقت در عوالم حیات لایتنهاهی گیتی موجود بوده اند. هرگاه بظاهر حوادث اکتفا نکرده و باصول معطوف کردیم نخست بایستی بشعب بزرگ اسرار مکنونه بپردازیم بنابر این عقیده چیزی نیست جز تکامل روح که تنها حقیقت سرمدی است و در حیطه وقت و مکان انجام میگیرد. جسم عبارتست از ترکیب یا شکل روح که متغیر است. موجود اعلا و کاملی که سر منشاء تمام موجودات است خداوند لم ازل میباشد که با وصف اینکه سه است یکی است ماده است و هم جوهر و هم حیات و همۀ گیتی در دست قدرت او است. همین اصول خدای سه گانه ابتداء در هندوستان و مصر بوده و پس از آن با تغییراتی در عقیده مسیحیت داخل گشته است عقیدۀ اخیر نیز سه عنصر موجودیت را گرفته و آنها را بصورت اشخاصی در آورده است. روح بشر کوچکی است از روح کل و هیچوقت نمیمیرد این روح بایک تکامل تدریجی بوسیله موجودیت‌های بیشمار ارضی و روحی ترقی نموده و بسمت خالق خود صعود مینماید و در تجسم‌های جسمانی انسان را تشکیل میدهند. عناصر سه گانه یعنی جسم پر یسپری و روح که مجموعاً عبارتند از عالم صغیر نمونه از عالم کبیر میباشد و بهمین علت است که ما بوسیله مطالعات زیاد و تفکرات عمیق و توسعه قواء عقلانی و در نتیجه کسب عقیده یا ایمان میتوانیم بوجود خالق یکتایی ببریم. زندگانی گیتی دارای دو وجهه است: یکی و جهه نزول ماده و دیگری وجهه صعود ولی دخول روح است در ماده از برای ساخته شدن اشخاص و دویمی صعود تدریجی روح است از نردبان زندگانیهای متوالیه بجانب مبدء. این حکمت دارای رشته زیادی از علوم بوده است از قبیل علم ارقام یا ریاضیات، علم انساب ارباب انواع، علم تکون عالم، علم الروح ؛ و علم فیزیک که از آنها دو طریقه مهم استدلالی و تجربی اتخاذ نموده و بوسیلهٔ این دو طریقه میتوانستند تحقیقات بعمل آورند و با ترتیبی کامل و متینی مجموعه تشکیل دهند. تعلیم مذکور برای تنویر فکر مفید بوده و آن خود یکسقم تصورات مناسی را بجهت عقول غیر مستعده مجسم مینمود و در آنها دواری ایجاد میکرد و همین تعلیم نیز برای عقول کامل ذخیره میشده است هرگاه منظره لایتناهی سبب اختلال یا تشویش ارواح سست و جبون میگردد بهمان قسم هم باعث تقویت ارواح دلاور و رشید میباشد. چون ارواح مذکور بقوانینی عالی پی بردند عقیده روشن ایشان تقویت یافته بآینده اعتماد پیدا خواهد کرد و تحمل در مصائب خواهد نمود، اینگونه تعالیم حس خیر خواهی را نسبت به ضعفا و نسبت به کلیه اشخاصی که در درجات پست موجودیت واقع شده اند و نیز نسبت به آنانی که خود را قربانی هوی و هوس‌های نفسانی و جهالت میکنند بیدار مینماید. تعلیم مذکور یک نوع برد باری و گذشت مخصوصی نسبت به کلیه ادیان ایجاد مینمیاید مثلا یک نفر محرم با سرار با همه متحد میگشت و با همه نماز میخواند ؛ برهما را در هندوستان ازمیریس را در منفیس و ژوپیتر را در المپی احترام میگذارد و مثل این بود که اشکال مذکور عبارت بودند از تصاویر یا تجسم‌های آینه نماى کوچک قدرت کامله ومطلق یعنی هادی ارواح و عوالم، بدین قسم مذهب حقیقی در راس کلیه ادیان قرار گرفته و هیچ یک را مورد ارتداد قرار نمیدهد.

پرستوهای جاسوس: گلدا مایر (مئیر) مادربزرگ پرستوها، بخش دوم: گلدا مایر در سال ۱۸۹۸ میلادی در شهر کی‌یف روسیه و در خانواده‌ای فقیر بدنیا آمد و نزد پدر و خواهرش زبان عبری و انگلیسی می‌آموخت. نخستین همکاری وی با صهیونیسم در سن ۱۷ سالگی و با عضویت در یک اتحادیه کارگری تحت حمایت آنها بود. پس از آن و در سال ۱۹۲۱ میلادی بعضویت یک سازمان صهیونیستی با مأموریت تشویق یهودیان برای مهاجرت به فلسطین در‌می‌آید. بدین ترتیب مقدمات مهاجرت گلدا به فلسطین اشغالی فراهم میشود. وی دو سال در یک مزرعه اشتراکی اسکان داده شد و در آنجا با دیوید بن‌گورین نخستین نخست وزیر اسقاطیل آشنا شد. بن گورین از وی و همسرش میخواهد نام خانوادگی خود را از موریس به دلیل شباهت به نام مسیحیان، بنام عبری مایر (مئیر) تغییر دهد. این پرستوی یهودی در جوانی، افسران مصری را به دام خود میکشید. با مهاجرت به بیت‌المقدس، وی فعالیت های سیاسی خود را ادامه میدهد و همین موضوع موجب اختلاف با همسرش و در نتیجه جدایی آنها میشود. مایر با شرکت در جلسات فدراسیون کارگران یهود و انجام مأموریت‌، در سال ۱۹۲۸ میلادی بعنوان دبیر اتحادیه کارگران یهود انتخاب میشود. در سال ۱۹۳۴ میلادی در هیئت اجرایی فدراسیون کارگران یهود مشغول بکار شد و در سال ۱۹۴۰ نیز رئیس دفتر سیاسی این فدراسیون شد. بن‌گورین با پایان جنگ جهانی دوم و افزایش تلاش‌ برای تشکیل دولت یهودی، به آمریکا رفته و با کمک ۵۰ میلیون دلاری به فلسطین بازمیگردد و نخستین سازمان نظامی یهودی بنام هاگانا تأسیس میشود. پس از تشکیل هاگانا، مایر به مأموریتی سری برای ملاقات با ملک عبدالله فرستاده میشود. مایر سه دوره ملاقات با ملک عبدالله اول، شاه اردن برگزار میکند و از وی تضمین‌ برای تشکیل کشور اسقاطیل میگیرد. ملک عبدالله به وی تضمین میدهد که به کشور در حال تشکیل اسقاطیل حمله‌ای صورت نگیرد، اما تضمینی نمیدهد که کشورهای دیگر به اسقاطیل حمله نکنند. مایر در پاسخ بسؤال ملک عبدالله در مورد عجله آنها برای تشکلی دولت یهودی میگوید: ما دو هزار سال برای تشکیل دولت یهود صبر کرده‌ایم، باز هم میگویید عجله داریم؟ پس از اعلام موجودیت رژیم غاصب کودک کش، شوروی نخستین کشوری بود که رژیم یهودی را به رسمیت شناخت. بن‌گورین بدلیل اصلیت روسی گلدا، از وی میخواهد که بعنوان اولین سفیر رژیم به شوروی برود. وی در شوروی با استقبال گرم یهودیان این کشور روبرو میشود. پس از بازگشت از شوروی، در کابینه بن گورین، بعنوان وزیر کار و تامین اجتماعی فعالیت خود را ادامه میدهد. مایر سپس به سمت وزیر خارجه کابینه منصوب میشود. بن گورین در دفاع از انتخاب خود و در پاسخ به انتقادات از انتخاب یک زن، گلدا را تنها مرد کابینه اسرائیل مینامد. نقش اصلی مایر در جنگ معروف به یوم کیپور نمود پیدا میکند و وی با وجود شکست‌ سنگین ابتدایی نیروهای اسقاطیل، اعلام بسیج عمومی میکند، اما بدلیل زمان بر بودن فراخوان نیروهای ذخیره، از آمریکا و دولت نیکسون درخواست کمک میکند و آمریکا بنفع رژیم وارد جنگ میشود. مایر شش ماه بعد از یوم کیپور از مقام خود استعفا میدهد. رژیم صهیونیستی بدلیل آگاهی از احتمال حمله کشورهای عرب همسایه، پیش از اعلام تشکیل کابینه یهود، جاسوسانی را به کشورهای مصر، اردن، سوریه و لبنان فرستاده بود. مایر یکی از این جاسوس‌ها بود که در پوشش یک توریست اهل شوروی، وارد اردن شد و در نزدیکی محل اقامت فرماندهان نظامی و افسران اردنی مستقر شد. پس از مدتی و با رفت و آمدهای بسیار، توانست با برخی از این افسران طرح دوستی ریخته و وارد مجالس آنها شود. وی با استفاده از حربه آمجوخ و تن‌فروشی، توانست اطلاعات بسیاری از جمله تصمیم اردن برای حمله به اسقاطیل را کسب کند. همچنین مایر توانست به برخی تأسیسات نظامی اردن نیز وارد شود و اطلاعات ارزشمندی را کسب کند. پیش از اعلام رسمی تشکیل رژیم و نطق بن گورین، مایر به سرزمین‌های اشغالی بازگشته و در دیدار با سران این رژیم، آنها را از برنامه حمله اردن به رژیم مطلع میکند. جاسوسان دیگر رژیم نیز اطلاعات مشابهی را از مصر و سوریه بدست می‌آورند و بدین ترتیب اسقاطیل در نخستین جنگ خود با همسایگان عربش، پیروز میشود. مایر در کتاب خاطرات خود آرزو میکند قبل از آنکه خیلی پیر شود بمیرد و به این آرزوی خود نیز میرسد. مایر به بیماری سرطان لنفاوی دچار بود که تا پایان عمرش فاش نشد و یک راز دولتی محسوب میشد. از مایر با عنوان مادربزرگ اسرائیل یاد میشود. وی ازجمله کسانی بود که در تشکیل رژیم یهودی تلاش بسیاری کرد.

نماز بخش ۱۴
خداوند باید توفیق دهد تا بنده بتواند به حقوق بندگی قیام کند. پس وقتی ابتدا میگوئیم بسم الله الرحمن الرحیم معنایش آنست که به منظور عبادت و بندگی حق، از اسم او که «الله» و «رحمن» و «رحیم» است، استعانت میجوئیم. در اینکه «الله» اسم اعظم خداوند است، شبهه نیست. حضرت صادق علیه السلام در حدیث خلق اسماء میفرماید: فاظهر ثلثة منها لفاقة الخلق الیها: خدا چون دید بندگان بدون استعانت از او نمیتوانند کاری انجام دهند، سه اسم از اسماء خود را ظاهر ساخت. سپس فرمود: ظاهر ترین آن سه اسم، «الله» است. بنابراین محقق شد که «الله» اسم اعظم است. اما اینکه چرا در عبارت بسم الله الرحمن الرحیم سه اسم از اسماء حق ذکر شده است، علت آن است که مردم سه قسمند. دسته ای طالب دنیا و دسته دیگر طالب عقبی و دسته سوم طالب مولا هستند. طالب مولی از اسم «الله» استعانت جوید، و طالب عقبی از اسم «رحیم» که حاکی از رحمت خاصه حق نسبت به مؤمنین میباشد، و طالب دنیا از اسم «رحمن» که از رحمت عامه خداوند نسبت به جمیع موجودات حکایت میکند، مدد و یاری میطلبد. بنابراین خداوند سه اسم را به منظور استعانت جستن در امور به ما عطا فرمود، و ما باید در تمام امور بوسیله اسمائش از او استعانت بجوئیم.
این همه گفتیم لیک اندر بسیج
بی عنایات خدا هیچیم هیچ
بی عنایات حق و خاصان حق
گر ملک باشد سیاهستش ورق

تحقیق پیرامون، والد، بالغ، کودک درون، بخش ۱۱
از لحاظ روانی کودک هستید یا بالغ: در ادامه به خصوصیت های شخصیتی افرادی اشاره میکنم که از نظر روانی میتوان به آنها لقب بالغ را اعطا کرد. بالغ همان من حقیقی ماست که دارای شعور است و تلاش میکند تا به تکامل برسد که چند فاکتور دارد: هیجانات و احساسات مان را کنترل میکنم- مسوولیت رفتارهای مان را میپذیریم- خودمان را دوست داریم- قدر داشته های مان را میدانیم- میدانیم که چه قدر نمیدانیم- به افراد دیگر محبّت میکنیم- متواضع و باحیا هستیم- از خودمان انعطاف نشان میدهیم- افراد دیگر را زود قضاوت نمیکنیم- هیچ سنی را برای یادگیری دیر نمیدانیم. خب اینا مقدمه بود، روان انسان دچار چه حالت هایی میشود؟ چگونه است که گاهی اوقات از ما یا دیگران یکسری اعمالی سر میزند و یک دفعه به خودمان می آییم ومیگوییم: من اصلا نمیخواستم اینجوری رفتار کنم، نمیدانم چرا اینجوری شد، آبروم رفت... یا بعضا کارهایی انجام میدهیم که حالمان با آن کار بد میشود. گاهی ما در تعامل با یکدیگر فکر میکنیم هر دو بالغ هستیم و کاملا رفتار عاقلانه داریم اما زمانی که آن رفتار را انجام میدهیم، آن رفتار، ما یا طرف مقابل را اذیت میکند یا خودمان اذیت میشویم. آیا این حالت برای شما آشنا نیست؟ با یک مثال شروع میکنم. بعضی اوقات یک مسیر به درستی پیش نمیرود، صبح بیدار میشویم ولی حال خوبی نداریم، چند ساعتی میگذرد و یک دوستی زنگ میزند و باهم گفتگویی میکنیم که حالمان را خوب میکند. اکنون ما از خوشحالی میخواهیم این حس را به همه انتقال دهیم. حتی ممکنه ایده های خوب به ذهنمان خطور کند و بخواهیم همان موقع عملی کنیم. بعد از مدتی سرکار میرویم، ممکن است یک جلسه مهم داشته باشیم و یک سری مسائل مهم مطرح ‌شود و حس ما در این موقعیت یک حس خنثی باشد. یعنی نه ناراحت هستیم و نه انرژی بالایی داریم، چون یک سری صحبت های خشک و به دور از هیجان شنیده ایم. بیرون جلسه ناگهان یادآور میشویم که مثلا یک کار خاصی را در آن جلسه انجام داده ایم یا نداده ایم، مثلا با یک نفر خداحافظی نکردیم یا بعضی مسائل را مطرح نکردیم و...، حالمان بد میشود و با خود میگوییم: چه اشتباهی کردم، چقدر زشت شد، حالا در مورد من چه فکری میکنند و... دوباره دچار خودخوری و ناراحتی میشویم. صبح تا شب انرژی ما پایین و بالا میشود. و طبق انرژی و حال مان، ما یک سری کارها را انجام میدهیم یا انجام نمیدهیم. خب اکنون بهتر است با نظریه ای که میخواهم با آن رفتارمان را تحلیل کنیم آشنا شویم.
اسم این نظریه، نظریه تحلیل رفتار متقابل است که به صورت اختصاری به آن TA میگویند. ابداع کننده این نظریه اریک برن، به بررسی این موضوع که چرا انرژی ما تغییر میکند؟ چرا یک روز قول میدهیم ولی عملی نمیکنیم یا حتی بعدا پشیمان میشویم و میگوییم: در آن موقعیت چه فکری کردم که همچین تصمیمی گرفتم؟ حالت های درون: ما سه حالت نفسانی داریم و در هر لحظه که از خود واکنشی نشان میدهیم در یکی از حالت های نفسانی مان قرار داریم. اسم این حالت ها: والد، بالغ، کودک است، کودک: در وهله اول ما با حالتِ کودک متولد میشویم. حالت کودک چگونه است؟ یک موجودی که کاملا به دور از هر آلودگی و آموزشی است. البته زمینه های وراثتی و ژنتیک موثر هستند ولی مثل یک کودک طبیعی است. کودک حالت شاد و سرخوش دارد، به دنبال لذت های طبیعی خودش است و هر چیزی را دوست دارد لمس کند و به فکر آینده نیست. هر کاری که برایش خوشایند باشد انجام میدهد بدون اینکه فکر کند که این کار زشت است، مردم چه میگویند و... آرام آرام این کودک بزرگ میشود، کنجکاوی میکند و در پی کشف دنیای اطراف خودش است. شروع به ریسک کردن میکند که این ریسک ها مواردی را به کودک آموزش میدهد، میشود تجربه. از حدود یک و نیم سالگی کم کم والدین شروع به آموزش دادن میکنند مثلا خودش غذا بخورد، راه برود، اینکه چه کاری خوب است چه کاری بد است و... تمامی این موارد کودک را از حالت کودک طبیعی به کودک سازگار تبدیل میکند. والد: کم کم والدین، درون کودک نهادینه میشود. انگار والد، درونِ ذهن کودک به او میگوید چه کاری انجام دهد چه کار انجام ندهد و این موارد را با حالت های حسی هیجانی به او منتقل میشود. مثلا اگر زمانی مادری به فرزندش بگوید: دست نزنی به آن وسیله ، خطرناکه. اگر این کار را بکنی دیگه دوستت ندارم. وقتی مادر این مدلی با کودک رفتار میکند، کودکی که هیچ ذهنیتی از دنیا ندارد و خوب و بد را تشخیص نمیدهد، در ذهنش حک میشود که آدم بدی است چون کاری را انجام داده است که باعث طرد شدن از مادرش شده و این حس را میگیرد که من بچه بدی هستم. کم کم وقتی این کار تکرار میشود و والدین با کودک فقط با حالت عصبانیت، طرد کردن، تو خوب نیستی، تو کافی نیستی و... برخورد کنند کم کم درون بچه این حالت نهادینه میشود که فرد بدی است. به این حالت، حالت والد میگویند. والدی که ما را کنترل میکند یا سرزنش میکند، چون مشغول تربیت کردن ما است و میگوید چه چیزی درست است، چه چیزی غلط. این همان وجدان درونی ماست که تحت تربیت، خوب و بد را قضاوت میکند. بالغ: حالت دیگه ای که از تولد برای ما ایجاد میشود و تا بزرگسالی ادامه پیدا میکند، حالت بالغ است. بالغ حالتی است که همه مسائل را میسنجد، کاملا بر اساس عقل و منطق، درست و غلط را نگاه میکند. مثلا والد میگوید: به بخاری دست نزنی خطر داره، ولی بالغ میگوید: بزار دست بزنم ببینم واقعا خطرناکه؟ و حرف دیگران را میسنجد که آیا درست است یا غلط. بعد ممکن است پی ببرد که درست بوده یا حتی غلط بوده، یعنی حرف مامانم دروغ بود. همین الان که مشغول مطالعه هستید در حالت بالغ خودتان هستید چون کاملا از سر عقل و منطق و بدون هیچ هیجانی این کار را انجام میدهید. نکته: بهترین حالت این است که هر دو نفر با حالت بالغ شان با یکدیگر رفتار کنند. این مدل رفتار، رها از افکار است، یعنی بدون اینکه یکدیگر را با افکار غلط قضاوت کنیم. خب تا اینجا با حالت های درون آشنا شدید و فعلا اینها را کنار میگذارم، چون در آینده کلی تحول و تغییر در درون ما ایجاد میشود. در پست بعدی، به انواع والد و کودک میپردازیم.

زرسالاران یهودی و پارسی، استعمار بریتانیا و ایران، پلوتوکراسی (پلوتوس= ثروت) و اُلیگارشی (گروهک اقلیت سالاری) یهود بخش نهم
نکته دیگری را که باید متذکر شوم نوع نگاه کتاب حاضر به فرایند پیدایش و تکویـن تمدن جدید غرب است. نگارنده این فرایند را تنها از زاویه پیوند آن با تکاپوی کانونهـای مـاوراء بحـار و مستعمراتی مورد توجه قرار داده و تنها به آن ابعادی توجه داشته کـه در چارچوب موضوع کتاب تأکید بر آن را ضرور دانسته است. ایـن امـر در مـورد جایگـاه الیگارشی یهودی در تکوین تمدن جدید غرب نیز صـادق است. سـومبارت در آغـاز کتـاب خـود، یهودیان و سرمایه داری جدید، مینویسد: در یک مطالعه تخصصی نظیر این کتاب، تــأثیر یـهودیان ممکـن است بیـش از آنچـه درواقع بوده بنظر آید. این در ِ ذات چنین مطالعاتی است که به پدیده تنها از یک زاویـه نگریسته میشود. اگر ما درباره تأثیر ابداعات فنی در حیــات اقتصـادی جدیـد نـیز تحقیـق میکردیم مسئله همینگونه جلوه میکرد. در یک تک نگاری، نقش موضوع بیش از جایگاه واقعی آن بنظر میرسد... بدون تردید، هزار و یک عامل به پیدایش نظـام اقتصـادی دوران ما یاری رسانیده است. بدون کشف آمریکا و ذخایر نقره آن، بدون ابداعات مکانیکی دانــش فنی، بدون مختصات قومی ملتهای جدید اروپا و تحولات آن پیدایش کاپیتالیســم جدیـد همانقدر غیرممکن بود که بدون یهودیان. در تــاریخ طولانـی ظـهور سـرمایه داری تـأثیر یهودیان تنها یک فصل است. معهذا، این فصلی چنان مهم است که بدون آن نمیتوان فرایند فــوق را در تمـامی هیئت و منظر آن شناخت. این فصل در ایران به دلایلی مورد غفلت و کم توجهی بــوده است. شناخت ما از تاریخ غرب عموما از طریق ترجمــه اسـت و اینگونـه متـون بیشـتر شامل کلیاتی است که به حوزه تاریخ نگاری آکادمیک و رسمی دنیای غــرب تعلـق دارد. متون تحقیقی و انتقادی در این عرصه کمتر به فارسی انتشار یافته اســت و ایـن امـر، و فقدان سنت مطالعه متون تخصصی به زبانهای خارجی در میان نخبگان فکری ایران، بر اندیشه سیاسی معاصر ایران تأثیرات مخربی برجای نهاده است. در بررسی تاریخ تکوین دنیای جدید غرب غفلت از نقش آن کانونهای مشخصی که زمام سیاسی و اقتصادی این فرایند را به دست داشته اند قطعــا گمراه کننده تـر اسـت تـا نادیده گرفتن بسیاری از عوامل دیگر. آیا به راستی تنها بر بنیاد تاریخ تحول دانش و فن و اندیشه و فرهنگ میتوان به تبیین فرایند پیدایش تمدن جدید غرب نشست بی آنکــه مدیران و سرمایه گذاران اصلی این تکاپو و منشاء سرمایه و اهداف آنان را شناخت؟ و بــه راستی آیا بدون سیلان ثروتی که از طریق تاراج ماوراء بحار به محدوده های کـوچکـی از قاره اروپا سرازیر شد چنین شکوفایی در دانــش و فـن و اندیشـه امکـانپذیـر بـود؟ مـا ایرانیان از رنسانس بسیار میدانیم ولی خاندان مدیچـی و سـایر کانونهـای سیاسی و تجاری و مالی اروپای آن عصر، یعنی جاعلان و حاملان فرهنـگ رنسـانس، را کمـتر میشناسیم. این رشته سر دراز دارد و از تاریخ پنج سده اخیر نمونه های فراوان میتوان ذکر کرد ما آلفرد نوبل، بنیانگذار جایزه نوبل، را خوب میشناسیم ولی کمتر میدانیم که خانواده نوبل مالکان منابع نفت بادکوبه بودند، در انزلی و رشت دفتر داشتند و سپس چاههای نفت خود را به روچیلدها فروختند. این میراث سپس به سر مارکوس ساموئل (لرد برستد)، زرسالار نامدار یهودی و بنیانگذار و اولین رئیس مجتمع نفتی رویـال داچ شل، انتقال یافت. گاگلیلمو مارکونی را به عنوان مخترع تلگراف بیسیم میشناسیم ولی از گادفری اسحاق (ایـزاک) یـهودی، رئیـس کمپـانی مـارکونی، تـاریخ ایـن مجتمـع انگلیسی- آمریکایی، پیوند آن با فرایندهای آشکار و پنهان سیاسی و وضــع امروزیـن آن هیچ نمیدانیم. گویا پدیده مــارکونی تنـها یک چـهره دارد و آن مـارکونی دانشـمند و مخترع است. و نیز نمیدانیم که برادر این گادفری اسحاق، به نـام سـر روفـوس اسـحاق (لرد ریدینگ) نایب السلطنه هند در زمان کودتــای ١٢٩٩ بـود و در کنار سر فیلیپ ساسون، وینستون چرچیل و ادوین مونتاگ از عوامل اصلی صعود رضاخان به قدرت در دولت بریتانیا بود. این شناخت یکسویه امروزه نیز ادامه دارد. ما سر آیزایا برلین را خوب میشناســیم و با شور و اشتیاق آثار او را به فارسی ترجمه میکنیم یا میخوانیم ولی نمیدانیم که ایــن اندیشه پرداز نامدار یهودی معاصر داماد خاندان گوئنزبرگ و دوست لرد ویکتــور روچیلـد بود. گوئنزبرگهـا از اعضـای برجسـته الیگارشـی یـهودی مسـتقر در روسـیه تـزاری، از بانک داران درجه اول این ســرزمین، خویشـاوند دو خـاندان زرسـالار ساسـون و هـرش و شریک یاکوب پولیاکوف بودند. و نیز نمیدانیم که ساسونهای یهودی از مالکین اصلی بانک شاهنشاهی ایران و انگلیس و پولیاکوف های یهودی مالکین بانک استقراضی ایران و روسیه بودند. یعنی این دو بانک نامدار، که در تاریخ نگاری رسمی ما دو نهاد متعــارض و نمادی از ستیز دو قدرت استعماری انگلیس و روسیه در ایران وانمود میگردنــد، هـر دو به یک کانون تعلق داشتند! اشتباه نشود. سخن نگارنده این نیست که نباید اندیشه آیزایا برلین را شناخت یا باید صاحب این اندیشه را به جرم تعلق به الیگارشی یهودی تکفیر کرد. سخن ایـن است که اگر قرار است آیزایا برلین اندیشــه پـرداز را بشناسـیم بـاید او را در تمـامی هیئـت و منظرش بشناسیم. آیزایا برلین در خلاء نروئیده و در سطور نانوشـته کلامـش پیـامی مستتر است که شاید با شناخت پیوندهای او بهتر درک شود. و در ابعادی عامتر، سخن نگارنده تکفیر غرب جدید به گناه جایگاه برجسـته الیگارشی یـهودی در آن نیست. سخن بر سر شناختی است جامع زیرا تنها چنین شناختی است کـه میتوانـد اندیشـه سیاسی ما را بارور کند، به ما غنای فکری و درایت کافی عطا نماید و کمیت و کیفیت مباحث مطروحه نظری را از سطح دوران ناصری و مشروطه فراتـر بـرد. غرب شناسی خلاء بزرگ و نیاز مبرم اندیشه سیاسی ماست و تنها از این طریق است کـه میتوان از حصار تنگ دو گزینه ای تکفیر یا تقدیس غرب به مرزهای جدید و عقلایی گذر کرد. در جایی از کتاب حاضر از جرج واشنگتن سخن گفته ام و بلافاصله از بـردگـان فـراوان و املاک پهناور او و همسرش یاد کرده ام. نه به این دلیل که رندانه واشنگتن و بــه تبـع او انقلاب آمریکا را تقبیح کنم، بلکه به این دلیل که تصویـری واقعـی بـه دسـت دهـم تـا تصویر آرمانی امروزیـن ایرانیان از یـک انقلابی بـر او حمل نشود. ایـن شـناخت واقعگرایانه از جرج واشنگتن به معنای دریافت تصویری واقعگرایانه از انقلاب آمریکا، رهبران، نیروهای محرکه و پیام آن است.

فاطیما بخش دهم
در منابع غیر معتبر بدون ارائه هیچ سندی به دروغ گفته شده که: اسم فاطیما بخاطر اینکه یکی از سرداران پرتقالی با یکی از دختران اعراب ازدواج میکند و آن دختر مسیحی میشود و به همین خاطر به احترام آن دختر اسم شهر را فاطیما میگذارند، باید بگم که سرداران پرتغالی یهودی بودند و نه مسیحی. این از این. اما اینکه به دروغ ادعا میکنند: آن خانم خودش را بانوی تسبیح معرفی کرد و اینا ربطش دادند به تسبیح حضرت فاطمه دختر پیامبر! در حالیکه هیچ وقت لقب دختر پیامبر بانوی تسبیح نبود اما دقیقا یکی از القاب مریم باکره در مسیحیت بانوی تسبیح بود و برمیگردد به قرن دوازدهم میلادی که تجسمی از مریم به یکی از افراد مسیحی (قدیس دومینیک) ظاهر میشود و تسبیحی را به آن یاد میدهد و از آنوقت یکی از القاب مریم میشود بانوی تسبیح؛ میتوانید کلمه lady of rosary را جستجو کنید. حالا بماند که خود تسبیح یا rosary به قرن سوم و چهارم میلادی برمیگردد... اینم دروغ بزرگتری هستش، چون به روباه گفتند شاهدت کو؟ گفت این دُم من شاهد است، اولاً اینکه بانو برنادت و بانو دومنینیک قدیسه نبودند، بلکه قدیسه تراشی شده، هیچکدوم اینها هم ادعا نکردند که مریم مقدس را دیده باشند، برنادت هم که در طی ۲۰ سال مکرر میگفته خانمی نورانی بصورت آدم کوتوله با وی ۱۶ نوبت دیدار کرده، و هیچ پیامی هم نداده، بلکه مطالبی رو بهش گفته که جنبه خصوصی داشته، البته همان هایی که جسد پوسیده و خشکیده برنادت را مومیایی کردند، و بعد علتش را ترسناک بودنه جنازه عنوان کردند، و بعد به دروغ فریاد معجزه و کرامت بلند کردند و هوار هوار کردند، و همانهایی که به دروغ عیسی پیامبر خدا را پسر خدا خطاب کردند و حیا نکردند، همانهایی که از چنین دروغ های بزرگی پروا نکردند، چنین دروغ و قدیسه سازی، و غصب حقایق به نفع خود نیز پروا نمیکنند، حتی به دروغ گفتند: آدم زنده وکیل وصی نمیخواد چون لوسیا دختر بزرگتر تا سال ۲۰۰۵ زنده بود و تو کتاب خاطراتش هم عنوان کرد که آن خانم، مریم باکره بود و میگوید قبل از آن هم چندین بار فرشته‌ای به نام فرشته صلح در همان جا به ما حاضر شد و به ما وعده ظهور بانوی تسبیح را میداد و دعاهایی با شروع‌های به نام پدر، پسر، روح القدس به ما یاد داد و از ما میخواست که بنام عیسی قربانی و کفاره بدیم... عزیزم، شما یا نمیفهمی؟ یا خودت رو به نفهمی میزنی؟ سال ۲۰۰۵ یعنی عصر ارتباطات، کو مستند لوسیا که چنین حرفهای کفرآمیز زده باشد؟ لوسیا طی ۸۰ سال سکوت کرد چون در محیط خفقان بود و طی این ۸۰ سال تمام نامه ها و پیامهایش در سانسور یهود و کابالا زندانی بود، بعد شما به کتابی اشاره میکنی که توسط شخصی لائیک نوشته شده؟ حالا شما این وسط پرتقال فروش را پیدا کن (همه این مطالب را شما میتوانید در سایت‌هایی مثل تبیان و پرسمان که سایت‌های داخلی معتبر برای شیعه هست رو شروع کنید، چون منابعی هست که با تحقیق براتون روشن میشه، بزرگترین منبع هم عقل هست) در ضمن اینکه دروغه که: مریم مادر عیسی مسیح لقب‌های زیادی دارد و همگی هم برمی‌گردند به همین تجسم هایی که در طول تاریخ به افراد مختلف ظاهر شدند و بانوی تسبیح هم یکی از این القاب هست. بگذریم، در مدح و سنای بانوی دو عالم صدیقه کبری هر چقدر بنویسند کمه و این کتاب ایرانی هم خیلی قشنگ سرگذشت زندگی ایشون رو بیان میکنه و با نهایت احترام به یکی از برترین بانوان اسلام از اول خلقت تا به آخر، مریم مقدس که سلام خدا بر او باد، اثبات میکنه که شهر فاطیما در پرتغال و شخص نورانی دیده شده خانم فاطمه زهرا (س) هستند، اما ایکاش کیفیت عکسهایی که از سندها و نقل شدها بار گرفته شده بیشتر باشه چون اصلاً کیفیتش خوب نیست، متاسفانه مستندی هم که ساخته شد در آن شاهد کم کاری و کوتاهی زیادی هستیم، ایکاش بانیان این امر تخصص و تعهد را همزمان و در کنار هم داشتند.

مستند شنود بخش ۱۱
بِسْمِ الله الر َّحْمنِ الر َّحِیم، فصل اول قسمت سوم: آقا صادق: این دغدغه آخر منو که دم موت فکر مردم بودم از من خریدن. حضرت عزر ائیل به من اشاره کرد گفت برمیگردم. گفت برمیگردم و رفت سمت راست. آقا امینی خواه: یعنی الان نمیبرمت یه وقت دیگه ای میام؟ آقا صادق: آره، یه وقت و یک تایمی (مهلت) بهت میدم. اینکه گفت برمیگردم، مثل اینکه مثلاً یه شخصی رو زیر آب نگه داشته باشی، سه چهار دقیقه بعد یک دفعه بیاریش رو آ ب. نفسش بند اومده. نفس آخرشه، یک دفعه بیاریش بالا. شروع کردم... مثل اینکه وزنه رفت کنار، این وزنه سنگین که جلو نفس منو گرفته بود، جلوی تپش قلب منو گرفته بود، جلوی نبض منو گرفته بود و نمیذاشت برم بالا، این وزنه رفت کنار. من یه دفعه مثل اینکه برگشتم به بدن خودم یا اون حالت بیدردی و بیحسی از من، برگشت به من. شروع کردم به شدت نفس زدن...(صدای نفس عمیق و بلند) اینجوری با این حالت شروع کردم نفس زدن و نفسم برگشت. خانمم فکر میکرد من خوابیدم مثلاً. خوابم برده دیگه و بیهوش شدم. چون هنوز نمرده بودم، هنوز زنده بودم. چشمامو یواش باز کردم دیدم اصلاً نمیتونم ببینم. ولی خانممو دیدم. گفتم خانم عزرائیل رو سینه ام بود، داشت جونمو میگرفت. گفت کو ؟ گفتم خانم عزرائیل رو سینم بود داشت جونمو میگرفت، همینجا بود. گفت کجا؟ گفتم بابا همینجا عزرائیل داشت منو میکشت، ندیدی؟ گفت نه! گفتم اینا، تا گفتم اینا اشاره کردم به سمت راستم که رفته بود، دیدم حضرت عزرائیل، همون پیرمرد از پشت سر.. آقا امینی خواه: حضرت عزرائیل رو هنوز بشکل پیرمرد میدیدی؟ آقا صادق: آره، از پشت سر، یقه (یقه که حالا من میگم نه) از پس گردنم با یه اشاره ای اینجوری، یک مرد خیلی درشت هیکلی رو گرفته بود و داشت میبرد سمت اون بالا. آقا امینی خواه: یه چیزی بگم، این پیرمرد بودن حضرت عزرائیل بمعنای این نیست که ما ملائکه پیر و جوان داریم. بمعنای اینه که اینها چون از عالم عقل هستن و نماد عقلانیت هستن، نماد خِرَد هستن، ما معمولا میگیم پیر خردمند. خردمند رو معمولا در یک پیر تصور میکنیم تا یک جوان. لذا این خردمندی اینها برای ما در قالب یک پیرمرده (آقای امینی خواه عالی بازش میکنه) آقا صادق: نه اصلاً هرکس یه جوری میگه. آقا امینی خواه: هرکسی متفاوته، چون در آینه قلب خودش حضرت عزرائیل جلوه میکنه. آقا صادق: آره برای هر شخصی یک جوری ظاهر میشه ولی من ایشون رو بشکل یک پیرمرد زیبا میدیدم و چندین بار ایشون رو دیدم و هر وقت که بدن من لرز میگرفت، عرق سرد میکردم، میفهمیدم که ایشون به من نزدیک شده، از کنار من رد شده، یا متوجه ایشون میشدم. و دیدم ایشون اون مرد درشت هیکل رو برد بالا. هی به خانمم نشون میدادم میگفتم: خانم اینا، اینو داره میبره، این مُرد. این مَرده مُرد. نگو من دیگه دیوارها رو نمیدیدم. من دیگه هیچ دیواری رو نمیدیدم. من داشتم تو اورژانس رو میدیدم ، که یک دیوار بین ما بود. در صورتی که اتاق من ایزوله بود. تنها تو اون اتاق بودم و خانمم در و دیوار رو میدید. هرچی هم نشونش میدادم فکر میکردم اینم داره میبینه. گفتم نگاه کن خانمش میگفت مَرده مُرده. بردش... خانمش پایین پاش وایستاده و میدونستم این مَرده چش شده. مَرده سکته کرده بود و بردش بالا. همین جور اون بنده خدا مَرده که داشت میمُرد ، خیلی بی اختیار دستاش آویزون و از کمر به پایینشو نمیدیدم مثل یک ستاره دنباله دار بود و مثل یه لباس سفید بلند تنش بود، یه همچین حالتی از نور بود. ولی سر و بدنش رو تا این جاهاشو میدیدم. آقا امینی خواه: یعنی انسان مومنی بود؟ آقا صادق: نه معمولی بود. آقا امینی خواه: با وضع خوبی داشت میرفت؟ آقا صادق: بد نبود. یعنی با وضع بدی نبود. با شادمانی نمیرفت. ولی بی اختیار، خیلی متعجب بود و من تعجبش رو حس میکردم. داشت بدن خودش، و زن و بچش رو میدید. آقا امینی خواه: این همون سکرات موته دیگه؟ آقا صادق: آره اصلاً نمیفهمید. آقا امینی خواه: فقط منگی رو توش میدیدی؟ آقا صادق: آره اصلاً متوجه نبود یکی داره میبردش. فکر کرد خودش داره میره یا بی وزنیه. آقا امینی خواه: چرا؟ مثلاً متعجب بود که من چرا تو همچین وضعیتی ام؟ آقا صادق: آره. خیلی آروم اونجور بردش بالا و آروم از بدنش دور میشد، هی مثلاً اینجوری بی اختیار میفهمید که دیگه اختیاری نداره، ولی پایین زنش رو میدید پایین پاشه. بدن خودش رو میدید، یا مثلاً همه رو میدید. پزشکا رو میدید. حتی من نگاش میکردم نمیدونم منو نمیدید متوجه من نبود. آقا امینی خواه: اون اعمال قدرتش رو داشت رو اون پیاده میکرد و اینم کامل پشت حضرت عزرائیل... آقا صادق: بی اختیار تسلیم تسلیم بود. هیچ اراده ای برای مقابله، تکان خوردن، حرکت و هیچی نداشت. و بردش بالا و همین جور میدید و دور شد، رفت تو اون نقطه ی نورانی. و بعد تا اون ته که رفت، به خانمم نشونش دادم گفتم: خانم بردش. آقا امینی خواه: بالا که میرفت کوچیک میشد؟ آقا صادق: کوچیک میشد. بعد دور شد، کامل دور شد و من تو عالم واقع اینو میدیدم. دیگه من نمرده بودم. این چشم من باز شده بود که میدیدم اینو. آقا امینی خواه: فقط همینو میدیدید؟ آقا صادق: من به خانمم گفتم نگاه کن خانومش داره گریه میکنه. خانمم دوید رفت بیرون. دید خانمش داره گریه میکنه. برگشت داخل گفت مَرده هیکلیه، فلان...؟ گفتم آره. من خانمم رو میدیدم رفت بالای تخت نگاه کرد. یواشکی این پرده رو زد کنار، مثل اینکه داشتن پرده رو میکشیدن. با پرده مریضا رو جدا کرده بودن، و یارو هنوز پرده ش بود هنوز کامل دورش نکشیده بودن. و حضرت عزرائیل رو من دیدم و مرگ یکی دیگه رو دیدم و گفته برمیگردم، از این وحشت رفتم توی عالم خلسه. حالا من دو تا فضا میگم. یه جای سیاه سیاه. اصلاً هیچی نمیفهمیدم. هیچی، توش هیچ معنایی نبود، هیچ مفهومی توش نبود. سیاه سیاه. آقا امینی خواه: شما اون صحنه ی سیاه رو میدیدی؟ آقا صادق: نه اصلاً کلاً مشاعرم از کار افتاد. هیچ نوع ادراکی نداشتم یعنی تعطیل تعطیل بودم. تو اون فضا دو تا بودن. آقا عمادی: مثل خواب دیگه؟ آقا صادق: مثل خواب عمیقی که هیچ نوع خوابی هم نمیبینی. هیچ حسی بهش نداری. هیچ اراده ای هم نداری. و من رفتم اون فضا. آقا امینی خواه: و این کما بود دوباره؟
آقا صادق: من نمیدونم چه فضایی توش بودم. آقا امینی خواه: نه شما که به کما نرفتی دیگه؟ آقا صادق: یک حالت سینوسی بود. میرفتم و میدیدم، برمیگشتم. به هوش میامدم ولی به هوش اومدنم اینجوری نبود که بتونم حرف بزنم. یا مثلاً خیلی محدود، فقط چیزایی که دیده بودم مثلاً چند روز آخری ها رو مثلاً، روزایی که دیگه خیلی بهتر شدم، روز هفتم هشتم به بعد رو میگفتم برام مینوشتن. یه جوری نبود که مثلاً خیلی حالم خوب باشه، نه. میفهمیدم که مثلاً اونورم. فردا صبحش شد یا پس فردا، اصلاً نمیدونم چه مدت زمانی گذشت بر سر من که متوجه شدم، یعنی به خودم اومدم، و مشاعرم کار کرد... ادامه دارد..

تحقیق و معرفی پنج گروه سری خطرناک که از قرن های پیش فعالیت میکنند، بخش هشتم
معرفی کتاب/ ایلومیناتی، سیزده خاندان تاجدار، سیزده خط خونین، جلد هشتم و آخرین جلد از مجموعه تاریخ فرهنگی قبیله‌ی لعنت است. محتوای این جلد به ایلومیناتی اختصاص داده شده تا معلوم شود منتهی‌الیه و آخرین پرده از نمایش چند هزار ساله به اجرا درمی‌آید تا همهٔ خشم و کین ابلیس و جنودش دربارهٔ انسان و انتقام از خلقت انسان بر صحنهٔ فراخ زمین، عینیّت یافته و دیده شود. ایلومیناتی، ظهور عملی و نظری خاستگاه شیطان و لژنشینان مجامع مخفی بی‌خدا در آخرالزّمان است؛ نظم نوین جهانی و سپس عصیان و آشوبی فراگیر، به امید دست‌یابی ابلیس به سلطه‌ای فراگیر در ابعاد جهانی. راز همهٔ فراز و فرودهای بزرگ در نقطه عطف های مهمّ تاریخ، در حال گذار و سرانجام تولّد تاریخ فردا را در همین امر باید جستجو کرد. با مطالعه و بررسی مجامع معرّفی شده در بخش‌های قبلی، همچون CFR، کمیسیون سه جانبه، بیلدربرگ‌ها و گروه‌های مختلف مجامع فراماسونری، این سؤال پیش می‌آید که خطّ مشیّ اصلی و مدیریت کلان این مجامع بظاهر متفرّق، توسط کدامیک از این مجامع، تنظیم و جامهٔ عمل میپوشد؟ سرانجام، رشتهٔ این همه به کجا منتهی میگردد؟ قبول این سخن صریح و بی‌پرده بر همگان آسان نیست! بی‌هیچ اغراق، سلسله‌جنبان این مجموعه، ابلیس ملعون است و فرامین و خاستگاهش از مسیر سایر شیاطین (اجنّهٔ شیطانی) و به مدد اقسام مختلف فنون جادویی و ارتباطات شیطانی، به بخش مهمّی از این مجامع وارد میشود. همین رشتهٔ اتّصالی، نوعی همسویی، همراهی و سرانجام مشارکت در جذب منافع و دفع موانع بین مجامع بظاهر متفرّق ایجاد میکند. به جز این، از کنار شورای حاکمهٔ ایلومیناتی نمیتوان براحتی گذشت؛ به عبارتی شاید حاصل جمع نظری و عملی این مجامع پرسابقه را بتوان در ایلومیناتی جستجو کرد؛ تشکیلاتی که برگزیده‌ترین اعضای بلند پایهٔ مجامع مهمّ سیاسی، اقتصادی، نظامی و رسانه‌ای را در خود گردآورده است. هدف اصلی و غایی این شبکه، با عناوینی، همچون نظم نوین جهان، حکومت واحد جهانی، دهکدهٔ جهان و… بیان میشود و سایر مجامع و حتّی ساکنان کاخ سفید، کاخ باکینگهام، کاخ الیزه، کاخ کرملین و حتّی سازمان‌های اطّلاعاتی امنیّتی، همچون CIA و پنتاگون و موساد و سرانجام سازمان‌های جهانی، بعنوان مجریان و عاملان تحقّق این هدف قابل شناسایی‌اند. در این کتاب با سیزده خاندان ایلومیناتی، نقش‌آفرینی زرسالاران یهودیان در جهان، فراماسونری در اروپا و ایران و برنامه‌ریزی این خاندان‌ برای فتح جهان معرفی گردیده.

مواد مخدر و انگلیسه عنگلیس بخش سوم
دولت انگلیس برای معتاد نمودن مردم و گسترش اعتیاد در ایران، ابتدا عوامل خود را مأمور نمود و این افراد با تبلیغ این که تریاک درمان تمامی دردهاست، مردم ایران را که در آنزمان به دلیل فقر و کمبود پزشک از بیماریها رنج میبردند، به این ماده مخدر معتاد نمودند. دیری نپائید که تریاک به عنوان یک داروی خانگی جای خود را در میان ایرانیان باز کرد و پس از مدتی دولت انگلیس اعلام کرد که سوخته‌ی تریاک را با قیمت مناسب از افرادی که از این ماده استفاده میکنند میخرد. بدین ترتیب عده‌ی بیشماری از افراد این مملکت به منظور کسب درآمد، تریاک را که به مقدار فراوان و به قیمت ارزان در دسترس بود میخریدند و پس از کشیدن، سوخته آن را به قیمت چند برابر میفروختند. بطوری که این شیوه جزء مشاغل روزانه بعضی افراد شده بود. اما زمانی که متوجه شدند،‌ عده‌ی زیادی گرفتار اعتیاد شده‌اند،این داد و ستد را متوقف کردند. دید حکومت وقت نسبت به تریاک به عنوان یک منبع درآمد بود و به مضرات و عواقب آن در اعتیاد و استمرار آن در دوره‌های بعد توجه‌ای نمیکرد تا جایی که روز بروز به تعداد معتادین افزوده می‌شد. مثلاً در سال ۱۳۱۴ شمسی تعداد معتادین به رقمی حدود ۵ میلیون نفر و نزدیک به ۷ درصد کل جمعیت ایران بالغ میشد.
تا قبل از سال ۱۳۰۰ شمسی خرید و فروش انواع مواد مخدر در ایران آزاد بود و از خارج نیز به عنوان دارو به ایران وارد میشد. دولت هیچگونه نظارتی بر تریاک نداشت. تا نیمه دوم قرن ۱۹ استعمال تریاک در ایران با آزادی صورت میگرفت و رواج کامل داشت. ولی به مرور زمان، آگاهی مردم از مضرات اعتیاد سبب شد تا اقدامات همه جانبه‌‌ای در این خصوص انجام پذیرد. فتوای علمای دینی در این زمان مبنی بر تحریم تریاک و هماهگی ادبا، شعرا و رسانه‌های گروهی آن دوره، مردم را به بسیج عمومی علیه اعتیاد تشویق کرد و آنگاه که مبارزه علیه اعتیاد با مشروطیت مقارن شد، لایحه تحدید تریاک برای اولین مرتبه در ایران به عنوان یک قانون از تصویب مجلس شورای ملی گذشت. سرانجام با دخالت و نظارت سازمان ملل، دولت ایران طی یک برنامه‌ی ده ساله اقدام به ریشه‌کن کردن تریاک نمود و وجود تمام مکان‌‌های عمومی استعمال تریاک را غیر قانونی اعلام کرد. اما عوارض ناشی از جنگ دوم جهانی و فشارهای اقتصادی، دولت را مجبور ساخت تا با در نظر گرفتن عایدات خود، دسترسی به تریاک را برای معتادین و مردم آزاد کند. نابسامانی‌های جنگ جهانی دوم و اشغال ایران به اعتیاد دامن زد تا این که بالاخره در سال ۱۳۳۴ شمسی مجدداً قانون منع کشت خشخاش به تصویب رسید و تریاک که از انحصارات وزارت دارایی بود، زیر نظر وزارت بهداری قرار گرفت. اما به دلیل کشت خشخاش و نیز سودآوری آن با وضع مالیات سنگین و نیز در انحصار دولت قرار داشتن آن، تحدیدهایی که به عمل آمده بود چندان اثر بخش نبود.

حدیث :
امام صادق علیه السلام درباره گفتار خداى عزوجل که مى فرماید: (ان ربک لبالمرصاد: همانا پروردگار تو در کمینگاه است ) فرمود: پلى بر صراط وجود دارد که هر بنده اى که ستمى نموده است از آن نمیتواند گذر کند.
حدیث :
امام باقر علیه السلام فرمود: زمانى که وفات پدرم امام سجاد علیه السلام فرا رسید مرا به سینه خود چسباند، سپس فرمود: اى پسر دلبندم ! تو را وصیت مى کنم به وصیتى که پدرم ابا عبدالله الحسین علیه السلام در هنگام حضور وفاتش به من وصیت نمود و فرمود که پدرش ‍ على علیه السلام این وصیت را به او فرموده است : اى پسر عزیزم ! بر حذر باش از ظلم کردن به کسى که در برابر تو هیچ یار و یاورى جز خدا نمى یابد.
حدیث :
امام صادق علیه السلام فرمود: امیرالمؤمنین علیه السلام فرموده است : کسى که از قصاص بترسد از ظلم کردن به مردم خوددارى میکند.

ارتباط اشتباه

مواظب ارتباطاتتون باشید ،گاهی یه ارتباط اشتباه، یه آدم اشتباه، یه فصل کامل زندگیتون رو خشک میکنه. اگه میخوای کنترل زندگیت رو در دست بگیری، روی ذهنت کار کن، ذهن، ذهن ذهن، این تنها چیزیه که باید کنترلش کنی. ذهن فرمان زندگی در دست ماست، ذهن هم قدرت جذب داره و هم قدرت دفع، دعا، نفرین، چشم زخم و... همه قدرت متافیزیکی ذهن در عالم مادّی و فیزیک هستش، پس باید تلاش کنیم که فرمان کنترل زندگی خودمون رو با ذهن مدیریت کنیم و باید حتماً بتونیم صاحب افکار خودمون بشیم.

ذهن فرمان زندگی، هدفمون سوخت، و اشتیاق انرژی برای حرکت در زندگیه، بدترین ورشکستی در دنیا و جهان هستی، از دست دادن اشتیاق یا نداشتن هدف هستش، اگر کسی تمام هستی خود را، به جز اشتیاق از دست بدهد، حتماً و قطعاً بازم میتواند دوباره به موفقیت دست پیدا کند. اما وای به وقتی که هدف یا اشتیاق نداشته باشیم، اونوقت میشیم مثل ماشینی که در تاریکیِ سوت و کورِ جاده بیرون شهر مونده، فقط باید انتظار بکشیم و به صدای زوزه گرگها گوش بدیم.

پروتکل یهود شماره۲:
از بین مردم افرادی کوتاه فکر و بی رأی را انتخاب خواهیم کرد، تا هرچه به آنها دستور بدهیم بدون چون و چرا اجرا نمایند. خیال نکنید که این تصریحات پوچ و بی اساس است، بخاطر داشته باشید، ما بودیم که زمینه را برای داروین Darwin و مارکس Marx و نیتچه Nietshche آماده ساختیم و به اصطلاح به آنها سر و سامان دادیم. روزنامه، یکی از بهترین و مهمترین وسیله نشر افکار ما است. روزنامه نگاری یکی از منابع سرشار فرهنگ است، ولی چون دولتها نتوانستند از آن بطور شایسته ای استفاده کنند سرانجام بدست ما افتاد، بوسیله آن توانستیم افکار خود را در اذهان مردم بگنجانیم و صدها کرور طلا و نقره جمع آوری نمائیم.

نماز بخش ۱۳
از حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت شده است که فرمودند: مراد از این نعمت در آیه شریفه: صراط الذین انعمت علیهم غیر المغضوب علیهم ولا الضالین، ثروت و صحت بدن نیست، اگر چه مال و صحت بدن نیز از نعمتهای خدا است. زیرا این نعمت را
خداوند به کفّار و فسّاق هم میدهد. بلکه شما مأمور شده اید دعا کنید که خداوند شما را به راه راست هدایت کند، یعنی راه کسانی که خداوند نعمت ایمان و تصدیق پیغمبر (صلی الله علیه و آله وسلم) و نعمت ولایت و دوستی محمد و آل محمد (علیهم السلام) که طیب و پاکیزه هستند و اصحاب خاص ائمه (علیه السلام) که برگزیده هستند و بوسیله تقیه که خود نعمتی است دین خود را حفظ نمودند، به آنها عطا فرموده است. بر وفق حدیث: المصلی یناجی ربه: نمازگزار با پروردگارش مناجات میکند. مناجات از باب مفاعله است و باید از سوی طرفین باشد تا مناجات محقق شود، یعنی خداوند باید توفیق دهد تا بنده بتواند با او نجوی کند.
هیچکسی به خویشتن ره نبرد بسوی او
بلکه به پای او رود هر که رود به کوی او
خداوند باید زبانی دهد که بتوان با او نجوا، و چشمی عطا کند که بتوان عظمت او را مشاهده کرد.
دیده ای وام کنم از تو به رویت نگرم
زانکه شایسته دیدار تو نبود نظرم

سلمان فارسی بخش ۴۵
مولاى اعلم: امام باقر (ع) فرمودند: وقتى على (ع) را با وضع نگران کننده اى براى بیعت مى بردند، در میان افرادى که این صحنه مظلومانه و دلخراش را مى دیدند، ابوذر و مقداد خواستند شمشیر به دست گرفته و عکس العمل تند نشان دهند، امّا چون آن مولاى مظلوم به جهت حفظ اساس اسلام، تن به قضا سپرده بود، کسى را به یارى نمیطلبید تا آتش فتنه مهار گردد. سلمان که همه جا در اطاعت محض بود و سکوت امام على علیه‌السلام را در جهت رعایت مصالح اسلام میدانست، عکس العمل تندى نشان نداد و فقط بیان کرد: مَولاىَ أعلَمُ بِما هُوَ فِیهِ: مولایم، بدانچه گرفتار است، آگاه تر است و تکلیف خود را بهتر میداند. و شاید در همینجا بود که خطاب به افراد سست عنصر و یا بى تفاوت فریاد زد: أما وَ اللهِ، حَیْثُ عَدَلتُم بها عَن أهلِ بَیْتِ نَبیّکُم لَیَطْعَمَنَّ [لَیَطْمَعُونَ] فِیْهَا الطُّلَقاءُ، وَ أبناءُ الطُّلقاءِ و نِساءُ الطُّلَقاءِ: بخدا سوگند، اگر با اینگونه رفتار خویش، از اهل بیت پیامبر (ص) عدول کنید، طعمه طُلقا یعنى آزاد شدگان به دست پیامبر در فتح مکّه و فرزندان طُلقا و زنان آنها قرار خواهید گرفت. به هر حال وضع دردناکى براى پیامبر اسلام و اصحابى که شاهد معارف وحى بودند و در رکاب رسول خدا (ص) براى معارف او جنگ و جهاد و فداکارى و جانبازى میکردند پیش آمد. در حقیقت آنها نمیتوانستند حقّ مسلّم جانشینى را نادیده بگیرند و سکوت کنند. بنابراین، طبق بیان امام صادق (ع) یک گروه دوازده نفرى از اصحاب زبده و والامقام، شش نفر از مهاجران و شش نفر از انصار، تصمیم گرفتند به مسجد رفته و خلیفه را از بالاى منبر به زیر آورند، امّا وقتى این موضوع را با حضرت على (ع) در میان گذاشتند، ایشان این طرح را نپذیرفت و آن را موجب قتل و خونریزى دانست، ولى آن حضرت توصیه کرد: آنها نزد خلیفه غاصب وقت (ابوبکر) رفته و آنچه را از پیامبر (ص) درباره خلافت شنیده اند را بیان کنند تا بهانه و عذرى براى کسى باقى نماند/ بحارالانوار، نفس الرحمن، الاحتجاج طبرسى

پس از مرگ نوشته لیون دیی قسمت دوم
معتقدین و منکرین عقاید مکنونه، ادیان: هر گاه فردی با یک توجه اجمالی ازمنه گذشته را در نظر آورده و آثار باقیه از ادیان منقرضه و عقاید از بین رفته را بخاطر آورد یک نوع تحیر فوق العاده و دواری در خود احساس می‌نماید و تعجب میکنند که فکر بشر تاکنون چه راههای پر پیچ و خمی را پیموده است ولی ظاهر است که پیشرفت اینگونه عقاید خیلی بتانی بوده و مطابق ادله تاریخی که در دست داریم اولین منشاء اینگونه عقاید در دخمه‌های تاریک هندوستان و معابد تحت الارضى مصر و نغب‌های معبد مانند رم و محل اجتماع و عبادتگاه‌های بسیار تاریک از منه سالفه بوده است پس از آن عقاید مذکور کم کم در محیط فشار آور و آموزشگاه‌ها نفوذ کرده و از صومعه‌ها بیرون آمده در فضای آزاد و آسمان روشن ظاهر گشته و بهر طرف پراکنده شده اند. یک امتحان مختصر و مقدماتی و یک مقایسه سطحی از عقاید و فرضیات گذشته ناگزیر ما را بشک و تردید می‌آورد. ولی هرگاه پردۀ درخشنده را که رموز بزرگ در پس آن مخفی گشته برداریم و داخل در حوزۀ مقدس مرام مذهبی گردیم با حقیقتی روبرو خواهیم شد که دارای اهمیتی بسی خطیر است. غرض از تفسیر‌های مادی و تشریفات مذهبی جلب تفکرات ملل بوده است. مذاهب قدیمه در پس پرده‌های مذکور با وجهه کلیه جدا گانه ظاهر میگشته اند و دارای حیثیتى بزرگ و شامخ و در عین حال علمی و فلسفی بوده اند تعلیمات ایشان دارای دو جنبه بوده یکی ظاهری و عمومی و دیگری باطنی وسری و جنبه اخیر مختص بطبقات مستعدی و لایقی بفرا گرفتن اسرار بوده است. همین جنبه نانی با کلیه شعب خود اخیراً در نتیجه مطالعات تدریجی و کشف نوشتجات بسیار مجدداً تأیید گردیده است و از آنوقت تیرگی‌ها و اختلافاتی که در قضایای مذهبی موجود بوده است از بین رفته و اصل حقیقت روشن و واضح گشته است اکنون شواهدی بدست آمده و گواهی میدهند که کلیه تعلیمات مذهبی سابق بیکدیگر مربوط و دارای اساس واحدی بوده اند و همان یک اصل است که عقلا و متفکرین هر دوره آنرا تعقیب نموده و در اعصار مختلفه با آن مربوط میگشته اند. کلیه مذاهب بزرگ دارای دو جنبه یا دو صورت بوده اند: یکی جنبه سطحی یا ظاهری و دیگری باطنی یا سری صورت باطن دارای معنی و مغز و صورت ظاهر دارای الفاظ و پوست بوده اند معنای حقیقی مذاهب در زیر فروعات و تعبیرات مادی مخفی شده است. کلیه مذاهب و ادیان از قبیل مذهب برهما در هندوستان، مذهب هرمتیسم در مصر، اصول تعدد خدایان در یونان و حتی خود عیسویت در بدو امر دارای این دو وجهه بوده اند کسی که فقط بمشاهده ظاهر مذهب اکتفا مینماید مثل شخصی است که لیاقت اخلاقی کسی را از روی ظاهر یا از لباس وی مقیاس گیرد. برای پی بردن بهر یک از مذاهب مذکور بایستی از مرام اصلی و عقاید متینی که موجب حقانیت آنهاست آگاه گردیم و از میان افسانه‌ها و عقاید هر یک حقایق را کشف نمائیم. در اینصورت میتوان بعقیده برجسته و تغییر ناپذیری پی برد و دانست که ادیان با اصولی ناقص و موقتی قدم بعرصه وجود گذارده و هر یک از آنها بفراخور وقت و محیط ظاهر گشته اند. امروزه در عصر ما تصورات دیگری در خصوص عالم انجام میگیرد که مطلقاً ظاهری و مادی است، علم جدید در نتیجه انکشافات خود بحدی رسیده است که بسیاری از حقایق را جمع نموده و از آنها قوانینی تنظیم نموده و از این رو نتایج محیر العقولی بدست آورده است ولی با این ترتیب نیل بمعلومات بالاتر و علل اولیه و حقیقت لا یتغیر برای او بهیچ وجه میسر نخواهد گشت بلکه علل قریبه نیز خود از نظر وی محو میگردند. دامنه نامرئی حیات وسیعتر از آنست که حواس ما احساس میکنند و حقیقت امر را شناخته و فقط باثرات آن پی می‌بریم. طرز مشاهده و عمل در عهد قدیم بکلی با امروز متفاوت بوده است. عقلای شرق و یونان گر چه از مشاهده ظاهر طبیعت روگردان نبوده اند ولی مطالعات ایشان بیشتر و مخصوصاً در باطن طبیعت یعنی در روح بوده و اصول ثابته را از مطالعه قوای باطنی روح کشف مینمودند، روح بجهت آنها بمنزله کتابی بود که در آن کلیه حقایق و قوانین را بحروف ریزی مشاهده کرده و بواسطه ذکاء فطری و مطالعات عمیق خود بدرجه میرسیدند که بمسبب الاسباب و اصل پیدایش حیات پی میبردند و همانا عقل وادراک و ذوق سرشار ایشان بود که اصل وسبب انتظام و اتحاد طبیعت را برای آنها روشن میساخت بهمان قسم که مطالعات روحی حل بسیاری از مسائل حیاتی را برای آنها سهل مینمود. دانشمندان مذکور معتقد بودند که روح واقع است بین دو عالم: یکی ظاهری و مادی و دیگری مخفی و معنوی و از برای کسب معلومات، دخول در هر یک از عوالم و مشاهده آثار هر یک از آنها را برای خود بهترین وسیله تکمیل خود می‌پنداشتند و میگفتند که هر قدر درجه تصفیه روح بیشتر باشد انوار حقیقت بیشتر بوی خواهند تابید. و نیز چنین معتقد بودند که نه فقط ادراک وتعقل ناظر و هادی اعمال ما می‌باشد بلکه وسایل بسیار مطمئنی نیز هستند که حقیقت بتوسط آنها کشف میگردد.

زرسالاران یهودی و پارسی، استعمار بریتانیا و ایران، پلوتوکراسی (پلوتوس= ثروت) و اُلیگارشی (گروهک اقلیت سالاری) یهود بخش هشتم
بلونت همچنین در نامه خود نوشته: لازم نمیدانم به شما یادآوری کنم که نخستین اقدام تجاوزکارانه انگلیس علیه امپراتوری عثمانی به ابتکار دیزراییلی، اولیـن وزیـر یـهودی ما، صـورت گرفت؛ زمانیکه او پس از به دست آوردن کنترل کانال سوئز از طریق اسـماعیل پاشـا در سـال عثمانی را در مسئله تصرف قبرس فریب داد. و بخاطر فشار روچیلدها و گاشنها بر دولت گلادستون بود که مصر اشغال شد. تمــامی اقدامات منحطی که در واپسین سالهای حکومت ملکه ویکتوریا در حــوادث آفریقـای جنوبی رخ نمود، همه در توطئه های مالی ریشه داشـت کـه بطـور عمـده از یـهودیان سرچشمه میگرفت. این انحطاط اخلاقی در تمامی طبقــات انگلیـس، از بـالاترین تـا پایینترین طبقات، رواج یافت و در زیر فشار ناعادلانه ثروت انــدوزی حریصانـه تمـامی مرزهای میان حق و باطل در اندیشه مردم ما محو شد. این شالوده ریزی عظیم، کـه در سرشت خود کاملا غیر انگلیسی بود، بر هر دو حزب سیاسی در دولت ما اثر گذاشت و دگـرگونـی را در حیـات اجتمـاعی مـا سـبب شـد و بسـتری را فراهـم سـاخت بـرای گرایش هایی هنوز فرومایه تر و ناستوده تر در سیاست خارجی ما که در پنج سال گذشـته در دوران زمامداری آقای اسکوئیت شاهد آن بوده ایم. مفید اسـت متذکر شـوم کـه در ترکیب این دولت دو یهودی حضور دارند و سر ادوارد گری، که در رأس وزارت خارجه است، آموزش سیاسی خود را به لرد روزبری مدیون است که از طریق روابط خانوادگی پیوندی نزدیک با روچیلدها دارد و تمامی سیاست خارجی او مبتنی بر ملاحظـات مالی است... چه انبوهی از فریب، دروغگویی و فساد مالی در پارلمان کنونی ما دیده میشود. نمیدانم آیا شما در هند ماجرای ننگین آنچه را که در اینجا رسوایی مارکونی خوانده میشود دنبال میکنید یا نه؟ در زمانه من هیچ چیز روشنتر از این ماجرا نزول شرف را در حیات اجتماعی ما آشکار نمیکند. این ماجرا به آشکارترین شکل نشان میدهد که سیاستمداران ما تا چه اندازه به خاطر ارزشهای نازل مالی سقوط میکنند؛ و ابعـادی را
که اخلاق بازار بورس جایگزین اخلاق کهن تر تجارت شده و فراتر از همه میزان آفت دار دارودسته بیگانه سرمایه داران مالی یهودی را، که مجلس عوام ما را بــه چنـگ خـود گرفته اند، روشن میکند. تنها این نیست که امروزه دو یهودی در کابینه ما حضور دارند، بلکه تقریبا تمامی وزرای ما انسانهای نیازمندی هستند که از طریق زنجیرهـای قیـود شخصی به آنها وابسته اند یا از آنان پیروی میکنند و لذا نمیتوانند مخالفت خــود را بـا
سست اخلاقی همکارانشان بیان کنند حتی زمانیکه از عمل خویش شرمسارند... آنچه گفتم، بنظرم، کافی است تا نشان دهد که انگلستان امروز، از زاویــه نگرش اخلاقی آن، انگلستان چهل یا پنجاه سال پیش نیست اندیشه شرافت، که نمک زندگی اجتماعی است، بهمراه از میان رفتن طبقه حاکمه کهن اشرافی از میان رفته که بـه رغم همه خودخواهیها و خشونتش حداقل دارای کرامـت فـردی و شـهامت اخلاقی بـود. دمکراسی جدید بویی از چنین احساسات شرافتمندانه ای نــبرده و بـه علـت فقـدان آن است که مانند یک راهزن حرفه ای خود را به بالاترین پیشنهاد دهنده میفروشد. امروزه امپراتوری بریتانیا نه بوسیله انگلیسیان و طبق اصول انگلیسی یا حتی بخاطر منافع انگلیسی، بلکه بوسیله یک دارودسته اشرار بین المللی اداره میشود کــه تمامی حیات اجتماعی ما را به فساد کشیدند و پول تنها خدای آنان است... انگلستان بعنوان یک ملت، با تمامی آرمانهای کهن آن و به سان سایر ملتهای مسیحی، دیگر مرده است... با واژگان آن روز نگارنده، این نیرو چیزی نبود جز کانونهای صهیونیستی که زمـام آن بدست خاندانهای مقتدر یهودی چون روچیلدهاست. میگویم با واژگـان آن روز، زیرا امروزه چنین جایگاهی را برای صهیونیسم قایل نیستم و آن را تنها یکی از تجلیات نظری و سیاسی پدیده عامی میدانم که زرسالاری یهودی نام دارد. در این باره در جلد سوم توضیح کافی خواهم داد. در همین چارچوب بود که نقش مجتمع رویال داچ شـل را، بعنوان یک قدرت نفتی مستقل و رقیب با کمپانی نفت انگلیس و ایران (بریتیش پترولیوم بعدی) و کمپانیهای نفتی آمریکایی، در تحـولات سـالهای پـس از شـهریور ١٣٢٠ در ایران مورد توجه قرار دادم؛ مجتمعی که امروزه نیز، چون آن زمان، بعنوان یکی از مهمترین موسسات اقتصادی متعلق به الیگارشی یهودی شناخته میشود. در دوران پس از تدوین کتاب فوق، بخشی از اوقات اینجانب مصروف یافتن منابعی شد که میتوانست تصویری روشن، گویا و مشخص از ترکیب و تکاپــوی ایـن کـانون بـه دست دهد. ابتدا تلاشم معطوف به شناخت الیگارشی پارسی و نقـش آن در تحـولات دوران قاجاریه و پهلوی بود. این کانونی متنفذ و به شکلی مرموز و غیرعادی ناشناخته بود که به یقین باید حضور و ردپایی موثر در ایران میداشت. در پی آشنایی بیشـتر بـا این کانون پیوندهای آنرا با الیگارشی یهودی یافتم و دامنه تلاشم گسترده تر شد. در آغاز الیگارشی یهودی را تنها مجموعه ای همگون و متجانس از خاندانهای متنفذ میشناختم که در پیوند با بریتانیا و سایر قدرتهای استعماری غرب بطور عمده در سده نوزدهم یا حداکثر سده هیجدهم میلادی به اقتدار و ثروت دست یافتند. کــاوش بعـدی این تصویر را دگرگون کرد و به آن عمق تاریخی بیشتر بخشید. با امپراتوری ماوراء بحار اسپانیا و پرتغال آشنا شدم و نقش درجه اول یهودیان را در آن شناختم. سپس پیشینه این پیوند را دورتر یافتم و به جنگهای صلیبی و به ویژه جنگهای صلیبی شـبه جزیـره ایبری علیه دولتهای اسلامی این سرزمین بعنوان مبداء تکوین این اتحاد تـاریخی رسیدم. در این مقطع هنوز الیگارشی یهودی را پدیده ای متأخر میپنداشتم که منشاء آن بـه مشارکت محافل معینی از یهودیان در غارتگریهای صلیبی و ماوراء بحار میرسد و ایـن متمایز است با یهودیت بعنوان یک گروه قومی دینی. و حتی میان یــهودیان سـاکن سرزمینهای اسلامی و اروپای مسیحی در دوران پیش از سلطه جهانی غرب تمایز قـایل بودم. این واکنشی بود علیه کتب عامیانه و سطحی فراوانی که در این زمینه منتشر شده و عموما تصویری وهم آلود و آشفته به دست میدهند و تأثیری جز سلب اعتماد خواننده
از عیار علمی اینگونه مباحث ندارند. سرانجام توفیق بحث با دوست فرهیخته ای دسـت داد که با یهودیت آشنایی دارد. او به جدّ بر آن بود که بدون بررسی تاریخ کهن قوم یهود نمیتوان الیگارشی معاصر یهودی را شناخت. ایـن انگـیزه ای شـد بـرای کـاوش در عرصه ای بظاهر نامرتبط با تاریخ معاصر. حاصل، بخش دوم کتاب حاضر است با عنـوان یهودیت و الیگارشی یهودی. چنین بود که پژوهش حاضر شکل نهایی خود را یافت. در پیامد این راه دراز، سخن از توطئه یهود در میان نیست؛ سخن از نوع خاصی از جامعه انسانی است که در سده های نخست میلادی پدید شد. بـعبـارت دیگـر، قـوم یهود را نوع منحصر به فردی از جامعه انسانی یافته ام کـه مشـابهی بـرای آن نمیتـوان شناخت. این تنها جامعه بشری است که داوطلبانه از موطن جغرافیـایی خـود (سـرزمین فلسطین) خارج شد و کوچ نشینی را در پهنه جهانی آغاز کرد؛ در هر گوشـه ای از جـهان که اقتصاد آن را شکوفا یافت خیمه خود را برافراشت. این عدم تقید به سرزمین معین به وی تحرکی شگرف و مختصاتی خودویژه داد. این نوع منحصر به فرد از جامعــه بشـری از طریق ابداع سازمان سیاسی به شدت متمرکز و فرقه گونه خود خلاء عدم سکونت در یک محدوده معین جغرافیایی را مرتفع ساخت. از اینطریق طی قرون و اعصــار متمـادی در جوامع میزبان مستحیل نشد و انسجام و هویت و تداوم خـود را بـه شـکلی شـگرف حفظ کرد. این سازمان سیاسی بــر دو پایـه آرمانهـای مسـیحایی و احکـام شـرعی (هلاخه) استوار بود. اولی در اسطوره خاندان داوود تجلی یافت و دومــی در قـالب فقـه تلمودی مدون شد. اهمیت این ساختار در یهودیت تا بدانجاست که بدون آن از مفهومی بنام قوم یهود نمیتوان سخن گفت. دقیقا به این دلیل است کــه در نیمـه اول سـده نوزدهم نظریه پــردازان الیگارشی یـهودی موسـس مندلسـون و سـایر رهـبران جنبـش هاسکالا (روشنگری یهودی) را به دلیل دین خواندن یهودیت، خائن به ملت یــهود میدانستند. بدینسان، جهان وطنی و تکاپوی پنهان خصایص ذاتی این جامعه خودویــژه است و همین خصایص بقا و کامیابی آن را در طول ازمنه متمادی سبب شده است.

آیا جاسوسی حرفه‌ای مردانه است؟ زنان در این میان چه میکنند؟ معروف‌ترین زنان جاسوس چه کسانی بوده‌اند؟ چرا از زنان به عنوان مهره‌هایی برای جاسوسی استفاده میشود؟ اغلب با شنیدن واژه جاسوس، تصویر یک مرد در ذهن‌مان شکل میگیرد. حال آنکه در طول تاریخ کم نبوده‌اند زنانی که با انتقال محرمانه اطلاعات، سرنوشت جنگ‌ها و کشورها را دگرگون ساخته‌اند. استفاده از زنان برای جاسوسی دو دلیل عمده دارد: نخست آن که زنان سوء ظن کمتری را برمی‌انگیزند. برای نمونه، در طول جنگ جهانی دوم، احتمال اینکه مردان، برخلاف زنان فرانسوی توسط نازی‌ها مورد بازجویی قرار گیرند بسیار بالا بود. از همین روی، در آن دوره تعداد زنان جاسوس بطرز چشمگیری افزایش یافت و دوم اینکه زنان همواره قادر بودند با استفاده از جذابیت ظاهریشان مردان را فریب دهند و به فاش‌ساختن اطلاعات اغوا کنند. زنان جاسوس را باید به دو دسته جاسوس عادی و جاسوسی که به پرستو شهرت یافته‌اند. زنان جاسوس که از آنها تحت عنوان پرستو نام برده میشود، با استفاده از نقطه ضعف سیاستمداران و مقامات شهوتران، با بکارگیری حربه‌های جنسی، طرح سرویس‌ اطلاعاتی متبوعشان را پیاده میکردند. نگاهی به سوابق معروف‌ترین این پرستوها نشان میدهد که غالب آنها ریشه‌ای یهودی داشته و در خانواده‌هایی با نسب یهودی پرورش یافته‌اند. اینکه چه عاملی منجر به وجود پرستوهای بسیار از قوم یهود شده است خود نیاز به بحث مفصل و مستدل جداگانه دارد اما آنچه با توجه بشواهد تاریخی و مصداق‌ موجود میتوان گفت این است که جاسوسی و پرورش پرستو بسلاحی پنهان در دست این قوم تبدیل شده و هریک از افراد این جامعه نه چندان وسیع اما با نفوذ و هوشمند، بطور بالقوه توانایی تبدیل شدن به یک جاسوس یا پرستو را دارا هستند. جاسوسی زنان بعنوان دشمن درون، و هندیان باستان با استفاده از این واقعیت که حتی قوی‌ترین مردان هم ممکن است تسلیم جذابیت زنان ‌شوند، بکارگیری جاسوسان و عوامل زن را به حد اعلای خود رسانیده بودند. زنان بطور خاص در صف اول عملیات ضدجاسوسی شرکت داشتند. در زمان هند باستان، یهودیان جاسوس زن، جاسوسان خارجی را پس از شناسایی سیاه‌مست میکردند و به قتل میرساندند. در تاریخ چین نیز به جاسوسان زن اشاراتی شده است. در دوران بهار و پاییز چین، یعنی ۴۷۶ تا ۷۷۰ قبل از میلاد، حکومت وو در چین که اصالت یهودی داشت، حکومت همسایه خود، یعنی یو، را فتح کرد و پادشاه یو، گو جیان یهودی را به اسارت درآورد. گوجیان بمحض آزاد شدن بفکر انتقام افتاد. اما چون از نظر قوای نظامی توان رقابت با یو را نداشت نقشه‌ای برای تضعیف حکومت وو از داخل طرح‌ریزی کرد. بدین منظور، از وزیر خود خواست تا ده تن از زیباترین زنان را انتخاب کند، تا دو تن از آنها را به سرزمین وو بفرستند. این دو زن، جاسوسان تعلیم دیده‌ای بودند که هدف‌شان تشویق فوچای به گسترش منابع نظامی خود و شروع جنگ با کشور همسایه و ایجاد اختلاف میان او و وزیر ارشدش بود. وزیر فوراً از نقشه این دو آگاه شد و به پادشاه هشدار داد، اما فوچای اعتنایی نکرد. این دو زن بقدری توجه فوچای را از امور مملکت منحرف کردند که کشور دچار قطحی شد. سپس فوچای تحت تأثیر دو معشوقه‌ جاسوسش، جنگ با حکومت همسایه، کی را آغاز کرد. گو جیان نیز فرصت را غنیمت شمرد و پس از مدتها انتظار به وو حمله کرد و طی جنگی ۹ ساله وو را شکست داد. در پایان، فوچای که از نقشه آن دو زن آگاه شده بود پیش از خودکشی توانست یکی از آن دو را به قتل برساند، اما دیگری گریخت. نام این دو زن در افسانه‌های چین بعنوان وطن‌پرستان فداکار و زنانی که تاریخ چین را دگرگون ساختند جاودان ماند! در سال ۱۹۴۲ میلادی هم فرانکلین دلانو روزولت برای اطمینان از پیروزی در جنگ، نخستین آژانس جاسوسی آمریکا یعنی دفتر خدمات استراتژیک را تأسیس کرد و برای جذب نیرو فراخوان داد و زنان بسیاری برای به این فراخوان پاسخ مثبت دادند. زنان OSS پا بپای همکاران مردشان در مناطق جنگی به فعالیت پرداختند. جالبتر آنکه، تعدادی از آنها برای انجام عملیات خرابکارانه و زیر نظر گرفتن حرکت نیروهای دشمن، با چتر وارد قلمرو دشمن شدند. یکی از عوامل oss زنی به نام جولیا چایلد بود. او پس از کنار گذاشتن حرفه جاسوسی به نوشتن کتاب‌های آشپزی و اجرای برنامه‌های تلویزیونی روی آورد، بی‌آنکه کلامی درباره حرفه پیشینش به زبان بیاورد. جولیا چایلد، جاسوس سابق که پس از بازنشستگی به حرفه‌ مجری‌گری پرداخت یکی از تحلیلگران باسابقه اطلاعات آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA)، مری مک‌کارتی، به انتقال اطلاعات مربوط به برنامه نظارتی دولت بوش و زندان‌های مخفی خارج از کشور به روزنامه واشنگتن پست در سال ۲۰۰۶ میلادی محکوم شد. مک‌کارتی در پی این اقدام هم شغلش را از دست داد و هم حقوق خود را پس از ۲۰ سال کار کردن در فضای اطلاعاتی. او همواره ادعا کرده است که دولت بوش در این باره اشتباه کرده است. براساس اطلاعات منتشره در حجم گسترده‌ای از کتاب‌ که در سال‌های اخیر به چاپ رسیده‌، تا چند دهه پس از پایان جنگ جهانی دوم این شایعه مطرح شده بود که زنان در انجام مأموریت‌ خیلی سریع دستپاچه میشدند. بگفته ملیسا ماهل یکی از سران پیشین سیا، با اینکه ۴۰ درصد از نیروی کار سیا را در سال ۱۹۹۱ میلادی زنان تشکیل میدادند، تنها ۱۷ درصد از افسران عملیات زنان بودند. در سال ۱۹۹۶، ملیسا ماهل خود تا مدتها تلاش میکرد افسران مافوق خود در NSA را متقاعد کند تا به او اجازه دهند خالد شیخ محمد را در خیابان‌های قطر برباید. اما این اجازه به او داده نشد و NSA نقشه FBI را پیاده کرد و از دولت قطر رسماً درخواست کرد که این تروریست را دستگیر کنند و به آنان تحویل دهند، خالد محمد از این موضوع اطلاع یافت و دیگر دیده نشد تا سال ۲۰۰۱ میلادی پس از حادثه ۱۱ سپتامبر که باور دارند طراحی نقشه آن بر عهده او بوده است. بنا به گفته مقامات پنتاگون، محمد اکنون در گوآنتانامو زندانی است. تاریخ سراسر عبرت و عجایب است.

مستند شنود بخش دهم
آقا امینی خواه: رسیدیم به مرور اعمال و قضیه سوختن دخترتون که دلیلش چی بود. بازم توی مرور اعمال چیزهایی رو فهمیده بودید ربطشو به هم دیگه؟ آقا صادق: خیلی چیزا بود که من تو اعمالم میدیدم. خیلی از مطالبی بود که دیدم. اما یا یادم نمیاد یا این که خوب، یکسری شونو نمیتونم بگم ، شخصی بود. اما تنها چیزی که من دیدم این بود که خب خیلی سریع با من محاسبه شد. و اینکه من کتاب سه دقیقه در قیامت رو خونده بودم، و این که خیلی باهاش سخت تا کرده و خیلی بهش سخت گیری کرده بودن. مو رو از ماست کشیده بودن براش. البته خیلی سختم نه، در حدی که خودش تو دنیا سخت گیر بوده، هر چقدر نبخشیده، همون جا ازش نبخشیدن. آقا امینی خواه: سختگیر بود آقا مجید؟ آقا صادق: آقا مجید سخت گیر بود. مثلاً از دوستانشون پرسیدم، میگفت که مثلاً اگر یکی بهم یه تیکه ای مینداخت تو جمع، من تا یه چی کلفتتر بارش نمیکردم، راحت نمیتونستم بشینم. یا مثلاً یکی یه حرفی میزد، یا یه کاری میکرد، من باید تلافی میکردم. و میگفت مثلاً بدی هایی که در حقم کرده بودن تو ذهنم مونده بود، تا وقتی که این اتفاق براش افتاد. آقا امینی خواه: البته حالا یه وجهش هم، میتونه این باشه که به هر حال ایشون شهید بحساب میومد دیگه. به هر حال رتبه ی شهدا چون بالاتره، به حسب اقتضای اون رتبه ی بالاتر، مثل اینکه بگیم آقا کسی که کنکور دکترا میده با کنکور کارشناسی، کنکور دکترا سخت تره. به حساب اینکه رتبه ی دکترا از کارشناسی بالاتره. یه وجهش میتونه این باشه. یه وجهش هم میتونه این باشه که به هر حال تو روایات هم داریم که هر مدل که تا میکنی (یخافون سوء الحساب) رو تعبیر به این کردن. گفتن که سوءالحساب اگه با مردم داشته باشی، با توام... آقا صادق: یه چیزی که از کتاب سه دقیقه در قیامت درک کردم اینه که، خوب خیلی جاها ، آقا مجید بنده خدا، سختگیری بهش شده بود بخاطر اینکه خودش آدم سختگیری بود تو دنیا. یعنی به منم به دید شهید نگاه میکردن. منم حین مأموریت همچین اتفاقی برام افتاد. آقا امینی خواه: یعنی براتون محسوس بود اونجا که با شما ... آقا صادق: خیلی تحویلم میگرفتن. اینو از روزهای بعدش فهمیدم، نه لحظه حساب و کتاب، و خب اتفاقی که برای من افتاده، یک اتفاق خاص بود، یعنی این نبود که من به اثر مریضی معمولی اتفاق برام افتاده باشه، و اینو خودم درک میکردم. و خب رسیدم به ته. حالا هر جا یادم اومد دوباره میگم چه مروری بود، ولی دوست دارم اینجا، در این قسمت این تیکه رو بگم که من رسیدم به ته. لحظه ای که من اومدم بیمارستان رو بهم نشون دادن و بهم گفتن صفر. در مورد تو محاسبه کردیم هیچ چی برا خدا نداشتی، کاری که مخلص برای خدا انجام داده باشی، خالص برای خدا انجام داده باشی هیچی نداشتی. اینم مثلاً خدمتتون عرض کردم گفتم، اینکه آقای عبادی پنج میلیارد تومن به من پول داده گفته که برو مشهد خونه اقوام ما، هم برو عشق و حال و زیارتتو بکن، هم فقط برای من یه کمی زعفرون بیار. پنج میلیاردم بهم داده، چند ده هزار برابر قیمت اون زعفرون. بعد من میرم اونجا چقدر تحویلم میگیرن و چقدر هوامو دارن، و بعد چند روز اولش خوبم. بعد یه دفعه میرم با پنج میلیارد تومن شروع میکنم کار بیخود کردن، خرج یللی تللی میکنم، زیارت که هیچی نمیرم، بدتر اینکه بدنبال گند کاری هم میرم. حالا مأموریت اصلیم چی بوده؟ برم زعفران بگیرم بیام، کنارش یه زیارتم برم، مشهد گردی هم بکنم. ولی کلاً گرفتار فساد بشم تو مشهد. ده بار بیست بار صد بار هزار بار منو بگیرن ببرن کلانتری مشهد بگن: ایشون رفیق آقای عبادیه. حیثیت ایشون و ببرم. پنج میلیارد تومنم خرج کنم ، تایم سفرم تموم بشه برم گردوندند. الان منو آوردن جلوی آقای عبادی. آقای عبادی جلوی من نشسته، پنج میلیارد تومن شو که داده بود به من. خونه همه ی دوستاش رفتم، همه رو هم دزدی کردم، هیزی کردم، از رفیقاش دزدی کردم، آبروشو بردم، آبرو رفیقاشو بردم، بدترین کارایی که از دستم میومده انجام دادم، امّا الان نشستم جلوی آقای عبادی. آقای عبادی از من طلب داره، میگه که خب، زعفرون آوردی برام؟ اصلاً من یادم رفته بود که برای چی رفتم. ببین، من حاضر بودم توی اون تایم که منو آوردن جلوی عزرائیل، عزرائیل میگه که خب چی چی داری برای خدا؟ ۳۵ سال، ۴۰ سال عمر گرفتم از خدا اومدم تو دنیا، الان موقع رفتنه، چی داری برای خدا؟ این همه هوامو داشته، این همه آبرومو حفظ کرده، این همه بهم رزق و روزی و نعمت و سلامت، همه چی داده، به گرفتاریای بد دنیا مبتلام نکرده! آوردتم وسط حکومت شیعه. میتونست منو خیلی جای بد بندازه. بهترین نعمات دنیا که اهل بیت باشه هم، بهم داده. اسمم، پدرم، مادرم، اجدادم، توی نسل خوب منو قرار داده. همه چی رو برام مهیا کرده که بهترین باشم. الان همه جا آبرو و عزت منو خریده. حالا این همه هزینه کرده برام، بهم گفته چی میخوام ازت؟ یه کار کوچیک برای من انجام داده باشی برگردی. حالا من اومدم جلوی خدا، چیکار کردی برای خدا؟ حاضر بودم هزاران بار منو ته جهنم، جایی که خدا منو نبینه یواشکی میمردم، یه جایی ته جهنم منو بسوزونن، تو بدترین جای جهنم، اما جلو خدا نیام، خدا منو نبینه. شرمندگیش داشت دیوانه ام میکرد. که این همه خدا هواتو داشته چی کار کردی تو؟ چی داشتی برای خدا؟ بعد نگاه به اعمالم میکردم میگفتم فقط برای خودم بوده همش. هیچی نداشتم برای خدا. بعد یه گرد طلای منو میلیارد میخره. مثلاً مثل اینکه شما یه صابون تو هتل پیدا کردی، اینو ورداشتی آوردی جلو خدا، خدا میگیره ازت چقدر خوشحالم میشه، دستت درد نکنه برام این چیزی که (چرت و پرت هست به درد خدا که هیچی، خدا هیچی به دردش نمیخوره! خدا دردی نداره که بخواد به دردش بخوره) میخواد ثابت کنه به یاد خدا بودی، رفتم مثلاً یه آشغالی برداشتم آوردم! (ولی همین رو چون برای خدا بوده قبول کردند) آقا امینی خواه: مثل اینکه مداد و کاغذ دادی به بچت برات نقاشی کنه، برداشته مداد رو شکونده، کاغذا رو پاره کرده، براده های تراشش رو داده؟ آقا صادق: خیلی پایینتر! آقا امینی خواه: از اون کمتر حتی؟ آقا صادق: بعد حالا از اون کَمِت هم خیلی تشکر میکنه ازت. از اون هیچی که آوردی برای خدا که میلیارد براش پول خورده، مثلاً صد میلیارد داده بهت رفتی برگشتی، بهت داده که تو عشق کنی، بعد تو رفتی برای خدا صابون تو هتل رو برداشتی آوردی؟ آقا امینی خواه: تازه همونو بهت ده برابر برمیگردونه؟ آقا صادق: میلیارد میلیارد اونو از من خریده! میگه آقا دستت درد نکنه، چقدر خوشحال شده که اینو من براش آوردم. همون کار ریز. این شرمندگی منو بدبخت کرد. این شرمندگی در برابر خدا بدترین عذابه. برای شیعه، برای مسلمون. حاضر بودم... آقا امینی خواه: این سختترین عذاب قیامت رو گفتن این آیه است که: لا یکلمه الله و لا ینظر الیه. نه خدا باهاشون حرف نمیزنه، و نه بهشون نگاه میکنه. یعنی این بی توجهی و بی محلی خدا سختترین عذاب قیامته (گر سلامم را نمیگویی علیک، در جوابم لااقل دشنام ده) آقا صادق: سرمو انداختم پایین، دستامو جمع کردم جلوی عزرائیل، دستمو دراز کرده بودم که منو ببره دیگه! دیدم هیچی ندارم. خودم گفتم منو اینجوری ببری جلو خدا چی بگم؟ دستمو آروم جمع کردم تو سینم. هیچی نداشتم بگم. یه لحظه بخودم گفتم، یعنی تو دلم رد شد و ایشون شنید، حضرت عزرائیل شنید که: میشه منو برگردونی یه روز؟ من یه کار برا خدا انجام بدم ؟ یه زعفرونی که گفته بگیرم بیام. نه؟ برم لااقل بگم رفتم تعطیل بود. بگم من رفتم یه چیزی بهانه ای چیزی داشته باشم. آقا امینی خواه: لعلی أعمل صلحا فیما ترکت: برای اینکه یه کاری بکنم! آقا صادق: یه کار کوچیک برگردم انجام بدم. بعد پیش خودم گفتم خب مثلاً چیکار برای خدا میخوای بکنی؟ خدا که بابا الله الصمد، بی نیاز مطلقه! خدا اصلاً پول براش مهم نیست. آقا امینی خواه: به اهل بیتشم نیاز نداره. آقا صادق: هیچی نیاز نداره. برای خدا چیکار میخوای بکنی؟ من اون موقع تو اون تایم زنم سرطان داشت. تو بدترین حالت بود. یه دختر سه چهار ساله داشتم. یه پسر مثلاً دو سه ساله. اصلاً به ذهنم رسید که بگم آقا منو بخاطر زن و بچم نگه دار. چون اوج بدبختی و فلاکت من بود، اگه همچین حرفی رو تو ذهنم گفتم: خدا منو برای زن بچم برگردون؟ نمیدونم چی شد دغدغه ته دل من اومد بالا. پیش خدا گفتم خدا من هیچی نداشتم برای حکومت تو، برای امام زمانت. خانمم از سال ۸۱ سرطانش باز شروع شد، تا ۹۳ نگه داشتیش، من هیچ کاری برای تو نکردم. من قول داده بودم، من کار خودمو بکنم تو کار خودتو. من هیچ کاری برای امام زمانت نکردم. بذار برگردم گزارش این مأ موریتی که رفتم و برگشتم، اینو برای مسئولان بنویسم. یه خطر خیلی سنگینی حکومت امام زمانو تهدید میکنه. حالا تو ذهنم رد شد. نه اینکه این کار من ارزش داشت، برای خدا نه، اینکه اصلاً شاید تاثیر داشته باشه این گزارشم. خدا دغدغه منو خرید، خدا دوست داشت، که دردم درد مردم بود. دردم درد حکومت امام زمان بود، دردم درد این بود که یه خطری مردمو داره تهدید میکنه. این دغدغه منو خیلی خدا دوست داشت. آقا امینی خواه: میگه: فیه رجال یحبون أن یتطهروا والله یحب المطهرین: اینجا یه آدمایی که دوست دارن پاک باشن خدا اینها رو در زمرهی پاکان به حساب میاره و دوستشون داره. دوست دارن پاک باشن خدا همونجور که پاکان رو دوست داره، اینایی که دوست دارن پاک باشن رو هم دوست داره. یعنی آدم دوست داره برای امام زمان یه کاری بکنه، خدا در زمره اونایی که برای امام زمان کار کردن آدمو به حساب میاره و دوسش میداره. آقا صادق: من هیچ اعمالی نداشتم تا اون تایم. هرچی هم که فکر میکردم جمع کردم که صفر شد. برای خودم بود بیشتر. این دغدغه آخر منو که دم موت فکر مردم بودم از من خریدن. حضرت عزرائیل با انگشت به من اشاره کرد گفت برمیگردم. گفت برمیگردم رفت سمت راست. آقا امینی خواه: یعنی الان نمیبرمت یه وقت دیگه ای میام؟ آقا صادق: آره یه وقت، و یک تایمی بهت میدم! پایان قسمت ۲ فصل اول...

علی نامه بخش ۱۴
بعد گوینده داستان از زبان آن زن میگوید که وی به امام علی علیه‌السلام گفت: او را تو کشته ای خون را به خون بدل کن:
علی (ع) گفتش ای زن نکوتر شناس
به خون قیاسی مکن این قیاس / ۲۲۵ پ
بعد زن میگوید: من درم ندارم. و امام میگوید: برو از معاویه بگیر. و آن زن چنین میکند و امام دیت‌های ایشان را نزد شاه زنان یعنی شهربانو میفرستد و کشته را پس میدهد و از اینجا رابطه نام شهربانو و شاه زنان که شهرت دارد تأیید میشود:
دیت‌های ایشان گرفت آنزمان
فرستاد نزدیک شاه زنان
گرفت شهربانو، بدان عورتان
بداد آن دیت را، هم اندر زمان / ۲۲۶ ر
در جای دیگری از این منظومه پس از گزارش شکست سپاهیان معاویه، وقتی امام از احوال خویش و ماجراهای جنگ سخن میگوید، یک بار دیگر داستان کشته شدن هرمزان و برادرش را از زبان امام نقل میکند و عجیب است که امام از آنان به عنوان پیوندِ من (خویشاوند) یاد میکند و این تأکیدی است بر داستان ازدواج امام حسین (علیه السلام) با شهربانو، در این بخش تصریحی هم بنام برادر هرمزان شده که نامش بهمن بوده و به همراهی هرمزان که بضرورت شعر شاعر، آنرا بصورت هرمزد آورده است، در حال نماز، بر دست پسر عمر خطاب کشته شده است؛ اینک عین گفتار گوینده:
نه ابن عمر جست آزارِ من
و زین بیهده جست پیکار من؟
نه بس بودش آن بد که او کرده بود
که دو خون پیوند من خورده بود؟
چو شد در سرای حسین (ع) آنچنان
زکین عمر همچو دیوانگان
چو هرمزد و بهمن بد اندر نماز
و با کردگار جهان کرد راز
بکشت آن چنان مهتران را بزار
ابی جرم و بی حرمتِ کردگار / ۲۳۷ ر

جعل زن ستیز در شاهنامه فردوسی
شاهنامه فردوسی، آنجا که رودابه عاشق زال میشود:
چو بشنید رودابه آن گفتگوی
برافروخت و گلنارگون کرد روی
دلش گشت پرآتش از مهر زال
ازو دور شد خورد و آرام و هال
چو بگرفت جای خرد آرزوی
دگرگونه تر شد به آیین و خوی
بعد این قسمت جعلی الحاق شده:
چه نیکو سخن گفت آن رای زن
ز مردان مکن یاد در پیش زن
دل زن همان دیو را هست جای
ز گفتار باشند جوینده رای
که نه با سبک و سیاق شاهنامه، و نه با خلق و خوی فردوسی سنخیت دارد و از میان ۱۵ نسخه مختلف، تنها در نسخه شاهنامه ژول مول، الحاق شده. در دستنویس تصحیح خالقی نیز به این نکته اشاره شده.

مالک اشتر قسمت ۱۹
شورش علیه عثمان: مالک اشتر را از جمله شورشیان علیه عثمان و فرمانده معترضان کوفی دانسته اند. حتّی بعضی نام وی را جزو قاتلان عثمان ذکر کرده اند برخی محققین معتقدند که مالک در جریان مخالفت با سعید به جرگه مخالفان خلافت عثمان و طرفداران علی علیه‌السلام پیوست. البته ریشه‌های طرفداری مالک از علی علیه السلام به مدت‌ها قبل برمیگشت اما زمینه برای بروز آن تا اواخر خلافت عثمان ایجاد نشده بود. در زمانی که ابوموسی حاکم کوفه شد، این شهر اوضاع نسبتا آرامی یافت به دلیل اینکه وی مورد توافق قیام کنندگان و عثمان قرار گرفته بود، اما در این زمان در مصر با وجود اوضاعی همانند کوفه، بحران بیشتر حاکم بود، در شهر بصره نیز نارضایتی‌ها افزایش یافت. دلایل اصلی آن نیز حاکم شدن امویان بر گرده مسلمانان و بخشش‌های فوق العاده عثمان به خویشاوندان بود. روند این اقدامات در دوره دوم خلافت عثمان روز بروز گسترده تر میشد و در نهایت منجر به شورش و قیامی بزرگ و مهم در جامعه اسلامی شد. مصریان نقش مهمی در ارسال نیرو و محاصره خانه عثمان و ورود به منزل وی و کشتن او بر عهده داشتند، به همین علت از آنها در موقعیت‌های مختلف بعنوان قاتلان عثمان یاد شده است (جلال الدین عبدالرحمن بن ابی ابکر السیوطی، تاریخ الخلفاء، تحقیق محمد محیی الدین عبدالحمید، مصر مطبعة السعاده) با وجود این با توجه به ترکیب جمعیتی کوفه و سابقه بد حاکمان عثمان در این شهر و عوامل دیگری که ذکر آن گذشت، شماری از ناراضیان به رهبری مالک اشتر، زیدبن صوحان و زیادبن نضر به مدینه آمدند. مادلونگ معتقد است که مالک اشتر و هوادارانش مخالف بکارگیری خشونت علیه عثمان بودند و مالک، نظر علی علیه‌السلام و عایشه را در این زمینه مد نظر داشت، که این روایت صحیح و مطابق با واقعیت است. ابن شبه نمیری روایات متضادی را در مورد اقدامات مالک در محاصره عثمان در تاریخ مدینة المنوّره آورده است، از تناقضات در گفتارش دروغگویی او استنباط میشود که دروغگو کم حافظه و متناقض گوست. براساس یکی از این روایات، مالک میخواست عثمان را در داخل هودج‌ ام حبیبه گذاشته و از بند محاصره شورشیان برهاند. روایتی دیگر تأکید دارد که، مالک اشتر مانع عملی شدن اقدامات صفیه برای پراکنده کردن محاصره کنندگان شد. مادلونگ روایت اخیرالذکر را ساخته و پرداخته راویان عثمانی میداند. مالک از جمله مخالفان عثمان بود، هر چند شاید وی با شیوه اجرایی محاصره کنندگان موافق نبوده است، ولی از قتل عثمان راضی بوده و در سخنرانی‌ها و اشعارش قاتلان عثمان را ستوده و این کار را برای ابقاء دین لازم دانسته است. علی علیه السلام نیز اگرچه مخالف شیوه عملکرد شورشیان بود، ولی وی موافق اعمال و عملکرد عثمان و والیان و حاکمانش نبود، در دفاع از خلیفه نیز افراط نمیکرد، آن حضرت به ابن عباس که برای چندمین بار از سوی عثمان به دادخواهی آمده بود فرمود: بخدا کوشیدم آزار مردم را از او باز دارم چندانکه ترسیدم در این کار گناهکار باشم. درباره سخن معاویه در مورد پناه دادن قاتلان عثمان نیز علی علیه السلام به وی نوشت: نخست آنچه را مردم پذیرفته اند قبول دار تا تو و آنان را به پذیرفتن حکم کتاب خدای تعالی ملزم گردانم. نصربن مزاحم در این زمینه مینویسد: علی (ع) معتقد بود آن گروه که عثمان را کشتند قرآن را بر او تفسیر کردند و اختلاف نظر و پراکندگی آراء پدید آمد و او را در حالی کشتند که حکومت داشت و بر ضربتی که ایشان زده اند قصاص نباشد. مادلونگ به درستی درباره موضع علی (ع) در قتل عثمان مینویسد، بطور کلی علی (ع) نه قتل بیرحمانه او را توجیه و نه قاتلانش را محکوم میکرد. اما اگر حضرت علی علیه السلام روش خشونت بار را برای مقابله سوم نمی پسندید، معلوم نیست که نظر مالک هم اینگونه بوده باشد. چگونه وی ۲۰۰ نفر و بلکه بیشتر را از کوفه به مدینه آورد؟ چرا پس از مرحله اوّل شورش و محاصره خانه عثمان، بعد از این که قیام کنندگان قانع شده و برگشتند، در نامه محرمانه عثمان، مالک جزو کسانی یاد شده است که باید به قتل برسند؟ و چون این نامه به دست انقلابیون افتاد برگشتند و محاصره نهایی آغاز شد. برخی از منابع شیعی و سنی چنانکه ذکر شد، مالک را جزو وارد شوندگان به خانه عثمان دانسته اند. نکته دیگر اینکه نمیتوان گفت چون مالک پیرو علی علیه السلام بوده، پس اهل مدارا با خلیفه (عثمان) بوده. به دلیل اینکه سایر یاران صمیمی امام علی علیه السلام مثل محمدبن ابی بکر، عدی بن حاتم، عمار یاسر، عمروبن حمق و کنانة بن بشر این روش را نپسندیده و مصمم به برکناری و قتل خلیفه بوده اند. محمدبن ابی بکر از جمله کسانی بود که با سماجت وارد خانه عثمان شد. عدی بن حاتم در جریان محاصره خانه عثمان میگفت: بخدا در این ماجرا بزغاله ماده یکساله ای هم تیزی نیفکند، یعنی اینکه اگر خلیفه کشته شود کسی به خونخواهی وی برنخواهد خواست. عمروبن حَمق خزاعی از کسانی بود که به عثمان نیزه زد. عمار گریبان عثمان را یوم الدار گرفت (یکی از روزهایی که به یوم الدار معروف شده است، روز قتل خلیفه سوم عثمان بن عفان است و در این نوشتار هم منظور همین روز است) کنانه نیز از مخالفین سرسخت مصری عثمان بود که وارد خانه وی شدند. مالک با عملکرد شورشیان و با به کارگیری خشونت به این شدت مخالف بود، ولی در محاصره حضور داشت. شاید به دلیل نرمش بیشتر او نسبت به بقیه و یا ریاست گروه کوفی‌ها و نفوذش در بین آنها بود که عثمان وی را طلبید و گفت: ای اشتر مردم از من چه میخواهند؟ گفت: سه چیز که یکی باید انجام شود. گفت: چیست؟ گفت: ترا مخیر میکنند که یا از خلافت کناره گیری کنی و بگویی این کار شماست، هر که را میخواهید برای آن برگزینید یا از خویشتن قصاص گیری ؛ اگر از این دو کار دریغ کنی، این قوم ترا میکشند. طبری به نقل از علقمه مینویسد: به اشتر گفتم تو که مخالف کشتن عثمان بودی چرا به بصره آمدی؟ گفت: اینان با علی علیه‌السلام بیعت کردند آنگاه بیعت شکستند. طبری در روایتی دیگر نقل کند که اشتر بعد از سخنرانی عثمان قبل از یوم الدار برخاست و رفت. این روایت با شواهد دیگر در این زمینه سازگار نیست و با حضور فعال مالک در هنگام محاصره و پس از کشته شدن عثمان سازگاری ندارد. شواهد و قرائن حاکی از حضور فعال مالک در روز یوم الدار است. از سخنان معاویه و سردارانش چنین استنباط میشود که در شام اشتر را جزو قاتلان عثمان میدانستند، هر چند که اتهام آنها نمیتواند دلیل باشد. از شعری که مغیرة بن اخنس سروده چنین برمی آید که برترین یاران علی علیه‌السلام کشندگان عثمان بودند. در این شعر آمده است: حکیم و عمار پارسای مغموم و محمد و اشتر و مشکوح آن شورش را بوجود آوردند. البته زبیر نزدیک ترین یارش را در آن کار دستی بود که از حیرت موی‌ها را سپید میکند. اما علی علیه‌السلام در منزل خود خانه نشین بود، نه بدان کار امر کرد و نه دیگران را بازداشت. گفتگوی عماربن یاسر و عمروبن عاص در معیت دوازده سردار سپاه علی علیه السلام که یکی از ایشان اشتر بود و دوازده سردار معاویه و بحث در مورد قتل عثمان نیز قابل توجه است. عمرو گفت در مورد کشتن عثمان چه نظری داری؟ گفت: دروازه همه بدی‌ها را برای شما گشود. عمرو گفت و آنگاه علی علیه‌السلام او را کشت؟ عمار گفت: خداوندی که پروردگار علی است او را کشت و علی هم با او همراه بود. عمرو گفت: تو هم در زمره آنان بودی که او را کشتند؟ گفت آری همراه کسانی بودم که او را کشتند و امروز را هم همراه آنان جنگ میکنم. عمرو پرسید: چرا عثمان را کشتید؟ عمار گفت: او میخواست دین ما را دگرگون کند او را کشتیم. مالک اشتر در خطبه خویش برای مردم کوفه در مورد عثمان گفت: پس از آن مردی به خلافت رسید که کتاب خدا را پشت سر انداخت ما نابودی او را بر نابودی دین و دنیای خود ترجیح دادیم (طبری نیز بصورت ضمنی و مبهم به سخنرانی وی و نکوهش عثمان اشاره کرده است: اشتر برخاست و از سختی جاهلیت و رفاه اسلام سخن آورد و از عثمان یاد کرد. مقطع بن عثیم عامری برخاست و به او گفت: خاموش باش که خدایت زشت بدارد... مردم برجسته و مقطع را نشاندند. وی دوباره برخاست و گفت: تحمل نخواهیم کرد که پس از این کسی از پیشوایان ما به بدی یاد کند) در صفین مالک در هنگام مبارزه با محمد بن روضه، شعری به این مضمون سرود: خداوند نه تنها عثمان را از میان برد، بلکه شما را نیز به خواری و ذلت دچار میکند. این شعر در جواب رجز محمد بن روضه بود که گفته بود، ای ساکنان کوفه، ای فتنه انگیزان، ای قاتلان آن مرد بی آزار... اشعار زیادی از اشتر و دیگر یاران علی علیه السلام در جمل و صفین سروده شده است که در برابر خونخواهی عثمان از سوی بصری‌ها و شامی ها، خلیفه سوم و اعمال و رفتار وی را نکوهش میکردند و او را نعثل خطاب میکردند، یعنی کسی که در دین و سنّت بدعت پدید آورد. یکی از محققین غربی مینویسد: جوّ کوفه در هنگام ورود علی علیه‌السلام به آنجا آنقدر علیه عثمان بود و یاوران علی از عثمان به قدری با زشتی یاد میکردند که عثمانی‌های این شهر تحمل آنرا نداشتند و به جزیره مهاجرت کردند، هر چند علی علیه السلام از دشنام دادن به عثمان راضی نبوده است، بنابر آنچه گفته شد، میتوان نتیجه گرفت که مالک اشتر در شورش علیه عثمان و تلاش در این زمینه و محاصره خانه عثمان نقش فعالی داشت و این کار را برای جلوگیری از انحراف در دین و بدعت‌های خلیفه و عمالش لازم میدانست/ نصربن مزاحم، ابن سعد، کاتب واقدی، ابن عساکر دمشقی، محمدبن جریر طبری، شهاب الدین احمد نویری.

سلمان فارسی بخش ۴۶
سخنرانى در مسجد: خلیفه روز جمعه، پنج روز پس از وفات رسول خدا (ص) در مسجد پیامبر (ص) بر فراز منبر به سخنرانى مشغول بود، که دوازده نفر صحابى شجاع و جان بر کف وارد شدند. نخست خالد بن سعد بن عاص، به پا ایستاد و با فریاد سخنان پیامبر (ص) درباره سابقه درخشان و مبارزه هاى مؤمنانه على علیه‌السلام را بیان کرد که عمر با داد و فریاد از او خواست تا ساکت شود. آنگاه سلمان کهنسال، در میان آن هیاهوى وحشت انگیز ایستاد و خطاب به ابوبکر فریاد برداشت: کردید و نکردید و ندانید چه کردید؟! آیا این منصب را بر چه اساسى اختیار کرده اى؟ و اگر چیزى از تو سؤال شود که آن را نمیدانى از چه کسى مى پرسى؟ به چه دلیل خود را بر کسى که دانشمندتر و نزدیک تر به پیامبر (ص) و آگاه تر به احکام کتاب خدا و سنّت رسول اوست مقدّم داشته اى؟ مگر پیامبر (ص) در زمان حیات خویش او را بر دیگران مقدّم نمیداشت؟ و هنگام وفات هم سفارش او را به شما نکرد؟ به چه دلیل وصیت پیامبر (ص) را نادیده گرفتید و عهد و پیمان را شکستید و حتّى از فرمانبرى اسامه بن زید که به دستور پیامبر فرماندهى سپاه را داشت تخلّف کردید؟ راستى؛ چگونه جرأت کردید دستور پیامبر را نادیده بگیرید؟ و این بار سنگین گناه را تحمّل کنید؟ البته هنوز هم خیلى دیر نشده و راه توبه باز است و میشود قبل از مرگ، با خدا آشتى کرد و از راه خطا به صواب بازگشت. پس از خطابه حکیمانه سلمان، ده نفر دیگر از اصحاب رسول خدا (ص) سخنرانى کردند و فضیلت‌ها و منقبت هاى حضرت على (ع) را برشمردند و سفارش هاى رسول خدا (ص) درباره اولویت حضرت على (ع) را بیان داشتند، امّا در مقابل جواب قانع کننده اى از آنها دریافت نکردند. جز اینکه برخى با توسّل به خشونت، مجلس را تا حدّى آرام کردند و آن روز با این وضع گذشت. مدتى نگذشت که رفت وآمدها و تهدیدها براى گرفتن بیعت از على (ع) کم کم شروع شد، تا اینکه آن حضرت را با زور شمشیر و تهدید به مسجد آوردند (و آن بزرگ مرد هم که براى بر هم خوردن اساس اسلامى که براى آن خون دلها خورده و شمشیرها زده بود و احیاى سریع سنّت هاى پیش از اسلام را احساس میکرد) در آن هنگام که با خواندن آیه اى از قرآن، از زبان حضرت موسى بن عمران، مظلومیت خویش را بیان داشت و با خطاب به قبر پیامبر (ع) شکوه سر داد و بعنوان بیعت، دست او را به دست خلیفه گذاشتند. البته پس از آن معاویه این حالت بردن حضرت على (ع) را به مسجد، که به قول خود: چون شتر مهار کرده او را به مسجد میکشیدند تا بیعت کند، را نکوهش میکرد، ولى آن حضرت در جواب او میفرمود: وما عَلى المُسلِمِ مِنْ غَضاضَةٍ فی أنْ یَکونَ مَظلوماً، ما لَم یکُنْ شاکّاً فی دِینِه، وَ لا مُرتاباً بیَقینِهِ: براى یک مسلمان ننگ و نکوهشى نیست، که براى ثبات در دین خود مظلوم واقع شود، تا مادامى که در دین دارى و یقین خویش گرفتار شک و تردید نشده باشد. سلمان هم در حالیکه در صورت على (ع) نگاه میکرد و منتظر اشاره آن حضرت بود، دست چپ خود را جلو برد و گفت: چون با دست راست با على (ع) در زمان پیغمبر (ص) بیعت کرده‌ام با آن دست، با دیگرى بیعت نخواهم کرد، اکنون این دست چپ من در اختیار شماست. به هر ترتیب، بیعت اجبارى صورت گرفت امّا سلمان در آخرین ناله هاى خود به آنها گوشزد کرد: با کسیکه سنّ بیشترى داشت بیعت کردید، امّا درباره اهل بیت پیامبر (ص) به خطا رفتید، اگر اهل بیت: را بر میگزیدید، اختلافى در میان شما به وجود نمى آمد و زندگى پر نعمتى داشتید/ الاحتجاج، ناسخ التواریخ خلفاء، نهج البلاغه دکتر صبحى صالح، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید.

حدیث :
امام صادق علیه السلام فرمود: حواریون به حضرت عیسى علیه السلام عرض کردند: سخت ترین چیز چیست ؟ حضرت فرمود: سخت ترین چیزها خشم خداوند عزوجل است . عرض کردند: به چه وسیله اى از خشم خدا در امان باشیم ؟ فرمود: به اینکه بر دیگران خشم مگیرید. عرض کردند: آغاز و نقطع شروع خشم چیست ؟ فرمود: خود بزرگ بینى و تکبر و کوچک شمردن مردمان.
حدیث :
امام صادق علیه السلام فرمود: همانا که حسد ایمان را مى خورد چنانکه آتش هیزم را مى خورد.
حدیث :
امام صادق علیه السلام از پدر بزرگوارش روایت فرمود: همانا که خداوند تبارک و تعالى کتابى از کتابهایش را بر پیامبرى از پیامبرانش فرو فرستاد و در آن کتاب آورد که : به زودى گروهى از آفریدگان من پا به عرصه وجود خواهند گذارد که دنیا را به وسیله دین مى لیسند و پوستهاى میش را بر خود مى پوشند ولى قلبهایى همچون قلب گرگها دارند و دلهایى که از (صبر زرد) هم تلخ ‌ترند و زبانهایشان شیرین تر از عسل و کردارهاى پنهانى آنان بدبوتر از مردار است آیا مرا فریب مى دهند یا به من نیرنگ مى زنند و یا اینکه بر من دلیرى مى کنند پس به عزتم سوگند مى خوردم که براى آنان فتنه اى را مقدر مى کنم که مهارش رهاست تا آنجا که آن فتنه به اطراف و جوانب زمین مى رسد و شخص بردبار را هم سرگردان و حیران وا مى گذارد.